Odeszła Katarzyna… Synowie przyjechali z miasta do wsi na stypę. – Dobrze, iż chociaż teraz się pojawili, – szeptali sąsiedzi.

Odeszła Katarzyna Synowie przyjechali z Warszawy na wieś na stypę. Dobrze, iż chociaż teraz się pojawili szeptały sąsiadki. Przynajmniej odprowadzili matkę w ostatnią drogę. Po stypie synowie z rodzinami zaczęli już zbierać się do wyjazdu. Wtem do izby weszła ciotka Lidia, siostra Katarzyny.

Ciociu Lidio, musimy już jechać zaczął starszy syn. Dom trzeba zamknąć, pani też już chyba pora do miasta wracać.

Jak jechać?! zdziwiła się matczyna siostra. Przecież ja jestem u siebie! Nigdzie się nie wybieram.

Wszyscy zdziwieni patrzyli na Lidię.

Róża i Dymitr pobrali się i zamieszkali u matki Dymitra.

Ślub był skromny. Postanowili zaoszczędzone pieniądze przeznaczyć na coś innego niż na mieszkanie.

Wcześniej mieszkali osobno Dymitr z matką, a Róża w akademiku. W domu nie mieszkała, bo jej matka lubiła się zabawić

Ojca w ogóle nie znała.

Matka postanowiła dać im trochę prywatności. Wzięła urlop i pojechała do swojej siostry Katarzyny na wieś.

Często tam odpoczywała. Siostra mieszkała sama. Męża już nie było, synowie dwóch odwiedzali ją bardzo rzadko. choćby nie często dzwonili.

A przecież mogliby, nigdy nie wiadomo, kiedy matka potrzebuje pomocy Oni wiecznie w biegu, zajęci swoimi sprawami.

Katarzyna była z tego powodu rozgoryczona bo to cóż, zadzwonić do własnej matki, to tak trudno?

Ale o pomoc nigdy nie prosiła. Co mogła, robiła sama, czasem poprosiła sąsiadkę, czasem przyjeżdżała siostra z bratankiem.

Dymitr wszystko potrafił. Kiedyś przyjeżdżał z ciotką częściej, a teraz się ożenił pewnie i on o ciotce zapomni jak jej własni synowie. Ci choćby swoich żon do matki nie przywożą, widziała je tylko na weselu. Wnuków też nie mają mówią, iż jeszcze za wcześnie.

Lidka! Przyjechałaś! Moja siostra! Katarzyna się ucieszyła.

Razem było im dobrze. Od dziecka trzymały się razem, dopiero potem Lidia wyjechała do miasta i wyszła tam za mąż. A Katarzyna została na wsi. Obie wdowy straciły mężów w tym samym roku i już więcej nie wychodziły za mąż.

Zostaniesz tu na gospodarce, a ja mam urlop dopiero za tydzień. Dlaczego Dymitr z żoną nie przyjechali? Przecież mogli wpaść na wieś. Albo na miesiąc miodowy nad morze pojechali?

Nie, oszczędzają. Ślub był cichy, tylko się pobrali i już. A Róża rodziny prawie nie ma. Matka pijaczek, od dawna sama mieszka. Szkoda jej, dobra dziewczyna.

No to czemu ich nie zabrałaś do siebie?

Pojechałam sama. Młodym trzeba dać trochę czasu w przyzwyczajenie do siebie nawzajem. Ja nie chcę im przeszkadzać. Miesiąc odpoczną ode mnie. Myślałam już, iż on się w ogóle nie ożeni, trzydziestka na karku. Chwała Bogu, iż już po ślubie. Niech żyją po swojemu.

Oni już się dogadali i bez ciebie. Jednak po co im miesiąc miodowy w mieście, niech chociaż zobaczy żonę ciotce. Dzwoń do nich. Miejsca tu nie brakuje. Jak się nie spodoba, wrócą szybko.

Dymitr z Różą przyjechali dwa dni później. Ciotka była przeszczęśliwa. Własnych synów na oczy nie widuje

Jej, jak się cieszę! A moi i na kij im wieś westchnęła Katarzyna.

Róży w wiosce się spodobało. Przypomniała sobie, jak kiedyś u babci spędzała wakacje. Babcia zmarła, gdy miała piętnaście lat. Musiała wcześnie radzić sobie sama

Katarzyna była czynna, Lidia odpoczywała i pichciła obiady na wszystkich. Dymitr naprawił płot przy saunie i dach przy stodole. A Róża od świtu do nocy w warzywniku grzebała.

