– No, widzisz! – zawołał Sławek. – Wszystko się zgadza! Ostatnie słowo zawsze należy do mężczyzny Rano do państwa Jankowskich przyjechał z miasta dorosły wnuk, na którego weselu byli niedawno. Sławek przyjechał po ziemniaki, bo zawsze pomagał swoim ukochanym dziadkom w ich sadzeniu i kopaniu. – No, powiedz mi, Sławku, jak ci się żyje z twoją Sylwią? – zagadnęła babcia, krzątając się przy kuchni. – Różnie to bywa, babciu… – odpowiedział wnuk niechętnie. – Różnie… – Zaraz zaraz – wtrącił się dziadek Jan. – Co znaczy różnie? Już się kłócicie? – Na razie się nie kłócimy. Staramy się ustalić, kto jest gospodarzem w domu – wyznał Sławek. – Oj tam… – babcia westchnęła z uśmiechem przy kuchni – wielkie rzeczy. To przecież oczywiste. – Jasne, iż najważniejsza w rodzinie zawsze była i będzie żona – roześmiał się dziadek. – Oho… – odezwało się znad kuchni. – Dziadku, ty poważnie? – Wnuk spojrzał zdziwiony na dziadka. – Żartujesz sobie czy co? – Ani trochę – odrzekł Jan. – jeżeli nie wierzysz, zapytaj babcię. No, Katarzyno, powiedz, czyje jest ostatnie słowo w naszym domu? – Daj spokój, nie gadaj głupot – odparła serdecznie babcia. – Nie, powiedz – nalegał Jan. – Kto podejmuje ostateczne decyzje, ty czy ja? – No, ja… – Jak to? – zdziwił się wnuk. – Jakoś nigdy tego w tym domu nie zauważyłem. I w ogóle uważam, iż prawdziwym gospodarzem w domu powinien być mężczyzna. – Daj spokój Sławek – znów rozbawiony zaśmiał się dziadek. – W prawdziwej rodzinie jest inaczej niż myślisz. Zaraz ci opowiem kilka historii, to sam zrozumiesz. Historia – No to się zaczyna – mruknęła babcia. – Zaraz pewnie będzie o motorynce. – O jakiej motorynce? – zdziwił się wnuk. – O tej, co rdzewieje w szopie – ochoczo potwierdził dziadek. – Ma już z pewnością sto lat. Wiesz, jak babcia zmusiła mnie ją kupić? – Babcia? Zmusiła? – Tak, dała mi choćby na to swoje własne pieniądze. Ale najpierw była inna historia. Kiedyś dorobiłem się pieniędzy – właśnie starczyłoby na motor z koszem. Mówię Katarzynie – chcę motocykl z koszem, żeby wozić nim ziemniaki z pola. Dawniej mieliśmy pole pod ziemniaki. Twoja babcia się uparła, mówi: lepiej kupmy kolorowy telewizor, a wtedy były bardzo drogie. Ziemniaki zawsze woziłeś rowerem, no to woź dalej. Worek na ramę i jazda. No dobrze, mówię, twoje słowo zawsze ostatnie. Kupiliśmy telewizor. – A motocykl? – spytał wnuk. – Motocykl też kupiliśmy… – westchnęła babcia. – Ale dopiero później. Najpierw dziadek naciągnął sobie plecy, aż musiałam sama tą ziemniaki wozić. Prawie wszystkie przewiozłam. A jak jesienią sprzedaliśmy świnie, dałam mu wszystkie pieniądze i mówię – jedź do powiatu po motor z koszem. – A na jesieni następnego roku znów mieliśmy trochę oszczędności – kontynuował dziadek – Mówię: trzeba za nie postawić nową saunę, bo stara się rozlatuje. A babcia znów swoje, iż woli kupić nowe meble, żeby było jak u ludzi. No to, mówię, twoje słowo ostatnie. Kupiliśmy meble. – A na wiosnę stara sauna się zawaliła – dokończyła babcia. – Dużo wtedy śniegu było. Dach nie wytrzymał… Od tej pory uznałam, iż jak Jan powie – tak będzie. – No, widzisz! – wykrzyknął Sławek. – Tak powinno być! Ostatnie słowo zawsze należy do mężczyzny. – Nie rozumiesz, Sławku – roześmiał się dziadek. – Bo zanim cokolwiek zrobię, idę do niej i mówię – chcę zmienić piec. Zgadzasz się? A potem – robimy, jak ona zdecyduje. – Od tamtych historii zawsze mówię – jak uważasz, tak będzie. – Więc Sławku, w każdej rodzinie to żona powinna mieć ostatnie słowo – podsumował dziadek. – Rozumiesz, o co mi chodzi? Sławek chwilę się zamyślił, po czym nagle wybuchł śmiechem. Gdy się wyszalał, zadumał się i jego twarz się rozjaśniła. – Teraz rozumiem, dziadku. Wrócę dziś do domu i powiem: „Dobrze, Sylwio, pojedziemy na wakacje do Turcji, jak chciałaś. A samochodu na razie nie oddam do naprawy. Automat szwankuje, trzeba wymienić. Jak stanie – trudno, będziemy zimą do pracy jeździć autobusami. Po prostu będziemy wstawać godzinę wcześniej, nic się nie stanie…” Dobrze myślę, dziadku? – Znakomicie – radośnie pokiwał głową dziadek. – Tak, Sławku, za rok lub dwa wszystko się w rodzinie ułoży. A żona naprawdę powinna być głową rodziny. Wtedy mężczyźnie lżej się żyje, mówię ci to z własnego doświadczenia…