— O rety! — wykrzyknęła teściowa. — To znaczy, iż twoja żona postawiła cię przeciwko własnej mamie? No cóż, wszystko rozumiem.
Dariusz usiadł na brzegu kuchennego stołu.
Patrzył, jak żona miesza sos w garnku.
— Jagodo, musimy poważnie porozmawiać — zaczął.
— O czym? — odparła Jagoda, pilnując makaronu.
— O mamie… i o pieniądzach — mruknął Dariusz.
— Prosiła, żebyśmy znowu jej pomogli w tym miesiącu.
Jagoda westchnęła ciężko.
Ostatnie pół roku to same rozmowy o kredytach.
Najpierw Zofia prosiła o „trochę do emerytury”.
Potem było coraz więcej i więcej.
Obietnice zwrotu nigdy się nie spełniały.
— Ile tym razem? — wyłączyła kuchenkę.
— Trzydzieści tysięcy złotych — spuścił oczy Dariusz.
— Mówi, iż lodówka się zepsuła.
— Co? — Jagoda obróciła się gwałtownie.
— My zbieramy na remont łazienki od dwóch miesięcy!
— Jagodo, to tylko mama — zaczął tłumaczyć Dariusz.
— Tak, twoja matka, co już nam winna sto tysięcy!
Uderzyła łyżką w stół.
— I ani grosza nie oddała!
W tym momencie zadzwonił dzwonek u drzwi.
Na progu stała Zofia, w perłowych kolczykach.
— Jagodo, jak miło, iż jesteś w domu! — zawołała, wchodząc do kuchni.
— Co to tak pięknie pachnie?
— Makaron z sosem grzybowym — odpowiedziała Jagoda suchym tonem.
— Jak uroczo, iż gotujesz mojemu synkowi.
— Mamo! — wtrącił się Dariusz. — Lubię, jak Jagoda gotuje.
Zofia usiadła przy stole bez zaproszenia.
— Czy mam jeszcze jedną sprawę?
— Lodówka naprawdę źle działa, jedzenie się psuje.
— Emeryturę dostanę za dwa tygodnie…
— Nie — odpowiedziała Jagoda stanowczo.
— Co „nie”? — zdziwiła się teściowa.
— Nie mamy pieniędzy. Nie możemy już wam pomagać.
Zofia rozłożyła ręce w geście niezrozumienia.
— Jak to nie możecie? Pracujecie oboje!
— Idą na kredyt, media, remont — przerwała Jagoda.
— I na spłatę pożyczki wziętej dla was ostatnio.
— Ty mnie oskarżasz? — w głosie Zofii zadrżały łzy.
— Poświęciłam całe życie Dariuszowi!
— I przez cały czas oddajesz… tylko teraz nasze pieniądze.
— Dariuszu! — próbował wtrącić się syn.
— Nie, niech twoja żona dokończy — przerwała mu matka.
— Chcę usłyszeć, jak mnie obwinia za prośbę o pomoc.
— Pomoc? — uśmiechnęła się Jagoda z goryczą.
— Bierzecie pieniądze, obiecujecie zwrot i nie spełniacie go.
— A w zamian kupujecie nowe torebki i sanatoria.
— Jak śmiesz! — wykrzyknęła teściowa.
— Jestem starszą osobą, muszę dbać o zdrowie!
— A my musimy budować rodzinę i remontować mieszkanie.
— Nie możemy, bo ciągle wam pomagamy!
— Dariuszu! Słyszysz, jak ona ze mną rozmawia?
— Mamo, Jagoda ma rację — powiedział cicho Dariusz.
— Naprawdę nie możemy już dawać ci pieniędzy.
— Ach tak! — wściekła się Zofia.
— To twoja żona nastawiła cię przeciwko matce?
— Nie przychodź do mnie, gdy roztrwoni twoje pieniądze na szmaty!
— Nie mam czasu w restauracje — odpowiedziała zmęczona Jagoda.
— Pracuję po godzinach, by spłacać wasze „pożyczki na emeryturę”.
— Niewdzięczna! — krzyknęła teściowa.
— Co mi chcesz powiedzieć? — przerwała Jagoda.
— Nie jestem krową, by spełniać wszystkie twoje życzenia!
