Od ubranek dla lalek po ciuchy dla warszawskich galerii. Niezwykła historia lubelskiego zakładu krawieckiego

lublin24.pl 4 dni temu

To bardzo charakterystyczne miejsce. Pawilony handlowo-usługowe przy ulicy Wileńskiej są integralną częścią osiedla im. Juliusza Słowackiego, zaprojektowanego w latach 60. XX wieku przez architektów Zofię i Oskara Hansenów.

Z Mazowsza do Lublina

Ale wszystko zaczęło się wcześniej i gdzie indziej. Bożena Sowińska pochodził z Ciechanowa na Mazowszu. Wyjeżdżając do dziadków na wieś, pod miasto, przyglądała się szyjącej babci. Z czasem zaczęła jej pomagać. Ale najpierw próbowała własnych sił, szyjąc igłą i nitką ubranka dla lalek.

gwałtownie postanowiła spróbować swoich sił przy maszynie do szycia. To było jeszcze urządzenie starego typu - napędzane manualnie.

- Gdy babcia szła wydoić krowy, ja siadałam do maszyny - śmieje się pani Bożena Sowińska. - A dziadek patrzył przez okno czy babcia nie idzie.

- Uwielbiałam wyjeżdżać na wieś do dziadków - dodaje. - Zostały fantastyczne wspomnienia.

To były czasy podstawówki. Lata później, już dorosła, dalej pasjonowała się szyciem. Postawiła na zakład krawiecki w Ciechanowie. Nie skończyła branżowej szkoły. Do wszystkiego doszła sama. 21 lat temu postanowiła coś w swoim życiu zmienić. Je córka, Justyna właśnie rozpoczęła studia w Lublinie.

- Zdecydowałam się tu przeprowadzić, żeby było jej raźniej - wspomina pani Bożena.

Poczta pantoflowa

Opowiada, iż po przyjeździe do Lublina najpierw szukała pracy. Ale było z tym ciężko. Postanowiła więc radzić sobie jako krawcowa.

- Powinnam była od tego zacząć. Bardzo lubię swoją pracę i dziś nie wyobrażam sobie, żebym mogła robić coś innego - podkreśla. - Ja jestem zawsze uśmiechnięta, klienci są zadowoleni, sporadycznie zdarza się, żeby ktoś narzekał.

Wspomina, iż początki zakłądu krawieckiego w Lublinie budziły obawy.

- Nikogo nie znałam, a poczta pantoflowa w tej pracy to podstawa - opowiada.

Do dziś pamięta pierwszą lubelską klientkę.

- Przyszła zwęzić spodnie. Teraz mieszkańcy LSM znają to miejsce. I nie tylko oni - zaznacza.

Dawniej pani Bożena, oprócz klasycznych przeróbek ubrań, zajmowała się także szyciem ubrań. Niektóre trafiały później do sprzedaży do warszawskich galerii.

Szyłam suknie ślubne i stroje dla motocyklistów

- Szyłam suknie ślubne, garnitury, skórzane kurtki ramoneski i spodnie dla motocyklistów także sukienki - wymienia. - Przyjeżdżał z Warszawy gotowy projekt i materiał, a ja wycinałam i szyłam.

Nie przyjmuje już w tej chwili takich zleceń.

- Ciągle zaglądają klienci, trudno się skupić i wyciąć dokładnie materiał na podstawie szablonu - wyjaśnia. Skupia się więc na przeróbkach. - Klientki są zadowolone, mówią, iż u nas to się wszystko zrobi.

- Bożena podejmuje się także poprawiania tych rzeczy, które ktoś inny sknocił - włącza się do rozmowy jej przyjaciółka. - Klienci, którym "uratowała" ubranie wracają potem do niej.

Pytam czy córka, której imię nosi zakład krawiecki, nie chciała pójść w ślady mamy. - Pomagała mi czasami w pracy, ale wybrała inny pomysł na życie - odpowiada Bożena Sowińska.

Idź do oryginalnego materiału