NIEZWYKŁE ŻYCIE
Na weselu mojej przyjaciółki Grażyny bawiliśmy się przez dwa dni: głośno, obficie i radośnie. Pan młody był przystojny jak Daniel Olbrychski, a do tego niebywale skromny jak na swoją zjawiskową urodę. Cała grupa gości po kryjomu obserwowała Adama: błękitne oczy jak chabry, rzęsy gęste i długie jak u kobiety (no, po co to mężczyźnie, panie Boże? Natura, ech), podbródek zdecydowany, nos grecki, a skóra gładka jak aksamit z odrobiną oliwkowego odcienia. Ostatni cios prawie dwa metry wzrostu i szerokie ramiona. Gdybyśmy nie darzyli Grażynki sympatią, pokłócilibyśmy się o tego cudownego egzemplarza prosto przy weselnym stole. Adam był rewelacyjny, naprawdę.
No, jakiego ty sobie przystojniaka wybrałaś! dopadliśmy Grażynę, każda z nas starała się wyglądać na bardziej nieszczęśliwą i samotną, tak na wypadek, gdyby Adam miał równie pięknych kawalerów w rodzinie.
Dziewczyny, nie przesadzajcie! Zakochałam się w Adamie za jego prostotę. Adam pochodzi ze wsi, wychowywał się z babcią, prowadził gospodarstwo, złota ręka. Poznaliśmy się przez przypadek, kiedy moi rodzice kupowali działkę w jego miejscowości. Jest czuły, dobry, solidny. Gospodarstwo prowadził jak mistrz, mama kochana. Prawdziwy facet, dziewczyny! Ledwo udało mi się namówić go na przeprowadzkę do miasta, niejedną noc mu tłumaczyłam, haha.
Adam gwałtownie pokazał, iż jest skuteczny nie tylko w pracy i kontaktach z nowymi krewnymi, ale i na studiach: w kilka lat nauczył się rozpoznawać dobre alkohole, perfumy, orientować się w polityce, sztuce, podróżach, indeksie WIG, sporcie, a także pozbył się lokalnego, mazowieckiego akcentu. Zasiadł za kierownicą wygodnego samochodu, który młodej parze podarował teść, a także zdobył świetną posadę, oczywiście u tego samego teścia. Kto podarował im mieszkanie sami się domyślcie.
W drugim roku małżeństwa u Adama ujawniła się słabość do białych skarpetek. Wyjątkowo w śnieżnobiałych skarpetkach chodził i po domu, i w gościach bez kapci, zakładał je choćby do gumowych kaloszy, odważnie stając bez obuwia na brudnej podłodze.
Miłości do tego białego elementu garderoby Grażyna nie podzielała, ale posłusznie myła podłogę dwa razy dziennie i zaopatrywała się w wybielacze. I tak Adam dorobił się pseudonimu Skarpetka.
O tym, iż Adam ma kochankę, Grażyna dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. U kochanki termin był praktycznie taki sam.
Skarpetka został wygnany z domu, zwolniony z pracy, przeklęty i opłakany w ciągu doby. A potem nastały ciężkie, lepkie dni szarej jesieni. Grażyna leżała ciągle na ogromnym teraz łóżku, wpatrując się suchymi oczami w sufit:
Płakać będę później. Teraz to szkodzi dziecku.
Grażyna milczała, jakby była Leninem na swoim idiotycznym łożu, a my, niczym wartownicy, zmienialiśmy się obok niej, by wspierać ją swoim milczeniem.
Chciało się płakać na głos, przewracać księgę losów i darować zdradzieckie strony. Ale trzeba było milczeć i czekać.
Na wyjściu ze szpitala głośno świętowaliśmy, machaliśmy balonami, błagaliśmy pielęgniarki, by pozwoliły nam napić się herbaty, i odprowadzały nas do zachodu słońca do niedźwiedzi i Cyganów, życząc wszystkim zdrowia i szczęścia. Świeżo upieczony dziadek starał się najbardziej: dzień wcześniej, wzruszony, obiecał sanitariuszkom posprzątać po sobie, a zaraz potem starannie wypisał kredą olbrzymi, krzywy napis pod oknem sali Grażyny: Dziękuję za wnuka!. Potem próbował coś zaśpiewać, ale został zatrzymany przez ochronę. Ochroniarz uprzejmie zgodził się zapoznać z repertuarem szczęśliwego dziadka w swojej kanciapie przy koniaku bez szkody dla porządku publicznego.
W dniu wyjścia dziadek był rześki, świeży, choćby błyszczał. I płakał z euforii i dumy. Płakał z umiarem i szczerze.
My też płakaliśmy całą delegacją, śmialiśmy się, całowaliśmy Grażynę, nieśmiało zaglądaliśmy do niebieskiego kokonu i skrzętnie milczeliśmy o tatusiowym greckim nosku u małego Jarka. Tylko Grażyna choćby w chwilach euforii nie płakała:
Potem. Jeszcze mleko się zwarzy mówiła.
