O 7:15 rano usłyszałam dźwięk zamykanego walizki. Zaspana opuściłam sypialnię, myśląc, iż mąż przygotowuje się na wyjazd służbowy do Warszawy.

O 7:15 rano słyszę trzask zamykającego się kufra. Zaspana wstaję z sypialni, myśląc, iż mój mąż, Michał Kowalski, szykuje się do wyjazdu służbowego. Zamiast tego widzę go w przedpokoju w kurtce, z walizką w ręku. Jego twarz jest napięta, jakby od tygodni ćwiczył w lustrze to, co zaraz powie.

Wyprowadzam się rzuca, nie patrząc na mnie. Do Zuzanny.

Zamarzam. Przez kilka sekund nie rozumiem, o kim mówi.

A potem obraz staje się ostry niczym zdjęcie w albumie: Zuzanna Wiśniewska, koleżanka z jego biura, z którą siedzieliśmy przy jednym stole na niejednym grillu, którą kiedyś pocieszałam po rozwodzie i której pożyczałam książki. Zuzanna, do której miałam zaufanie.

Zaczęło się kilka miesięcy wcześniej, choć wtedy nie dostrzegałam znaków. Michał wracał późno, wymówił nawałem projektów. W weekendy nagle miał spotkania z klientami.

Czasem słyszałam, jak chowa telefon do kieszeni, kiedy wchodzę do pokoju. Wmawiam sobie, iż przesadzam przecież jesteśmy razem prawie trzy dekady, a ja znam go jak własną kieszeń.

Najgorsze przychodzi, gdy zdaję sobie sprawę, iż Zuzanna była blisko nas przez cały ten czas. Była na naszych rocznicach, widziała, jak kupujemy nowy stół do jadalni, jak śmiejemy się z synem przy niedzielnym obiedzie. Wiedziała, kim jestem dla niego, a mimo to

Pierwsze tygodnie po jego odejściu są jak koszmar na jawie. Ludzie dzwonią, pytają, czy to prawda. Czuję wstyd, jakby zdrada była moją winą. Najgorsze są noce budzę się z uczuciem, iż zaraz wejdzie do sypialni, położy się obok, jakby nic się nie stało. Zamiast tego panuje cisza.

Pewnego dnia idę do sklepu na ul. Marszałkowskiej i widzę ich razem. Nie chowają się. Zuzanna ma na sobie płaszcz, który kiedyś jej pochwaliłam, a Michał trzyma ją za rękę w taki sposób, w jaki kiedyś trzymał mnie. Pomyslę wtedy, iż to chyba koniec mojego upokorzenia widzę wszystko, co musiałam zobaczyć.

Zaczynam powoli odzyskiwać siebie. Najpierw małe kroki zmieniam fryzurę. Potem większe jedziec na weekend nad Bałtyk, sama, do Sopot. Patrząc na fale, rozumiem, iż choć straciłam męża, zyskałam coś, czego nie miałam od lat wolność decydowania tylko o sobie.

Spotkanie z Zuzanną przychodzi niespodziewanie. Minęły prawie trzy miesiące. Wchodzę do kawiarni przy Placu Zbawiciela, a ona siedzi przy stoliku w rogu. Patrzymy na siebie, a przez chwilę trwa cisza. Nie wiem, czego się spodziewa iż podbiegnę, zrobię scenę? Zamiast tego podchodzę, patrząc jej prosto w oczy.

Wiesz, co jest najgorsze? mówię spokojnie. Nie to, iż mi go zabrałaś. To, iż przez lata byłaś w moim domu i patrzyłaś mi w twarz, planując to w swojej głowie.

Nie odpowiada. Odwraca wzrok. A ja wychodzę, czując, iż to ja tym razem odchodzę. Nie od męża, bo on odszedł już dawno. Od wszystkiego, co mnie wiązało od wstydu, od poczucia przegranej, od złudzeń.

Dziś wiem, iż 27 lat nie poszło na marne dały mi siłę, której wcześniej nie doceniałam. Nauczyły mnie, iż zdrada nie kończy życia. Kończy tylko pewien jego rozdział. Bo teraz rozumiem, iż największą zemstą nie jest nienawiść, ale szczęście i właśnie zaczynam je pisać na nowo.