Mam na imię Halina. W rejestracji Szpitala Powiatowego w Tarnobrzegu pracuję jedenaście lat.
Tamtej środy, dwudziestego trzeciego września, kończyłam zmianę.
Zdjęłam już identyfikator.
Sięgałam po torebkę, gdy wjechał wózek.
Kobieta, może trzydzieści pięć lat.
Obie nogi w metalowych stabilizatorach.
Twarz spuchnięta z jednej strony.
Wargi jej się ruszały.
Powtarzała jedno słowo.
Najpierw myślałam, iż to bełkot.
Potem rozpoznałam imię.
— Dawid.
Siostra Ewelina zadzwoniła z telefonu dyżurki.
W portfelu pacjentki była karteczka.
„W razie wypadku — mąż, misja zagraniczna.”
Stałam przy szafce z aktami.
Niby szukałam dokumentów.
Naprawdę słuchałam.
Ewelina mówiła cicho.
Opisywała złamania obu kończyn dolnych.
Wspomniała o urazach głowy.
A potem ktoś jej wyrwał słuchawkę.
Słyszałam, bo stała blisko.
— Halo? Kto tam jest?
Ewelina spojrzała na mnie zdumiona.
— On rzucił telefon komuś innemu — szepnęła.
— Mężczyzna z obcym akcentem.
Co on powiedział?
— Że Dawid nie może teraz rozmawiać.
Że są w trudnym terenie.
Czy to możliwe podczas misji?
Zapytałam, co jeszcze powiedział.
— Że oddzwoni, jak będzie można.
Pacjentka usłyszała te słowa.
Zaczęła płakać bez łez, suchym szlochem.
— On wie — wyszeptała. — On już wie.
Wie o czym?
Nie zdążyłam zapytać.
Lekarz zabrał ją na salę.
Zostałam z Eweliną w pustym korytarzu.
Spojrzałyśmy na siebie.
Czy to był ktoś z jednostki?
Czy mąż naprawdę jest na misji?
Numer w telefonie dyżurki zapisał się automatycznie.
Ewelina sprawdziła go rano.
Numer okazał się nieaktywny.
Zniknął, jakby nigdy nie istniał.
Pani Marta została na obserwacji.
Nikt po nią nie przyjechał.
Nikt nie zadzwonił.
Do dziś nie wiem, kim był ten mężczyzna.
Nie wiem, co wiedział Dawid.
Czasem nocą przez cały czas to słyszę.
Ten głos. Ta cisza po nim.





![Kraków: Women’s Fashion Day za nami. Czerwony dywan na szachownicy [zdjęcia]](https://ikc.pl/wp-content/uploads/2026/11/womens-fashion-day-krakow-2026-p1361282.jpg)