Grażyna milczała z nami jeszcze dwa miesiące, a potem wzięła i poszła odwiedzić Adama. Bez zapałek i kwasu, ale z ogromną chęcią krzyczeć i płakać. Upominać, walić pięściami w ściany, zawstydzać, poniżać i próbować pozbyć się bólu, który przykuł ją do łóżka, zrzucając całą tę niepotrzebną już jej udrękę na zdrajcę. Na niszczyciela jej nadziei i ich świata z malutkim synkiem, w którym wyobrażała siebie Grażynę dziergającą skarpetki dla swych ukochanych mężczyzn zimą, śmiejącego się Jarka, trzymającego ich z Adamem za rękę na spacerze, i samego Adama tak bliskiego, tak potrzebnego im, jej i synowi.
A jeszcze Grażynę bolało, żeby spojrzeć w oczy tej bezwstydnej kobiety, śpiącej z cudzym mężem. Oczy miały być bezczelne i pewnie bardzo piękne. W te oczy Grażyna zamierzała splunąć. Już podjęła decyzję: splunie! A jak trzeba, to i podrapie.
Gdzie dokładnie iść na awanturę, Grażyna dowiedziała się przypadkiem od babć przed blokiem podczas spaceru z dzieckiem. Babcie zatrzymały ją, przypomniały, iż Adam to przecież łajdak, nakreśliły trasę marszu do gniazda kochanków i opisały możliwe warianty zemsty. Grażyna osłupiała, płakała w duchu, choćby chciała odejść, nie usłyszawszy numeru mieszkania, ale nie odeszła.
I stoi teraz, Grażyna, przed adekwatną klatką w zniszczonym bloku i wystarczy wejść na piąte piętro, a tam choćby splunąć, choćby krzyczeć.
Na pierwszym piętrze pomyślała, iż przy jej obecnym szczęściu pewnie nikogo nie będzie w domu i tylko traci czas. Na drugim piętrze pomyślała, iż w sumie nie byłoby źle, gdyby nikogo nie było w domu. Na trzecim piętrze usłyszała desperacki dziecięcy płacz dochodzący z piątego.
Otwarła drzwi wychudzona, zapłakana dziewczyna, której wygląd zupełnie nie pasował Grażynie do wyobrażenia uwodzicielki, która porwała jej baranka-męża.
Podczas gdy Grażyna zaniemówiła, patrząc na konkurentkę ważącą ze czterdzieści kilo, dziecko dalej płakało w głębi mieszkania.
Dzień dobry, Grażyno. Adama nie ma, wyszedł od nas dwa tygodnie temu. Gdzie jest nie wiem powiedziała dziewczyna i usiadła na podłodze, płacząc.
Grażyna nagle straciła ochotę na awanturę. Pomyślała, żeby wejść do pokoju i uspokoić dziecko tej niezdarnej matki. A potem wbić szpilę: Masz ochotę się bawić to i sanie ciągnij, suko! Tak, trzeba koniecznie powiedzieć suko. I patrzeć z pogardą, z wyższością. Ma prawo jako oszukana strona.
Niemowlę było suche, powieki napuchnięte, na czole żyłka, głos ochrypły. Chłopczyk krzyczał z głodu na granicy sił, a jego dziwna, nieodpowiedzialna matka leżała na podłodze w przedpokoju i wyła.
Jak otwierała puste szafki na kuchni szukając mleka i na próżno plądrowała pustą lodówkę, Grażyna z trudem przypominała sobie później.
Jak znalazła na kuchennym stole karteczkę z przerażającą, niedokończoną frazą Proszę w mojej śm zgroza.
Dziewczyna na podłodze płakała żałośnie, opowiadając Grażynie, jak bliskiej przyjaciółce, iż nie ma dokąd pójść z tej wynajmowanej kawalerki, a musi dosłownie za kilka dni. Że mleko znikło, Adam zniknął, a pieniędzy adekwatnie nie było. Że jej bardzo smutno. I wstyd. I za późno. I nie wiedziała. I prosi o wybaczenie. I można ją uderzyć, choćby trzeba. A chłopczyk ma na imię Paweł i Grażyna powinna to zapamiętać na wszelki wypadek. Paweł okazał się starszy od Jarka o raptem 9 dni.
Grażyna musiała pędzić do domu za 20 minut Jarek będzie wołał o pierś. Biegło się jej ciężko: dwie ciężkie torby Otylii ciągnęły ręce, a sama zdyszana Otylia biegła obok, trzymając rozespanego, najedzonego Pawła. Grażyna biegła i myślała, gdzie postawić jeszcze dwa łóżka.
Po trzech latach bawiliśmy się na weselu Otylii, po czterech u Grażyny. Mąż Grażyny nie znosi białych skarpetek, twierdzi, iż życie trzeba rozświetlać, kocha żonę, syna i dwie córki. Otylia mama czterech chłopców, jej mąż wciąż ma nadzieję na córeczkę…
Teraz wiem, iż euforia może się pojawić choćby tam, gdzie wczoraj wydawało się, iż jest tylko pustka. Czasem dobro rodzi się w najbardziej nieoczekiwanym miejscu.
