O 6 rano mąż zrzucił mnie z łóżka. Najpierw pomyślałam, iż to niefortunny przypadek, ale już następnego dnia sytuacja się powtórzyła. Stało się to po naszej wizycie u jego mamy

O szóstej rano mąż zrzucił mnie z łóżka. Na początku myślałam, iż to przypadek, ale już następnego dnia sytuacja się powtórzyła. Zaczęło się to po naszej wizycie u jego mamy na wsi.

Małżeństwem byliśmy dopiero od pół roku, jednak po tych wydarzeniach byłam zdecydowana złożyć pozew o rozwód. Powód, dla którego mąż tak się wobec mnie zachował, zupełnie mnie zaskoczył. Oto, co się wydarzyło.

Dorastałam w Warszawie i nigdy nie musiałam wcześnie wstawać. w tej chwili współpracuję z międzynarodową firmą, więc mój tryb pracy jest przesunięty na godziny nocne. Kiedy tutaj jest dzień, w ich kraju jest noc, więc często pracuję bardzo późno.

Mój mąż, Szymon, pochodzi ze wsi, gdzie wszyscy wstają przed świtem. choćby po przeprowadzce do miasta zachował swoje przyzwyczajenia: budzi się o szóstej i domaga się jajecznicy oraz kawy.

Śniadanie zawsze jem o siódmej powiedział na naszym pierwszym spotkaniu.

Wtedy tylko się uśmiechnęłam, sądząc, iż to żaden problem. Po nocnej pracy i tak mogłam pozwolić sobie na drzemkę w ciągu dnia.

Przez pierwsze sześć miesięcy naszego wspólnego życia wszystko układało się bez większych zgrzytów. Starałam się dbać o jego zwyczaje, jeżeli akurat o nich nie zapomniałam, i zwykle dochodziliśmy do porozumienia. Wydawało się, iż nasz związek jest naprawdę udany.

Wszystko zmieniło się po wyjeździe do jego mamy. Teściowa mieszka w małej wsi pod Lublinem, w starym, ale przytulnym domku. Gdy tam pierwszy raz zawitałam, pomyślałam, iż czeka mnie prawdziwy sielski czas: domowe obiady, pachnący sernik, długie rozmowy przy herbacie. Niestety, rzeczywistość okazała się zupełnie inna.

Już po paru godzinach zorientowałam się, iż atmosfera nie będzie tak wspaniała. Teściowa nieustannie znajdowała powody, żeby mi coś zarzucić.

Prawdziwe kłopoty zaczęły się następnego ranka.

Trzeba ją budzić, jak to się robi u nas powiedziała przy śniadaniu, gdy jeszcze spałam. Jak się później dowiedziałam, mąż postanowił zastosować się do jej rady i nauczyć mnie porannego wstawania w wiejskim stylu.

Byłam zszokowana, gdy po raz pierwszy wyrwał mnie siłą z łóżka.

Co ty wyprawiasz?! krzyknęłam, wściekła i przestraszona.

Przecież nie słyszysz budzika. Mama mówi, iż tak najlepiej wstać odpowiedział spokojnie.

Ale przecież pracuję w nocy! Potrzebuję snu, żeby normalnie funkcjonować!

W naszej rodzinie tak to wygląda stwierdził Szymon, jakby to wszystko tłumaczyło.

Następnego ranka historia się powtórzyła. Miałam wrażenie, iż mąż i jego mama robią mi to na złość.

Nie mogłam pojąć, jak mój partner mógł pod wpływem matki tak nagle się zmienić.

Kiedy wróciliśmy do Warszawy, Szymon jakby nie był już sobą. Bez przerwy powtarzał: Mama wie najlepiej. Jego upór przekonał mnie, iż jesteśmy zbyt różni.

Teraz kompletuję dokumenty rozwodowe. Skończyła mi się cierpliwość.

Może ktoś inny na moim miejscu postąpiłby inaczej? A może naprawdę zbyt pochopnie podjęłam decyzję?

Dzisiaj wiem jedno w życiu i w związku zawsze warto pamiętać o wzajemnym szacunku i rozmowie. To dzięki nim buduje się prawdziwą bliskość, bez względu na to, skąd pochodzimy i jakie mamy przyzwyczajenia.