Proszę pana, przestańcie za mną chodzić krok w krok! Mówiłam już, iż opłakuję męża. Nie śledźcie mnie! Zaczynam się was bać! podnoszę głos, niemal krzycząc.
Pamiętam, pamiętam… Ale mam dziwne wrażenie, iż bardziej opłakujecie siebie. Przepraszam nie daje za wygraną mój… adorator.
Wypoczywam właśnie w sanatorium. Marzyłam tylko o ciszy i śpiewie ptaków w koronach drzew, a nie o zalotach upartych mężczyzn. Niedawno niespodziewanie odszedł mój mąż. Potrzebowałam czasu, by zrozumieć tę wielką stratę, by dojść do siebie.
Z moim mężem Arturem zaczęliśmy właśnie remontować mieszkanie, oszczędzaliśmy złotówki, odmawialiśmy sobie niemal wszystkiego i oto Artur źle się poczuł, pogotowie było bezradne. To był drugi zawał serca. Pochowałam męża i zostałam bez swojej drugiej połówki, bez remontu, ale z dwoma nastoletnimi synami. Ręce mi opadły. Jak to przetrwać?
W pracy zaproponowano mi pobyt w sanatorium. Opierałam się. Nie chciałam w ogóle wychodzić z mieszkania. Koleżanki przekonywały:
Nie jesteś pierwszą wdową i nie będziesz ostatnią. Masz dzieci. Żyj! Jedź, Karolino, przewietrz myśli, uporządkuj je.
Z ciężkim sercem zgodziłam się wyjechać.
Minęło czterdzieści dni od śmierci Artura. Ból wciąż był żywy.
W sanatorium zamieszkałam w jednym pokoju z wesołą, pełną życia dziewczyną Zosią.
Biła od niej nieskończona euforia i blask. Działało mi to na nerwy. Nie miałam ochoty zwierzać się jej ze swojego żalu. Po co młodej dziewczynie mój ciężar? Zosię obsypywał zalotami tamtejszy animator, typowy bywalec takich miejsc. adekwatnie w sanatoriach wszyscy są samotni, po przejściach, rozwiedzeni albo wdowcy. Mnie nie nabierze… Ostrzegałam Zosię przed tym przebiegłym typem. Pewnie mąż z kolejną żoną na koncie.
Zośka śmiała się i mówiła:
Oj, nie martw się, Karola! Już niejeden taki chciał mnie omotać…
I ta stara wyga wieczorami znikała na randki. A ja przez tydzień nie wychylałam się z pokoju. Czytałam książkę, nie zapamiętałam z niej słowa, patrzyłam w telewizor, nie widząc obrazu.
Pewnego ranka obudziłam się w wyjątkowo pogodnym nastroju. Spojrzałam przez okno słońce, śpiew ptaków. Pomyślałam: pójdę do lasu, posłucham ptaków, pooddycham świeżym powietrzem. I wtedy go spotkałam.
Zwróciłam już wcześniej na niego uwagę w stołówce. Nie podobał mi się ten niski mężczyzna z bezpośrednim spojrzeniem. Był ode mnie o głowę niższy. Niesympatyczny typ. Ale schludny, ogolony, ubrany elegancko. Przy każdej kolacji skłaniał się nisko w moją stronę. Odpowiadałam mu lekko, grzecznościowo, kiwając głową. Kiedyś jednak przysiadł się do mojego stolika.
Nudzi się pani? zagadnął aksamitnym głosem.
Nie odpowiedziałam od razu.
Nie mówcie tak, na twarzy widzę smutek. Może mogę jakoś pomóc?
Dobrze trafiliście. Tęsknię za zmarłym mężem. Jeszcze jakieś pytania? otarłam dłonie serwetką i wstałam, sygnalizując koniec rozmowy.
Przepraszam, nie wiedziałem. Wyrazy współczucia. Mimo wszystko, poznajmy się Andrzej przedstawił się pośpiesznie.
Widocznie bardzo bał się, iż straci ze mną kontakt.
Karolina odparłam niechętnie i gwałtownie się oddaliłam.
Od tego czasu Andrzej przy każdym kolacyjnym spotkaniu dosiadał się do mnie, przynosił bukiecik dzwonków. Kwiaty te rosły w okolicy niemal wszędzie. Muszę przyznać, było mi miło. Nie zamierzałam jednak wchodzić w jakąkolwiek relację. Po co mi to.
Ale Andrzej nie dawał za wygraną. Zaczął też towarzyszyć mi wieczorami na spacerach. Zaczęłam choćby wybierać płaskie buty, żeby nie podkreślać naszej różnicy wzrostu. Andrzejowi nie przeszkadzał ani niewysoki wzrost, ani błyszcząca łysina. Podejrzewałam, iż kobiety przyciągał tembrem głosu nigdy wcześniej nie słyszałam tak magnetycznego męskiego głosu. Chyba wpadłam w zastawioną przez niego pułapkę.
Razem z Andrzejem zaczęliśmy chodzić na tańce, jeździliśmy do miasta po owoce… Kilkakrotnie próbował zaprosić mnie do swojego pokoju. Byłam twarda jak skała i nie dałam się złamać.
W końcu Andrzej przypomniał:
Karolinko, jutro wyjazd. Może przyjdziesz wieczorem do mojego pokoju… na herbatę?
Zobaczymy odpowiedziałam wymijająco.
Ostatni wieczór w sanatorium. Postanowiłam już nie sprawiać Andrzejowi przykrości poszłam do niego, wiedząc, co się wydarzy…
Stół pięknie zastawiony, same pyszności. Pewnie połowa zastawy ze stołówki, pomyślałam z rozbawieniem. Andrzej galancko zaprosił mnie do stołu. Skądś pojawiło się choćby szampan.