Oj, zostaw ten ogródek, Róża, ja i tak zaraz mam urlop, wszystkim się zajmę. Odpocznijcie.

Ależ mi nie ciężko, u babci wszystko robiłam. Praca przy ziemi to dla mnie relaks. A wy na urlopie się należycie wyspać.

Minął urlop, nim się spostrzegli. Goście wrócili do domu, Katarzyna została sama. Wszystko zrobione, a samotność wieczorami coraz bardziej doskwiera. Zadzwoniła do starszego syna.

Co się stało?

Nic, synku, chciałam zapytać, jak tam u was. Może wpadniecie w odwiedziny?

Nie możemy, nie mamy czasu. Zadzwoń do młodszego, on chyba miał jechać nad morze, może zmienił plany.

Zadzwoniła do młodszego ta sama historia. Na morze jadą, do matki na kilka dni choćby nie chcą podskoczyć. No i dobrze. Dymitr obiecał, iż przyjedzie

Minęły lata. Dymitr z Różą kupili własne mieszkanie. Nie zapomnieli o ciotce, często ją odwiedzali i pomagali przy gospodarstwie. Przywozili własne dzieci, które całe lato spędzały u babć. Obie Katarzyna i Lidia były już na emeryturze.

Wnuków swoich Katarzyna się nie doczekała. Młodszy syn ma syna, ale nie swojego ożenił się z kobietą z dzieckiem. A starszy ciągle w pracy, potem już było za późno Tak to już jest. Nie mieli czasu matki odwiedzić, tym bardziej dzieci mieć. Raz na trzycztery lata przyjadą i to wszystko, mama ma się cieszyć, iż w ogóle nie zapomnieli.

Dobrze, iż był Dymitr z Różą i siostra.

Tak żyli, aż Katarzyna zachorowała. Zabiegi wykonane, ale potrzeba było więcej pieniędzy. Zadzwoniła do drugiego syna, opisała całą sytuację.

Mamo, całe życie po sanatoriach nie bywałaś, to po co zaczynać. W domu najlepiej, tu ściany pomagają. Zdrowiej.

Turnus w sanatorium opłacili Dymitr z Różą.

Wysłały się więc obie siostry razem. Niech i druga odpocznie tak raźniej.

Katarzyna odeszła cztery lata później. Synowie przyjechali na wieś na stypę.

Dobrze, iż chociaż teraz się pojawili szeptali sąsiedzi. Przynajmniej matkę pochowali jak trzeba.

Już mieli wyjeżdżać do Warszawy, a w izbie ciotka Lidia z rodziną Dymitra.

Ciociu Lidio, my już Czas jechać, zaczął starszy syn trzeba dom zamknąć, państwu też już wypada wracać

Jak jechać?! zdziwiła się Lidia. My jesteśmy u siebie! Nigdzie się stąd nie ruszamy.

Wszyscy spojrzeli na nią zaskoczeni.

To dom naszej mamy! powiedział młodszy syn. Więc teraz jest nasz, będziemy go sprzedawać. jeżeli czegoś potrzebujecie na pamiątkę weźcie sobie, jakąś wazonik, serwis. Resztę i tak wyrzucimy.

To wy weźcie sobie coś na pamiątkę po matce, bo dom siostra mi przekazała, kiedy chorowała. Od razu po powrocie z sanatorium.

Sanatorium? Przekazała? A my? Przecież jesteśmy synami!

Przypomnieliście sobie teraz, iż jesteście synami? A gdzie byliście, kiedy matka chorowała? Żaden raz choćby nie zajrzał. Takimi synami to ludzka krzywda

Synowie pojechali. choćby się nie tłumaczyli. I już nie mieli gdzie wracać, do kogo zadzwonić

Lidia przeprowadziła się do domu siostry. Mieszkanie w mieście wynajmuje, pomaga rodzinie syna. A oni jeżdżą do matki, pomagają zawsze. Dobra, zgrana rodzina, tylko Katarzyny brakuje

Ale ona jest z nimi zawsze. W ich pamięci.

Dziś wieczorem wszystko mocniej do mnie wróciło. Pomyślałem, iż nie mając czasu dla swoich bliskich, można stracić więcej niż majątek można stracić rodzinę, ciepło i możliwość być dla kogoś ważnym. Nie zabrakło mi odwagi, by pozostać przy tych, którzy tego potrzebują i to była największa lekcja, jaką dało mi życie.