Niesmak
Koniec, żadnego ślubu nie będzie! wykrzyknęła Zuzanna.
Zaczekaj, co się stało? zmieszał się Paweł. Przecież wszystko było w porządku!
W porządku? prychnęła Zuzanna. Tak, jasne w porządku. Po prostu zamilkła na chwilę, próbując gorączkowo znaleźć słowa, aż w końcu wyrzuciła z siebie po prostu prawdę: Twoje skarpetki śmierdzą! Nie jestem gotowa wąchać to przez całe życie!
Tak mu powiedziałaś? oburzyła się mama Zuzanny, gdy ta oznajmiła jej, iż wycofuje się ze ślubu. Niewiarygodne!
Dlaczego? wzruszyła ramionami niedoszła panna młoda. Przecież to prawda. Nie powiesz mi chyba, iż tego nie zauważyłaś.
Zauważyłam, oczywiście skrępowana przyznała mama ale to przecież wstydliwe. Myślałam, iż go kochasz. Paweł to nie jest zły chłopak. A skarpetki zawsze można zmienić.
W jaki sposób? Nauczyć go myć nogi? Przypominać mu o nowej parze? Zachęcać do dezodorantu? Mamo! Słyszysz siebie? Ja chciałam wyjść za mężczyznę, nie adoptować dorosłego niedojrzałego chłopca!
To po co posuwałaś się tak daleko? Po co zgłaszałaś się do urzędu?
Przez Ciebie, mamusiu! Paweł jest taki fajny, dobry chłopak. Mnie się bardzo podoba twoje słowa? I jeszcze te: Masz już dwadzieścia siedem lat, najwyższa pora się ustatkować i dać mi wnuki. Dlaczego milczysz? Prawda?
Ale Zuzanko, nie przypuszczałam, iż masz wątpliwości. Wydawało mi się, iż wszystko jest poważnie próbowała tłumaczyć mama. I, wiesz, cieszę się, iż przemyślałaś sprawę i podjęłaś decyzję. Tylko, córeczko, powiem Ci szczerze: powód ze skarpetkami jest trochę za mocny. Kompletnie Cię nie poznaję.
Chciałam, żeby nie było powrotu, mamo. Powiedziałam jasno, żeby zrozumiał. Bez możliwości cofnięcia.
***
Na początku Paweł wydał się Zuzannie zabawny i lekko niezdarny. Ciągle chodził w tych samych jeansach i starej, rozciągniętej koszulce. Nie udawał znawcy sztuki, ale potrafił godzinami opowiadać o starych filmach. W takich chwilach jego oczy dosłownie błyszczały.
Z nim było łatwo i spokojnie.
Właśnie to spokój pociągał Zuzannę, zmęczoną dramatycznymi związkami i wiecznym szukaniem tego jedynego.
Po dwóch miesiącach chodzenia do kina i na kawę, Paweł, nieco zakłopotany, zaproponował:
Może wpadniesz do mnie? Zrobię pierogi własnoręcznie. Sam lepiłem!
To zaproszenie było tak domowe i ciepłe, iż Zuzannie zabiło serce. A sam lepiłem zupełnie ją rozbroiło.
Zgodziła się, nie mogła się doczekać
***
Mieszkanie Pawła nie przypadło Zuzannie do gustu.
Nie było syfu, ale panował chaos, brak gustu i jakaś dziwna pustka. Szare ściany bez tapet, stary, zużyty tapczan z jednym wałkiem zamiast poduszki. Na podłodze stosy pudeł, książek, starych magazynów, a na środku para butów sportowych. I do tego ten zaduch z wonią kurzu i stęchlizny.
Pokój przypominał bardziej przystanek niż mieszkanie jakby do wyjazdu szykowali się od miesięcy, ale nigdy nie ruszyli.
Jak podoba Ci się moja twierdza? spytał Paweł, rozkładając ręce z dumą na twarzy i bez cienia wstydu. Był dumny ze swojego świata! Najwyraźniej nie widział wokół niczego dziwnego.
Zuzanna zmusiła się do uśmiechu przecież lubiła go i nie chciała zrobić przykrości.
Poszli do kuchni. Tam wcale nie było lepiej stół pokryty warstwą kurzu, w zlewie brudne talerze i kubki z czarnym osadem. Na kuchence stara, wysłużona garnek. Wzrok Zuzanny zatrzymał się na czajniku.
Ciekawe, pomyślała jaki on miał kolor oryginalnie?
Humor jej popsuł się od razu.
Zuzanna słuchała Pawła, który próbował ją rozbawić opowieściami, ale kiedy podał jej talerz z pierogami, stanowczo odmówiła, tłumacząc się dietą
Nie było mowy, żeby cokolwiek zjeść przygotowanego w tej kuchni.
Już w domu Zuzanna analizowała wizytę.
Na pierwszy rzut oka to, co zobaczyła u Pawła, było drobnostką: mieszka sam, nie ogarnia porządków. I co?
Ale pod tym wszystkim kryło się coś o wiele większego, innego: jak można tak żyć? Nie chodziło o lenistwo przy myciu naczyń. Chodziło o to, iż dla niego to jest normalne!