Zaczynamy, Karolinko? Nie wiem, jak jutro się rozstać. Zostaw mi swój adres. Przyjadę na pewno powiedział Andrzej smutno.
Zapomnisz po jednym dniu. Znam was, facetów. Za co pijemy, Andrzejku?
Przecież jasne. Za miłość, Karolinko, za miłość! wzniósł toast.
Ranek. Obudziliśmy się, wtuleni w siebie. Boże, po co się tak opierałam, traciłam tyle czasu? Mogłam od razu pójść do Andrzeja! Przepadałam za nim jak nastolatka. A dziś pakowanie walizki i wyjazd.
Pożegnałam się z Zosią. Siedziała na łóżku i płakała.
Co się stało, Zosiu? zapytałam.
Jestem w ciąży, Karolino. Sama nie wiem, od kogo szlochała.
Ten animator coś narozrabiał?
Sama nie wiem. Jeszcze jednego tu poznałam… Z sąsiedniego domu wczasowego. Żonaty rozkładała ręce zdobyta życiem stara wyga.
Zosiu, dzwoń do rodziców, niech przyjadą, wyjaśnią. Czemu puścili cię samą? Na razie chodźmy do dyrektorki sanatorium, może się czegoś dowiemy pouczam ją.
Zosia wybiegła z płaczem. Dziewczyna jeszcze niejedno przeżyje przez takich zalotników…
Spakowałam się. Nie chciałam wyjeżdżać. Te dwadzieścia cztery dni sprawiły, iż wszystko stało mi się bliskie. Szczególnie Andrzej…
Podjechał autobus. Andrzej przyszedł mnie odprowadzić z bukietem dzwonków. Rozpłakałam się, mocno go przytuliłam. To już koniec? Krótka miłość dobiegła końca. Serce się ścisnęło. Gdyby Andrzej zawołał, rzuciłabym wszystko i pojechała…
Mieszkaliśmy z Andrzejem w różnych miastach. Kontakt mogliśmy mieć tylko listowny. I dostałam list… od jego żony. Napisała, iż wszystko wie, ale nic mi się nie uda bo ona ma trzydzieści lat, a ja czterdzieści. Nie odpowiedziałam. Po co?
Pół roku później niespodziewanie pojawił się Andrzej. Synowie byli bardzo zdziwieni wizytą obcego mężczyzny, ale nie dali po sobie poznać.
Andrzej? Przejazdem czy jak? spytałam z nadzieją, (marząc, by powiedział: Przyjechałem na zawsze.)
Albo jak… Nie wyrzucisz mnie, Karolinko? zapytał niepewnie.
Synowie, speszeni, zaszyli się w swoim pokoju.
Wejdź. Co cię tu sprowadza? List od żony przywiozłeś? zakpiłam.
Wybacz, Karolinko. Pisałem do ciebie, żona znalazła list… To moja wina, przyznaję się. Rozwiedliśmy się przyznał Andrzej.
Nie wiedziałam, iż miałeś żonę… Gdybym wiedziała, nic by nie było. I co teraz? nie miałam pojęcia, co ma na myśli.
Wyjdź za mnie, Karolino zaproponował niespodziewanie Andrzej.
Nie wiem. Mam dzieci, widzisz. Jak synowie cię przyjmą? Nie mogę tak z dnia na dzień mówiłam, choć w duszy cieszyłam się z propozycji.
Dzieci to skarb. Mam dziesięcioletnią córkę zaskoczył mnie Andrzej.
Jak to? Zostawiłeś ją? zdziwiłam się.
Skądże, Karolino. Zabiorę Anię do nas. Jej matka pije. Będziemy żyć razem, prawdziwą rodziną oświadczył mój narzeczony.
Spokojnie, Andrzej. Przecież nie znam twojej córki, a ty mi już przypisujesz rolę jej matki. Daj mi ochłonąć. Pogadam z chłopakami, potem zobaczymy. Chodź, nakarmię cię, narzeczony z bagażem zaśmiałam się.
Oczywiście, nie od razu udało się stworzyć rodzinę. Były awantury, wyprowadzki, różne burze. Każdy miał swój charakter i nie każdy potrafi ustąpić.
Czas gnał nieubłaganie.
Mój starszy syn Paweł i Ania, córka Andrzeja, pobrali się i… zwrócili się przeciwko nam. Zaczęli wypominać nam dawne żale, zarzucać, iż zniszczyliśmy swoje dotychczasowe rodziny. Paweł mówił, iż źle zrobił, iż opuściłam rodzinny dom, a Ania wypominała ojcu, iż zostawił matkę. Wyprowadzili się razem na wynajęte mieszkanie.
Andrzej i ja wzruszaliśmy ramionami, ale wciąż bardzo siebie kochaliśmy.
Minął rok.
Dzieci nie wracały. Ania odzywała się do Andrzeja tylko w dniu jego urodzin.
Po trzech latach zaprosiły nas na obiad. Zdziwiliśmy się, ale poszliśmy.
Okazało się, iż Paweł i Ania doczekali się synka naszego wspólnego wnuka! euforii nie było końca. Przy stole poprosili nas o wybaczenie. Przekonali się, iż w życiu bywa różnie, ale trzeba umieć przebaczać i szanować rodziców. Bo to oni dali im życie. Syna nazwali Mirosławem by w rodzinie panował pokój.
Taki to jest nasze z Andrzejem nowo narodzone szczęście…
