Kiedy Dymitr Kowalski wręczył mi klucze do swojego mieszkania, od razu poczułam, iż wreszcie przejęłam własny mały zamkowy teren. Nie ma aktora, który tak nie czekał na Oscara, jak ja czekałam na Dymitra i to jeszcze z własnym kurnikiem pod ręką.
Mając 35 lat i trochę zdołowaną duszę, coraz częściej łapałam wzrok w stronę ulicznych kotów i wystaw sklepowych Wszystko dla rękodzieła. A tu on samotny, który wydał młodość na karierę, zdrowe odżywianie, siłownię i całe te filozoficzne brednie o poszukiwaniu siebie, a przy tym jeszcze bezdzietny.
Marzyłam o tym prezencie od dwudziestu lat i chyba gdzieś na niebie w końcu usłyszało, iż nie żartuję.
To mój ostatni wyjazd służbowy w tym roku, jestem cały Twój powiedział Dymitr, podając mi te wymarzone klucze. Nie bój się mojej barłogi. zwykle wracam do domu tylko po drzemkę dodał i odleciał w inny strefowy czas na cały weekend.
Zabrałam szczoteczkę, krem i poszłam sprawdzić, co to takiego barłoga. Problemy pojawiły się już przy wejściu. Dymitr uprzedził, iż zamek czasem się zacięga, ale nie spodziewałam się, iż aż tak.
Walczyłam z drzwiami przez około czterdzieści minut: pchałam, ciągnęłam, wkładałam klucz na całość, wsuwałam go na pół ząbka, ale drzwi zdecydowanie nie chciały dać się otworzyć nowemu lokatorowi.
Zaczęłam działać psychologicznie, jak uczyli nas w szkole koledzy przy garażach. Z głośnym szumem otworzyły się drzwi sąsiadki.
Dlaczego włamujesz się do nieznajomego mieszkania? zapytała zmartwiona kobieta.
Nie włamuję się, mam klucz rzuciła zdenerwowana Jadwiga, wycierając pot z czoła.
A pan kto to? Nie widziałam pana wcześniej wtrąciła się sąsiadka, wątkowo wchodząc w moje sprawy.
Jestem jego dziewczyną! odparłam, opierając się o ścianę, choć jedynie szczelina pozwoliła nam wymienić kilka słów.
Naprawdę? zdziwiła się kobieta.
Tak. Masz jakieś problemy? dopytała.
Nie, żadne. Po prostu nigdy nie wprowadzał tu nikogo (w tym momencie kochałam Dymitra jeszcze bardziej), a tu od razu takie przestała.
Co to za takie? nie zrozumiałaś mnie.
To nie moja sprawa. Przepraszam zamknęła drzwi.
Zdeterminowana, włożyłam klucz i nacisnęłam go z całym swoim pragnieniem, iż w końcu wpadnę do tego kurnika, iż prawie rozkręciłam cały kocioł. Drzwi się otworzyły.
Wnętrze Dymitra ukazało się przede mną niczym zamrożony w czasie krajobraz, a moja dusza zaraz się pokryła szronem. Oczywiście, samotny facet ma w sobie pewien ascetyzm, ale to była prawdziwa chluba.
Biedna, twoje serce już dawno zapomniało, a może nigdy nie wiedziało, czym jest przytulność wymamrotałam, patrząc na skromne lokum, w którym odtąd miałam spędzać część czasu.
Z drugiej strony byłam szczęśliwa. Sąsiadka nie zwiodła: kobieca ręka nigdy nie dotykała tych ścian, podłogi, kuchni ani szarych okien. Byłam tu pierwsza.
Nie wytrzymawszy, wpadłam do najbliższego sklepu po ładną firankę i dywanik do łazienki, a przy okazji po chusteczki i ręczniki kuchenne. W skrzynce na zamówienie znalazły się także odświeżacze powietrza, manualnie robione mydła i praktyczne pojemniki na kosmetyki.
Dodawać takie drobiazgi do czyjegoś mieszkania nie jest wcale nachalne pocieszałam się, podczepiając drugi wózek pełen zakupów do pierwszego.
Zamek przestał mi stawiać opór. W rzeczywistości już nie spełniał swojej funkcji, przypominając bramkarza hokejowego, który zapomniał założyć maskę przed meczem.
Zrozumiawszy, co zrobiłam, wyciągnęłam kuchenne noże i do północy wykręcałam stary zamek, a rano pojechałam po nowy. Noże też trzeba było wymienić, a przy okazji łyżki, widelce, obrusy, deski do krojenia i podstawki pod gorące naczynia. I jeszcze pod rękę firanki.
W niedzielę w południe zadzwonił Dymitr i powiedział, iż musi jeszcze dwa dni przedłużyć wyjazd służbowy.
Będę bardzo wdzięczna, jeżeli wprowadzisz do mojego mieszkania odrobinę ciepła i przytulności uśmiechnął się przez słuchawkę, kiedy powiedziałam, iż pozwoliłam sobie na kilka wolności w jego wnętrzu.
Tak przy okazji przywiozłam już całe wyposażenie: dywaniki, firanki, zapachy, pojemniki i wszystko, co potrzebne, by zamienić puste cztery kąty w przytulny dom. Lata samotniak zgromadził w sobie tyle pomysłów, iż gdy w końcu ręce dostały wolności, nie mogła przestać.
W starym mieszkaniu Dymitra został tylko pająk przy wentylacji. Chciałam go wypędzić, ale widząc jego ośmiokrotnie rozciągnięte nogi, postanowiłam zostawić go jako symbol nienaruszalności własności.
Jego mieszkanie teraz wyglądało jakby przez osiem lat był szczęśliwie żonaty, potem się rozczarował, a później znów odnalazł euforia po prostu tak.
