Tego dnia po pracy Walentyna chciała wstąpić do centrum handlowego.
Za dwa tygodnie był Nowy Rok.
Zaprosiła ją dawna przyjaciółka, Kinga.
Walentyna wiedziała, iż zbierze się spore towarzystwo.
Córka gospodyni przyjdzie z mężem i dziećmi.
Będzie też siostra Kingi i siostrzenica-studentka.
Walentyna bywała u Kingi często i znała wszystkich.
Dlatego chciała zawczasu kupić prezenty.
Potrafiła wybierać podarunki i lubiła je wręczać.
Już teraz wyobrażała sobie wędrówkę po udekorowanych działach.
Lubiła patrzeć, jak sprzedawca pakuje zakupy w lśniący papier.
Ale nastrój popsuł się jej od razu, gdy wyszła na ulicę.
Na parkingu, przy samochodzie, czekała na nią Renata.
Renata była siostrą byłego męża.
„Walciu, cześć!” — przywitała się Renata.
„Co tak długo? Zamarzłam już na kość.”
„Dzień dobry, Renato. Nie spodziewałam się cię tu zobaczyć.”
„A dlaczego? W końcu rodzina.”
„Na szczęście już nią nie jesteśmy.”
Walentyna sięgnęła po kluczyki, ale Renata ją zatrzymała.
„Posłuchaj, mam do ciebie prośbę. A adekwatnie nie tylko ja — cała rodzina.”
„Jakiej rodziny, Renato? Od roku nie mam z wami nic wspólnego.”
„Więc żadnych próśb słuchać nie zamierzam.”
„Nie, tylko wysłuchaj. Nie wiem, jak ty i Mirosław podzieliliście majątek.”
„Ale mama wciąż uważa, iż dom, w którym mieszkasz, należy do naszej rodziny.”
„Kupiliście go razem, a on przez dziesięć lat go urządzał.”
„Zawsze spotykaliśmy się tam na Nowy Rok i majówki. A teraz co?”
„Mama planowała na swoje urodziny w maju zebrać całą rodzinę w tym domu.”
„Chciała nakryć stół na werandzie, jak zawsze.”
„A ty nas nie wpuściłaś. Wyjechałaś niewiadomo gdzie.”
„Nie rozumiem, po co mi to wszystko opowiadasz?” — spytała Walentyna.
„Pojechałam do przyjaciółki. Miałam ochotę.”
„Przepraszam, iż was nie spytałam.”
„A waszych rodzinnych spotkań w moim domu możecie sobie odpuścić.”
„Gdy rozwodziliśmy się z Mirkiem, ustaliliśmy podział.”
„Mieszkanie, auto i garaż — jemu, dom — mnie.”
„Od razu to sformalizowaliśmy. Więc teraz możecie się zbierać u niego.”
„Walciu, mama prosiła, żeby pozwoliła zaprosić gości na sylwestra, jak dawniej.”
„Będzie nas dużo — choćby nie ma gdzie wszystkich ułożyć.”
„Halina Stanisława prosiła? Dziwne! Nie uwierzę!”
„Dwadzieścia lat tylko żądała i wytykała mi błędy. A nagle prosi.”
„Renato, przekaż jej, iż się nie zgadzam.”
„Niech rodzina wynajmie pokoje w hotelu.”
Walentyna wsiadła do auta.
Nie miała już ochoty na zakupy.
„Kupię jutro” — pomyślała i ruszyła do domu.
Z Mirosławem żyli prawie dwadzieścia lat.
Dom, o którym mówiła Renata, kupili dziesięć lat temu.
Rok temu mąż oświadczył, iż „w czterdziestkę pięć życie się nie kończy”.
Powiedział, iż dalej buduje je z uroczą młodą sekretarką.
Walentyna nie zatrzymywała go, ale też nie pozwoliła się ograbić.
Dom i oszczędności zostały przy niej.
On dostał dwupokojowe mieszkanie, Toyotę Camry i garaż.
Na jej utrzymaniu została córka-studentka.
Dlatego Mirosław nie sięgał po wspólne konto.
Kilka dni temu Ola zadzwoniła.
Powiedziała, iż Nowy Rok spędzi w akademiku.
„Mamo, nie będziesz miała pretensji? Na święta przyjadę.”
Po tym Walentyna przyjęła zaproszenie Kingi.
W jej towarzystwie nie będzie się nudzić.
Znając Renatę, wiedziała, iż to nie koniec.
Nie dadzą jej spokoju. I nie myliła się.
Tego wieczoru zadzwoniła była teściowa.
„Walentyno, nie wydaje ci się, iż za bardzo sobie pozwalasz?”
„Zajęłaś dom Mirka, a teraz myślisz, iż nic nie zrobimy?”
„Wiedz jedno: ten Nowy Rok spędzimy w NASZYM domu!”
„Tam, gdzie mój syn łaskawie pozwolił ci mieszkać. Jasne?”
„No cóż, nie wyrzucimy cię na święta.”
„Przygotuj nam trzy sypialnie — moje siostry i siostrzenica zostaną na noc.”
„Ty sama prześpisz się w kuchni.”
„Halino Stanisławo, a nie przyszło wam do głowy, iż to ja jestem jedyną właścicielką tego domu?”
„Mam choćby dokumenty.”
„Więc choćby nie próbujcie się tu wpychać — wyprowadzę was stąd z pomocą policji.”
„Zobaczymy, kto kogo wyprowadzi!”
„W każdym razie szykuj pokoje, jedzenie przywieziemy, więc ulga — nie musisz gotować.”
„I nie protestuj, bo ten Nowy Rok zapamiętasz na całe życie!”
„Chyba przez ten rok matka Mirka zupełnie oszalała” — pomyślała Walentyna.
Halina Stanisława nigdy nie była aniołem.
Ale dzisiejsza „przemowa” zaskoczyła byłą synową.
Czy ta kobieta naprawdę myślała, iż Walentyna się przestraszy?
Czy naprawdę liczyła, iż rzuci spełniać jej rozkazy?
Wcześniej uchodziła w ich rodzinie za najlepszą synową.
Dwie inne synowe pogodziły się z władzą teściowej.
Teraz, po rozwodzie, jej słowa budziły w Walentynie tylko zdumienie.
Na co jeszcze liczy Halina Stanisława?
Walentyna odłożyła telefon i spojrzała na dokumenty w szufladzie.
Wszystko było na jej nazwisko.
Nikt nie wejdzie tu siłą.