Zofia zamilkła, patrząc zszokowana na synową.
Takiej odpowiedzi się nie spodziewała.
— Pożyczyliście nam ponad sto tysięcy — kontynuowała Jagoda spokojnie.
— Zapisuję każdą kwotę i datę.
— Albo zaczniecie oddawać, albo zapomnicie o kolejnych prośbach.
— Dariuszu! Pozwolisz jej tak mówić do matki?
— Mamo, przestań — powiedział stanowczo Dariusz.
— Naprawdę nie możemy już dawać ci pieniędzy. Sami mamy długi.
Zofia opadła na krzesło, zakrywając twarz dłońmi.
— Myślałam, iż jesteś jak córka, Jagodo.
— A ty liczysz każdy grosz jak w księgowości.
— Bo nie oddajecie długów — odparła Jagoda.
— I ciągle żądacie coraz więcej.
— Jak mogłaś! — szlochała teściowa.
— Całe życie oddałam synowi, a teraz jestem sama, chora i niepotrzebna.
Dariusz spojrzał na żonę bezradnie.
Jagoda rozpoznała znaną taktykę — wywoływanie litości.
— Zofio, twoja emerytura jest wyższa od średniej.
— Macie mieszkanie po babci. Na co idą te pieniądze?
— Jak śmiesz mnie przesłuchiwać? — wstała teściowa.
— Wiesz, ile kosztują moje leki?
— Wiem — skinęła głową Jagoda.
— I wiem, iż w zeszłym miesiącu kupiłaś nowy futrzany płaszcz.
— Dariuszu, słyszysz? Ona mnie śledzi!
— Przypadkowo zobaczyłam paragon w twojej torebce — odpowiedziała Jagoda.
— Mamo, dość — wtrącił się Dariusz.
— Porozmawiajmy spokojnie.
— O czym? O tym, iż żona stanęła przeciwko tobie?
— Bez mnie nie wyszłoby wam za mąż!
— Już trzy razy zwróciliśmy ci te pieniądze! — wybuchła Jagoda.
— A ty potem przypominasz o zobowiązaniu!
— Co z tego? Jestem bankomatem bez duszy?
— Nie, Zofio. To my jesteśmy twoim bankomatem.
— Niekończącym się i darmowym.
Teściowa zbladła i powoli opadła na krzesło.
— Niewdzięczni… mogłam kawalerkę zostawić wnukom.
— Mamo, przestań! — uderzył pięścią Dariusz w stół.
— Zrobisz tak, iż przestanę z tobą rozmawiać.
Zofia przycisnęła dłoń do serca.
— Synu, jestem twoją matką…
— Która ciągle manipuluje i wywiera presję winy — dokończył Dariusz.
Po odejściu teściowej siedzieli długo przy kuchennym blacie.
— Dopiero teraz widzę, jak nas manipulowała — powiedział Dariusz.
— Chciałam ci to powiedzieć dawno, ale bałam się — odpowiedziała Jagoda.
Kilka dni później zadzwoniła Zofia.
— Dariuszku, może wpadniecie na herbatkę? Upiekłam ciasto.
— Mamo, przeprosiłaś Jagodę?
— Za co? Za to, iż poprosiła o pomoc?
— Za manipulacje i nacisk.
— Jesteś zgorzkniały, synu.
— Rozumiem. Dopóki nie przeprosicie, nie przyjdziemy.
— Proszę! — wykrzyknęła Zofia i odłożyła słuchawkę.
Minęły dwa tygodnie ciszy.
Jagoda zauważyła, iż mąż co chwilę zagląda do telefonu.
— Może zadzwonisz? — zaproponowała.
— Nie. Niech sama pomyśli o swoim zachowaniu.
W końcu Zofia stała w drzwiach, cicha i zawstydzona.
— Pomyślałam… może się myliłam. Jagodo, wybacz mi.
Jagoda skinęła głową.
— Wejdźcie. Herbatka?
Zofia usiadła przy stole, już bez pretensji.
Dariusz wziął żonę za rękę pod stołem.
Po raz pierwszy od miesięcy w kuchni było spokojnie.
Pieniądze nie padły tego dnia ani raz.
















