Noc, w której była żona oblała ją winem i straciła restaurację

Weronika od dwóch dni wpatrywała się w te same dwanaście arkuszy kalkulacyjnych. Wydrukowała je w biurze męża, z nagłówkiem restauracji u góry, i teraz leżały rozłożone na stole w jadalni. Sos gulaszowy przypalił się jej tego popołudnia. Uchyliła okno w mieszkaniu na Mokotowie i wciągnęła w nozdrza zapach deszczu i smażonych pierogów z baru na rogu. W kolumnie „ogród i teren zewnętrzny" widniała płatność sto trzydzieści dwa tysiące czterysta złotych dla firmy o nazwie Ferrer i Wspólnicy. Firma była zarejestrowana w Piasecznie, na nazwisko Marcina Ferrera, kuzyna Gabrieli. Weronika nie potrzebowała więcej dowodów: dzień wcześniej policzyła palmy przy wejściu do lokalu. Było ich siedem. W umowie widniało czternaście.

Zaproszenie na urodziny teściowej wciąż leżało na mikrofalówce. Sześćdziesiąt pięć lat, głosił złoty druk. Impreza miała się odbyć w głównej sali restauracji, z widokiem na Wisłę, w Wilanowie. Weronika włożyła lniany kostium w kolorze piasku, założyła złoty łańcuszek po babci i wyszła z kluczykami do golfa w dłoni. Wskaźnik paliwa pokazywał rezerwę. Zatrzymała się na stacji przy Puławskiej, zapłaciła równe osiemdziesiąt złotych i pomyślała, iż tego wieczoru będzie ją bolał żołądek.

Parking przed restauracją pachniał rzeką, tawułą i dymem z grilla sąsiedniej knajpki. Parkingowi biegali w tę i we w tę. Przy głównym wejściu stała Gabriela, oparta o framugę. W czerwonej sukience, z wyprostowanymi włosami, z pierścionkiem na każdym palcu. Na widok Weroniki się nie poruszyła.

— Personel wchodzi od tyłu. Tam, gdzie rozładowują ryby — powiedziała, przeżuwając miętówkę.

— Nie przyszłam do pracy, Gabrielo. Przyszłam na urodziny Krystyny.

— Moja była teściowa nie ma z tobą czego świętować. Robię ci przysługę, kochanie. W środku są ludzie z papierami. Ty nie masz żadnych.

Weronika sięgnęła do torebki i wyjęła telefon. Na ekranie widniała wiadomość od Marka: „Wyszedłem z prokuratury, będę za dwadzieścia minut". Podniosła go bez słowa, żeby Gabriela zobaczyła. Była żona odsunęła się o krok, dokładnie tyle, by ją przepuścić. Czerwona sukienka zostawiła w powietrzu smugę słodkawych perfum.

W środku sala miała ściany z jasnego drewna, grube obrusy, okna wychodzące na rzekę. Kwartet smyczkowy grał wolną wersję jakiejś starej ballady. Kelnerzy krążyli z tacami tatara i śledzi. W głębi Krystyna Nowak zasiadała u szczytu głównego stołu, z wiankiem z białych kwiatów we włosach. Obok niej jej córka Marianna śmiała się z dwiema koleżankami. Weronika podeszła do nich. Rozmowa ucichła, jakby ktoś zakręcił kurek.

— Wszystkiego najlepszego, Krystyno. Zdrowia ci życzę.

Teściowa uniosła kieliszek i odstawiła go z powrotem. Nic nie powiedziała. Rzuciła tylko:

— Przyszłaś bez mojego syna. Ciekawe, iż wciąż tu w ogóle bywasz.

Weronika nie odpowiedziała. Zajęła krzesło przy oknie. Poprosiła o wodę mineralną. Kelner przyniósł jej szklankę i serwetkę. Złożyła ją na cztery, z przyzwyczajenia z tylu dyżurów w szpitalu. Schowała pod talerz. Marianna nachyliła się do Krystyny i coś szepnęła; Krystyna zaśmiała się z zaciśniętymi ustami, jakby miała pod językiem kamyk.

Weronika sprawdziła w telefonie powiadomienie z banku. Kiedy czytała, przy jej stoliku zatrzymała się Gabriela. Trzymała pełen kieliszek czerwonego wina, tak ciemnego, iż przypominało atrament. Poruszała się z opanowaniem kogoś, kto ćwiczył ten gest wcześniej.

— Wystawił cię? — zapytała. — Nie dziwię się. Zabrać byłą pracownicę na kolację to jak zabrać pracownicę na kolację. Choćbyś się nie wiadomo jak wystroiła.

— Wróć na swoje miejsce, Gabrielo.

— A jak nie wrócę? — Była żona podeszła bliżej. Z bliska czuć było od niej papierosy. — Powiesz Markowi, iż byłam wobec ciebie niemiła? Proszę cię. On się tobą znudził, zanim jeszcze podpisałaś akt ślubu.

Gabriela obróciła nadgarstek. Kieliszek się przechylił. Wino spłynęło na udo Weroniki, na materiał w kolorze piasku, po łydce aż do kostki, i zabarwiło dywan. Kelner przystanął w pół kroku. Skrzypek zgubił rytm. Przy głównym stole rozległ się śmiech.

— Smacznego, służąca! — powiedziała Gabriela, podnosząc głos, żeby usłyszała cała sala. — Ojej, ręka mi się omsknęła. Wiesz, kochanie, to się spierze wodą. Jesteś przyzwyczajona sprzątać cudzy bałagan.

