O szóstej rano w kuchni było cicho.
Bożena odstawiła kubek z kawą.
Zaczęła pakować do torby znoszone trampki.
Dołożyła wełniany szal i stary notes.
Za oknem na Retkinii skrzypiał tramwaj numer szósty.
Dźwięk przebijał się choćby przez zamknięte okna.
— Mamo, ty oszalałaś?
Agnieszka stała w progu, nie wierzyła własnym oczom.
— Kto mi dziś przypilnuje dzieci?
Bożena nie odwróciła się od szafy.
Złożyła szal, wygładziła go dłonią.
— Jestem na emeryturze, Agnieszko.
— Nie w dożywotniej służbie.
Powiedziała to spokojnie, prawie szeptem.
Bez podniesionego głosu, bez łez.
Agnieszka zamarła, jakby usłyszała coś niedorzecznego.
— Ty poważnie to mówisz?
Przekładała kluczyki z ręki do ręki.
— Kubę trzeba odebrać ze szkoły.
— Zosia ma dziś zumbę dla dzieci.
— Ja z Piotrkiem mamy zmianę do wieczora!
— Masz przecież ojca dzieci.
— Masz internet, masz sąsiadkę z parteru.
— Jesteście dorośli, Agnieszko.
Córka pokręciła głową z niewiarą.
— Przecież zawsze ci to mówiłam, iż mogę pomóc.
— Pomagałam trzydzieści lat, nie pamiętasz?
Bożena zapięła walizkę, spojrzała na zegarek.
— Autobus mam za czterdzieści minut.
— Dokąd ty jedziesz, mamo? Do kogo?
— Do siebie. Tylko do siebie.
Agnieszka usiadła ciężko na krześle.
— A jak coś się stanie dzieciom?
— To zadzwonisz do ojca, nie do mnie.
— Mamo, to nie fair, tak z dnia na dzień.
— Fair było pytać mnie, czy mam czas.
Cisza w kuchni zrobiła się gęsta.
Agnieszka otworzyła usta, zamknęła je znowu.
— Kiedy wrócisz?
— Nie wiem jeszcze. Może za tydzień.
— Może za miesiąc, zobaczę.
Bożena wzięła torbę, poprawiła szal na szyi.
Przy drzwiach przystanęła na chwilę.
— Kocham was wszystkich, naprawdę.
— Ale siebie też muszę trochę pokochać.
Agnieszka nie zdążyła odpowiedzieć.
Drzwi zamknęły się z cichym kliknięciem.
Na schodach słychać było jeszcze kroki.
Tramwaj numer szósty zaskrzypiał w oddali.
Bożena szła w stronę przystanku, nie oglądając się.
Walizka kołysała się lekko przy jej boku.
Czuła, jak poranne powietrze chłodzi twarz.
Pierwszy raz od lat szła tylko dla siebie.
Emerytura to nie kolejna zmiana w pracy.
Bożena wiedziała to teraz na pewno.