I pozostał niesmak
***
Później Paweł odwiedził Zuzannę, oficjalnie się oświadczył. Dał jej pierścionek. Złożyli dokumenty w urzędzie. Rodzice zaczęli przygotowania do wesela.
Fajnie być narzeczoną. Ale gdy tylko Zuzanna zostawała sama i myślała o Pawle, który stara się ją uszczęśliwić, lepi pierogi i opowiada kawały, przed oczami stawał jej czajnik o nieznanym kolorze!
I wiedziała: to nie czajnik. To dowód! To pokazuje podejście Pawła do wszystkiego: do życia, do porządków, do siebie samego i pewnie też do niej.
Pewnego dnia wyobraziła sobie wspólne poranki i przestraszyła się.
Obudzi się, wejdzie do kuchni, a tam zostawiona niedopita herbata i okruchy na blacie. Gdy poprosi: Kochany, posprzątaj, proszę, spojrzy na nią zaskoczony, tak jak wtedy na syf w mieszkaniu, i nie zrozumie, o co jej chodzi. Nie będzie krzyczał, nie będzie się kłócił. Po prostu nie pojmie. I każdego dnia będzie tłumaczyć, sprzątać, przypominać. I jej miłość stopniowo umrze przez tysiące małych, dla niego niewidzialnych ciosów.
A mama taka szczęśliwa, iż wychodzi za mąż.
***
Małżeństwo
Cały spokój i ciepło, które Zuzanna odczuwała przy Pawle, powoli znikały, ustępując miejsca ciężkiej, lepko-zgniłej niepewności.
Zuzanko dopytywał Paweł niemal codziennie, patrząc jej w oczy z niepokojem wszystko między nami dobrze? Kochamy się przecież?
Oczywiście odpowiadała, czując przy tym ucisk w sercu.
W końcu Zuzanna pękła i wygadała się przyjaciółce, Julii.
No i co z tego? zdziwiła się Julia. Kurz, czajniki Mój Stefan zostawi na kuchni czołg i choćby nie zauważy. Faceci nie widzą takich rzeczy!
O właśnie! Nie widzą wyszeptała Zuzanna. On nigdy nie zobaczy. A ja widzę! Cały czas! I to będzie mnie wykańczać powoli, skutecznie!
***
Nie obwiniała Pawła. Nie kłamał jej. Był szczery. Po prostu żył w innym świecie. W świecie, gdzie brudny talerz w zlewie to zupełna norma, a dla niej to sygnał kompletnego niezrozumienia i obojętności.
Wiedziała, iż problem nie leży w czystości. Chodzi o to, iż ich spojrzenia na świat są zupełnie inne. Mała rysa w jej głowie w końcu zamieni się w przepaść.
Lepiej skończyć to wszystko teraz, niż za kilka lat znaleźć się na dnie tej przepaści, kiedy będzie już za późno.
Pozostało poczekać na moment
***
Zuzannę i Pawła zaproszono na domówkę.
Przyszli, zostawili w przedpokoju buty
Weszli do pokoju
Brzydki zapach podążał za nimi.
Zuzanna nie od razu zorientowała się, skąd się bierze.
A gdy zdała sobie sprawę, iż nie tylko ona to poczuła, ale każdy obecny, zrobiło jej się tak wstyd, iż chciała zniknąć z powierzchni ziemi. Nie mówiąc ani słowa, wybiegła do korytarza, gwałtownie założyła płaszcz i wyszła.
Paweł pobiegł za nią, złapał ją za rękę. Odwróciła się i niemal z nienawiścią rzuciła mu w twarz:
Koniec! Ślubu nie będzie!
***
Nie było żadnego ślubu.
Zuzanna uważa, iż podjęła dobrą decyzję i nie żałuje.
A Paweł
Do dziś nie rozumie, o co chodziło. Przecież: skarpetki śmierdzą? Mógłby je przecież zdjąćPo wszystkim, gdy emocje opadły, Zuzanna siedziała sama w swoim czystym, cichym mieszkaniu. Przez okno wpadało popołudniowe słońce, tańcząc na białych ścianach. Przez chwilę zastanawiała się, czy powinna czuć smutek ale zamiast tego poczuła ulgę, tak głęboką i jasną, jakby po długiej, wilgotnej burzy wreszcie wyjrzało słońce.
Zaparzyła sobie herbatę w idealnie czystym czajniku, patrząc, jak para snuje się leniwie pod sufitem. Przypomniała sobie, jak Paweł potrafił opowiadać o filmach i śmiać się głośno, i poczuła lekkie ukłucie żalu. Ale wiedziała, iż nie mogłaby codziennie żyć, gasząc siebie dla czyjejś wygody.
Może kiedyś spotka kogoś, z kim wspólna herbata nie będzie codziennym kompromisem, a drobne różnice będą tylko przyprawą w ich przepisie na życie. Może nie. Ale już wiedziała: wolność pachnie lepiej niż jakiekolwiek nowe skarpetki. I zaczęła oddychać pełną piersią, z nadzieją na jeszcze wiele czystych, jasnych poranków wyłącznie po swojemu.
