Niemiecki pianista nazwał polski folklor „hałasem bez techniki”… aż młoda dziewczyna z Mazowsza wzruszyła go do łez… Teatr Wielki w Warszawie lśnił w blasku reflektorów podczas inauguracyjnej nocy Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Klasycznej, gromadząc wybitnych muzyków z całego świata. Wśród eleganckiej publiczności słychać było rozmowy w wielu językach, wyczekiwanie rosło. Scenę zdominowała europejska klasyka: Bach, Mozart, Beethoven. Klaus Friedrich Simmermann, uznany niemiecki pianista, właśnie zakończył perfekcyjną interpretację koncertu Mozarta i zebrał burzę oklasków. Gdy schodził ze sceny z poczuciem triumfu i pewności siebie, w ostatnim rzędzie niemal niezauważona siedziała Zosia Wysocka, młoda 25-letnia Mazowianka w tradycyjnym białym stroju ludowym z kolorowymi haftami. W jej dłoniach spoczywało coś, co wydawało się zupełnie niepasujące do tej świątyni muzyki klasycznej — małe, swojskie skrzypce zwane mazanką. Organizatorzy festiwalu postanowili, na koniec wydarzenia, oddać hołd rodzimej kulturze, umieszczając kilkuminutowy występ w repertuarze — polskiego mazurka z okolic Łowicza. Zosia, wychowana w sercu Mazowsza, w miasteczku nad Wisłą, od dziecka grała folkowe melodie, poznając je od dziadka, szanowanego wiejskiego muzyka. Gdy Klaus z pogardą nazwał polski folklor pobrzękiwaniem bez techniki, Zosia postanowiła pokazać, iż mazurki nie są gorsze od najwspanialszych dzieł klasyki — mają własną technikę, rytm, głębię i prawdziwą duszę. Jej występ, pełen improwizacji i serca, sprawił, iż w warszawskiej sali zapadła cisza, a po chwili łzy wzruszenia popłynęły nie tylko z oczu publiczności, ale i samego Simmermanna. Oto wieczór, w którym duma europejskiej klasyki spotkała się z polską duszą, a muzyka ludowa pokazała światu swoją niewyobrażalną moc.