O szóstej rano mąż zrzucił mnie z łóżka. Najpierw myślałam, iż po prostu się niechcący przewrócił, ale już następnego dnia było powtórka z rozrywki. Wszystko zaczęło się po naszej wizycie u jego mamy na wsi.
W małżeństwie byliśmy dopiero pół roku, a ja po tym incydencie już byłam gotowa złożyć pozew o rozwód. Powód, dla którego mój mąż tak się zachowywał, wytrącił mnie z równowagi. Posłuchajcie tej historii!
Wychowałam się w Warszawie i nie miałam nigdy potrzeby wstawania skoro świt. Teraz współpracuję z międzynarodową firmą, więc często pracuję na nocną zmianę. Jak w Nowym Jorku jest dzień, u nas środek nocy taki już urok wideokonferencji!
Mój mąż, Mateusz, pochodzi z małej podlaskiej wsi, gdzie zwyczajem jest wstawanie bladym świtem. choćby po przeprowadzce do miasta nie porzucił swoich wiejskich nawyków: budzik dzwoni o szóstej, od razu trzeba jajecznica na twardo i parująca kawa.
U mnie śniadanie zawsze o siódmej oznajmił dumnie przy naszym pierwszym spotkaniu.
Wtedy tylko się uśmiechnęłam, bo sądziłam, iż przesadza. Poza tym, po nocnej pracy mogłam spokojnie odespać sobie w dzień.
Przez pierwsze pół roku życia razem wszystko choćby się kleiło. Kiedy nie zapominałam, szykowałam mu to śniadanie, a Mateusz znosił moje nocne tryby pracy. Wydawało się, iż jakoś się dogadujemy.
Ale wystarczył jeden weekend u teściowej, by wszystko wzięło w łeb. Mama Mateusza mieszka we wsi pod Białymstokiem, w wiekowym, ale bardzo swojskim domku. Kiedy pierwszy raz ją zobaczyłam, marzyła mi się wiejska sielanka: pachnące ciasto drożdżowe, ciotki, które udają, iż nie plotkują, wieczory przy herbatce… A tu klops!
Po kilku godzinach zorientowałam się, iż żadnej sielanki nie będzie. Teściowa ustawicznie miała jakieś dobre rady.
Prawdziwe kłopoty zaczęły się rano.
Trzeba ją budzić tak, jak się u nas robi zagaiła teściowa do syna przy śniadaniu, gdy ja jeszcze spokojnie spałam. Jak się potem dowiedziałam, Mateusz postanowił zastosować się do matczynych instrukcji i postanowił „nauczyć” mnie porządnego wstawania na polską wieś.
Kiedy pierwszy raz wyciągnął mnie z łóżka siłą, dosłownie mnie zatkało.
Ty chyba żartujesz?! spytałam na wpół rozbudzona i nieco rozjuszona.
Przecież nie słyszysz budzika. Mama mówi, iż tak najłatwiej się budzić odparł z kamienną twarzą, jakby recytował przepis z gazety.
Ale ja pracuję w nocy! Muszę się wyspać, żeby nie przewracać się potem ze zmęczenia!
W naszej rodzinie tak jest od zawsze zakończył temat Mateusz, bo dla niego to była odpowiedź na wszystko.
I następnego dnia to samo! Byłam już pewna, iż on i jego mama robią to specjalnie, żeby mnie do reszty zdenerwować.
Nie mogłam pojąć, jak człowiek, z którym miałam być aż po grób, w ciągu jednego weekendu przemienił się w maminsynka z instrukcją obsługi prosto od mamy.
Po powrocie do naszego mieszkania w Warszawie Mateusz już tylko powtarzał: „Mama wie najlepiej.” I wiecie co? Jego uporczywość przekonała mnie, iż chyba pochodzimy z kompletnie różnych planet.
Teraz właśnie zbieram papiery do sądu. Moja cierpliwość już dawno się wyczerpała.
A Wy co byście zrobili na moim miejscu? Może rzeczywiście przesadzam i za gwałtownie uciekam z tej wiejskiej idylii?