Weronika nie wstała. Nie sięgnęła po serwetkę. Została nieruchoma, z wyłączonym telefonem na czystej nodze. Poczuła chłód wina na skórze i pomyślała o rachunku z pralni chemicznej schowanym w torebce: czterdzieści sześć złotych. Nie drgnęła. Główne drzwi otworzyły się z rozmachem.

Marek wszedł z marynarką przewieszoną przez ramię. Objął spojrzeniem salę: twarze gości, pusty kieliszek w dłoni Gabrieli, plamę na kostiumie żony. Nie zapytał o nic. Podszedł do stolika Weroniki. Zarzucił jej marynarkę na kolana, zakrywając plamę. Potem odwrócił się w stronę głównego stołu.

— Mamo, Gabrielo. Chciałem porozmawiać jutro, w biurze. Bez publiczności. Ale skoro tak bardzo lubicie widownię, to proszę bardzo.

Wyjął z wewnętrznej kieszeni złożoną teczkę z niebieską pieczęcią. Położył ją przed Weroniką.

— Ostatnie dwa tygodnie audytorzy sprawdzali księgowość restauracji. Zatrudniłem ich na prośbę mojej żony. To ona pierwsza zauważyła sprawę z ogrodem. — Marek wskazał na Gabrielę. — Palmy przy wejściu kosztowały sto trzydzieści dwa tysiące złotych. Według umowy zasadzono ich czternaście. Ostatnia kontrola pokazuje, iż jest ich siedem. Taras, za którego remont zapłaciłaś Marcinowi Ferrerowi, twojemu kuzynowi, Gabrielo, nigdy nie powstał. Do tego doliczcie siedemdziesiąt trzy tysiące, które w ciągu roku znikały z konta partiami, pod fałszywymi fakturami na "usługi cateringowe" i "wynajem sprzętu". Audytorzy zamknęli rozliczenie wczoraj wieczorem. Razem, co do złotówki: czterysta siedemdziesiąt dwa tysiące.

Krystyna wstała. Wianek z kwiatów zjechał jej na bok głowy.

— To kłamstwo. Ta kobieta cię wprowadziła w błąd.

— Nie, mamo. Dokumenty są już u prawników. Nie zamierzam składać zawiadomienia na własną matkę. Postawiłem jednak warunek.

Marek wziął teczkę i podał ją Weronice.

— Dziś rano restauracja zmieniła właściciela. Teraz Weronika Nowak jest jej pełną właścicielką. To ona decyduje, kto tu pracuje, a kto nie. I postanowiła zacząć teraz.

Weronika wzięła telefon. Nie patrząc na nikogo, otworzyła aplikację bankową. Wpisała hasło. Nacisnęła dwa przyciski. Na obrusie przed Krystyną zawibrowała komórka. Ekran rozświetlił powiadomienie: „Konto firmowe zablokowane. Saldo: 0,00 zł".

— Na koncie zostało trzydzieści osiem tysięcy złotych — powiedziała Weronika. — Przed chwilą przelałam je do przychodni, w której kiedyś pracowałam. Tej osiedlowej, gdzie leczą ludzi bez ubezpieczenia. Przyda się im.

Gabriela cofnęła się o krok. Miętówka wypadła jej z kieszeni na podłogę.

— Grzegorzu — zawołała Weronika. — Zamów Gabrieli taksówkę. Ma trzy minuty, żeby zabrać płaszcz i opuścić lokal. jeżeli się spóźni, wezwiesz ochronę.

Kierownik sali wyszedł zza kolumny i wybrał numer w telefonie. Gabriela chciała coś powiedzieć, ale usta jej się zacisnęły. Nikt z gości się nie poruszył. W końcu chwyciła torebkę z oparcia krzesła i wyszła, a jej obcasy odbijały się echem od drewnianych ścian.

Weronika sięgnęła do własnej torebki i wyjęła książeczkę czekową, tę samą, z której opłacała czynsz za ich pierwsze wspólne mieszkanie, zanim jeszcze restauracja przynosiła zysk. Rozłożyła ją na stole. Wypisała czek na czterysta trzydzieści cztery tysiące złotych, resztę kwoty wyprowadzonej fałszywymi fakturami, pokrytą z jej własnych oszczędności, żeby fundacja dostała całość od razu, bez czekania na odzyskanie pieniędzy od Krystyny drogą sądową. Pokazała go teściowej, która wciąż stała, zaciskając dłoń na oparciu krzesła.

— To miało pójść na twoje zachcianki, Krystyno. Teraz pójdzie do fundacji pielęgniarek z naszego powiatu, razem z resztą, którą oddał bank. — Weronika położyła czek na talerzu kobiety. — Możesz sprawdzić numer rachunku na dole. To mój własny, nie firmowy.

Marek podał jej rękę. Weronika ją przyjęła i ruszyli w stronę wyjścia, nie oglądając się za siebie. Wino zdążyło zaschnąć na materiale, tworząc plamę koloru jeżyn. Nocne powietrze pachniało rzeką i deszczem. Na parkingu tylne koło golfa wciąż miało na sobie pył z drogi. Marek pomógł jej wsiąść. Zanim zamknął drzwi, Weronika zdjęła jeden pantofel i strząsnęła go nad asfaltem. Spadły trzy czerwone krople.

W sali Krystyna wciąż stała. Wianek zsunął się jej na brew. Czek leżący przed nią miał w rogu plamę od wina. Nikt nie odważył się go dotknąć.

— Kolacja skończona — powiedziała Krystyna.

Nikt nie odpowiedział.