Nie tylko zajęłam się wnętrzem, ale i rozgłosiłam w całym domu, iż jestem nową właścicielką i iż wszystkie sprawy można kierować do mnie. Obrączka na palcu jeszcze nie ma, ale to tylko kwestia techniczna.
Sąsiedzi początkowo patrzyli z nieufnością, ale w końcu wzruszyli ramionami: Co nam, jak powiesz, to nasza sprawa.
***
Kiedy Dymitr miał w końcu wrócić, przygotowałam prawdziwą domową kolację, spakowałam swoje jeszcze lekko podmuszone szpargały w eleganckie, a choćby trochę wulgarne opakowanie, rozstawiłam w kątach zapachy i przygasłam nowe oświetlenie, czekając.
Dymitr się spóźniał. Gdy zacząłem odczuwać, iż opakowanie przyciska się do mnie w miejscu, które pięć miesięcy trenowałem na siłowni, włożyłam klucz do zamka.
Nowy zamek, po prostu wciśnij, nie trzeba go zamykać! trochę zakłopotana, ale z nutą ekscytacji odpowiedziała Jadwiga. Nie bała się osądów tak dobrze ogarnęła mieszkanie, iż wszystko jej wybaczą.
W momencie, gdy drzwi się otworzyły, Jadwiga dostała nagle SMS od Dymitra: Gdzie jesteś? Jestem w domu. Patrzę, mieszkanie w ogóle się nie zmieniło. A znajomi mówią, iż otoczyłaś je kosmetykami.
Prawda, wiadomość zobaczyła dopiero później. Tymczasem do mieszkania weszło pięciu nieznajomych: dwaj młodzi ludzie, dwójka szkolnych dzieciaków i bardzo stary dziad, który po zobaczeniu Jadwigi od razu wyprostował siwą fryzurę.
No proszę, tatusiu, tak cię witają. Po co ci ten sanatorium, skoro w domu masz all inclusive? pierwszy z młodych zamienił się w żartobliwy riposte, po czym dostał lekki szlag od żony.
Jadwiga stała na progu z dwoma pełnymi kieliszkami, nie mogąc ruszyć się z miejsca. Chciała krzyknąć, ale paraliżowała ją zakręcona sytuacja.
W kącie zaskakująco szczebiotał radosny pająk.
Przepraszam, a wy kim jesteście? spytała nieśmiało Jadwiga.
Właściciel lokalnego kurnika. A wy, chyba z przychodni, przyszła zrobić przewiązanie? Ja już sam sobie radzę odpowiedział staruszek, patrząc na mundur pielęgniarki, w którym była Jadwiga.
Hmm, tak, panie Adamie Matwiej, u pana tutaj przytulnie i cicho, wtrąciła się żona młodego mężczyzny, zaglądając za plecy Jadwidze. To zupełnie inna sprawa niż w lochu, który mieliśmy. A pani, młoda damo, jak ma pan na imię? Czy nie jest to już nieco staroświeckie, panie Adamie Matwiej? Oczywiście, pan jest szanowany, z własnym mieszkaniem
Jajaja zaskoczyła się Jadwiga.
O! A więc pan Adam Matwiej ludzi dobrze dobiera, nie można się dziwić! wesoło dodał staruszek, którego oczy błyszczały jakby wszystko było jedynie szczęśliwym zbiegiem okoliczności.
Gdzie jest Dymitr? wyszeptała Jadwiga, wstrząśnięta, i od razu opróżniła oba kieliszki.
Ja jestem Dymitr! radośnie podniósł rękę chłopiec w ok. ośmiu lat.
Chwileczkę, jeszcze za wcześnie być Dymitrem zawołała mama, odciągając rękę i posyłając dzieci z ojcem do samochodu.
Przepraszam, chyba pomyliłam mieszkanie w końcu zebrała się Jadwiga, przypominając sobie o zamku. To Budzikowa, osiemnaście, mieszkanie dwadzieścia sześć?
Nie, to Bułkowska, osiemnaście, poprawił starszy pan, gotowy już rozpakować niespodziewany prezent.
No tak westchnęła Jadwiga, tragicznie. Pomyliłam się. Wchodźcie, rozgośćcie się, a ja pójdę, muszę zadzwonić.
Złapała telefon i wybiegła do łazienki, zamykając drzwi i owinięta ręcznikiem. Tam przeczytała wiadomość od Dymitra.
Dymitrze, już prawie jestem, tylko w sklepie się zatrzymałam napisała.
Dobrze, czekam. Jak nie będzie problemu, przynieś butelkę czerwonego odszczekał jego głos w wiadomości głosowej.
Czerwone wino zamierzała przynieść, ale już w sobie. Zwijając dywanik pod pachą i ściągając firankę, poczekała, aż nieznajomi przejdą do kuchni, po czym wybiegła z łazienki.
Zgarnęła wszystkie rzeczy w torbę i wyskoczyła z mieszkania.
***
Opowiem później wymamrotała, gdy młody mężczyzna otworzył jej drzwi.
Przemieszczając się niczym we mgle, przeszła obok niego nie patrząc. Najpierw wpadła do łazienki, podmieniła zasłonę i rozwinęła dywanik, po czym wpadła do pokoju, położyła się na kanapie i przespiała do rana, aż cały stres i czerwień odpłynęły.
Po przebudzeniu zobaczyła przed sobą nieznajomego młodego mężczyznę, który czekał na wyjaśnienia.
Proszę, jaka to jest adres?
Mieszkanie przy Budzikowej, osiemnaście.
Przyjaciele, jeżeli macie ochotę na więcej naszych opowieści, zostawcie komentarze i nie zapomnijcie o lajku. To nas motywuje do dalszego pisania!
