Obiecała, iż córka zostanie z babcią Ale wszystko się zmieniło
Artur, czemu taki pochmurny? Szymon klepnął go w ramię, gdy wychodzili z siłowni.
Życie mi się wali, a udaję, iż wszystko gra mruknął Artur, nie podnosząc wzroku.
Chodź na kawę, pogadamy. Czuję, iż sprawa poważna.
Weszli do małej kawiarni koło klubu, zamówili latte i sernik. Szymon od razu zaczął opowiadać o tym, jak z żoną wybierali wózek dla nowonarodzonego syna, śmiał się, wspominał zabawne sytuacje. Artur tylko kiwał głową, nie słuchając.
Gdzie ty w ogóle jesteś? Gadam, a ty masz minę jak na pogrzebie nie wytrzymał Szymon.
Artur wciągnął głęboko powietrze, splótł dłonie:
Wiesz, iż Kinga ma córkę, Zosię. Gdy zaczęliśmy się spotykać, dziewczynka miała dwa lata. Cały czas mieszkała z rodzicami Kingi w Szczecinie. Kinga pomagała finansowo, odwiedzała, ale mówiła, iż dziecko wychowa babcia. choćby gdy się pobraliśmy i zamieszkaliśmy w Warszawie, powtarzała: Jesteśmy we dwoje i tak już zostanie. Ale pół roku temu przywiozła Zosię do nas. Powiedziała, iż tak wygodniej szkoła blisko, pod ręką. A mnie to męczy. Nie chcę tak żyć.
Szymon milczał chwilę, w końcu westchnął ciężko:
Słuchaj, wiedziałeś, iż ma dziecko. Naprawdę myślałeś, iż dziewczynka zostanie w innym mieście na zawsze?
Tak, wiedziałem Ale Kinga obiecała! Mówiła, iż Zosia będzie z babcią. A teraz ciągle mam ją przed oczami, zawadza, domaga się uwagi. Kocham Kingę, ale nie udawajmy, iż to moje dziecko.
Więc albo przyjmujesz Zosię jak własną, albo odchodzisz. Połowicznych rozwiązań tu nie ma. Chcesz być z Kingą kochaj też Zosię. Albo zrób miejsce komuś, kto potrafi.
Wracając do domu, Artur przewijał rozmowę w głowie. Przypomniał sobie, jak Kinga prosiła, żeby zawiózł Zosię na zajęcia, jak liczyła, iż się zaprzyjaźnią. A on się denerwował, irytował, olewał. Tego dnia miała poprosić go, żeby zawiózł dziewczynkę na balet. Zgodził się, ale całą drogę milczał. Zosia próbowała zagadywać, opowiadała, jak udało jej się narysować coś w szkole, jak czeka na święta.
Artur, nie lubisz mnie? zapytała nagle.
Dlaczego tak myślisz? zdziwił się.
No nie rozmawiasz ze mnie, nie uśmiechasz się. Może jestem ci wstrętna? Ja też nie lubię jednego chłopca z klasy nie przyjaźnimy się. Chyba tak samo jest z nami
Nie zdążył odpowiedzieć dojechali do studia tańca. Ale jej słowa wbiły mu się w serce. Nie mógł przestać o nich myśleć. Wieczorem, gdy Kinga kładła Zosię spać, podszedł do niej:
Kinga, a Zosia wróci do babci? Może po świętach?
Żona odwróciła się, w jej oczach błysnęło zdumienie:
Serio? Jesteśmy sześć lat w związku. Wiedziałeś o Zosi od początku. To moja córka. Teraz musi być z nami. Mama już nie daje rady, jest w wieku. I dziecko powinno być z matką. Co ci nie pasuje?
Nie tak się umawialiśmy. Myślałem, iż będziemy mieć własne dzieci, a nie ja będę wychowywał obcą dziewczynkę. Przepraszam, ale nie czuję, żeby była moja.
Kinga zbladła. gwałtownie odsunęła ręce od parapetu i cofnęła się:
Obca? Naprawdę? Sześć lat ze mną, planowałeś przyszłość, mówiłeś o miłości a teraz przeszkadza ci moja córka? Wiesz, muszę to przemyśleć. Dzisiaj śpisz w salonie.
Artur położył się na kanapie, ale nie mógł zasnąć. Myśli kotłowały się jak spłoszone ptaki. Czuł, iż Kinga ma rację. Ale czuł też ból wydawało mu się, iż go oszukano. Ufał jednym zasadom, a okazało się, iż wszystko się zmieniło.
Nad ranem przyśnił mu się sen: Zosia, śmiejąc się, biegła do niego, przytulała się, on podnosił ją, kręcił w powietrzu, a ona szeptała: Tato. Obudził się zlany zimnym potem. Coś w tym śnie drasnęło go głębiej, niż się spodziewał.
Wstał, podszedł do lustra, spojrzał sobie w oczy. Odpowiedź była jasna: albo przyjmie dziewczynkę i naprawdę stanie się częścią rodziny, albo musi odejść, nie rujnując tego dalej. Wybór należał do niego.
