— Niech twoja żona na razie zostanie w domku letniskowym — rozkazała z kuchni teściowa, Irena Pawłowska.
— Do mnie przyjeżdża znajoma ze swoją córką. Planują zostać tydzień, może dłużej.
Spojrzałem na żonę. Była równie zaskoczona co ja.
— Mamo, jaka znajoma? — krzyknął Wojtek.
— Jedyna i niepowtarzalna! — odparła Irena i weszła do pokoju.
— Dokąd mam się wybrać? — zapytała Liza.
— Lizo, słyszałaś doskonale, co powiedziałam — warknęła wściekle Irena.
Teściowa zaciągnęła szafę. Wyciągnęła kryształowe kieliszki, te same co dla specjalnych gości.
— No więc, kiedy ją wyślesz? — zwróciła się do syna.
— Kogo, mamo?
— Wojtku, przestań udawać głupka. Twoją żonę, tę nieporadną.
— Mamo, czemu twoja przyjaciółka nie zamówi pokoju w hotelu?
— Zwariowałeś? Widziałeś ceny? Liza na razie będzie w domku letniskowym. Żeby mnie nie wstydzić.
— W takim razie i ja przeprowadzę się na wieś. Lato się, weźmy urlopy, odpocznijmy.
— To dobry pomysł — zgodził się Wojtek. Skinąłem głową.
— Nie! Synu, potrzebuję cię tutaj!
— Mamo, mamy trzypokojowe mieszkanie. Ty masz swój pokój, my swój, a salon stoi pusty. Twoja przyjaciółka może się tam rozgościć.
Po pierwszym spotkaniu z tą kobietą wiedziałem, iż będzie trudno.
Irena Pawłowska sprzeciwiała się naszemu małżeństwu. Nie chciała iść na wesele.
W końcu zaciągnęła ją tam siłą siostra Wojtka.
Minęły dwa miesiące od ślubu. Teściowa wciąż nie przyjęła mnie do rodziny.
Mieszkamy teraz w mieszkaniu rodziców Wojtka. Jego ojciec zmarł rok temu.
Irena bardzo boi się samotności.
— Dobrze — zgodziła się teściowa. — Niech twoja żona nie wychodzi ze swojego pokoju.
— Ireno Pawłowska, jak to sobie wyobrażacie? — oburzyła się Liza.
— Coś wymyślę.
— Mamo, kiedy przyjedzie ta tajemnicza przyjaciółka?
— Powinna już być — Irena spojrzała na zegarek.
W tym momencie rozległ się dzwonek do drzwi.
— Co za punktualność — zdziwiła się Liza.
Irena pobiegła otworzyć. Podążyliśmy za nią z Wojtkiem.
— Dzień dobry, Słoneczko!
— Cześć, Ireno!
Do mieszkania weszła duża kobieta. Za nią młoda dziewczyna.
— Poznajcie, to moja księżniczka!
— Ależ piękność! — wykrzyknęła Irena, machając rękami.
— A księżniczka ma imię? — zakpił Wojtek.
— Jadwiga! — przedstawiła się dziewczyna.
Jadwiga ważyła nieco ponad sto kilogramów.
— Ireno, przedstaw nas swoim bliskim — spojrzała na nas Sławka, przyjaciółka teściowej.
— To mój syn, Wojtek. Opowiadałam już o nim.
— Pamiętam, pamiętam. Dobry chłopak — uśmiechnęła się Sławka.
— A to — Irena wskazała na mnie — jego kuzynka!
Moja szczęka opadła. Wojtek roześmiał się głośno.
— Ireno Pawłowska, a wy… — w tej chwili mężczyzna pociągnął mnie do pokoju.
— Lizo, nie mówmy jeszcze, kim jesteśmy.
— Dlaczego? — zdziwiłam się.
— Nie rozumiesz, co się dzieje?
— Wyjaśnij.
— Wygląda na to, iż mama nie zaprosiła przyjaciółki bez powodu.
— Teraz rozumiem. Twoja matka znalazła ci nową żonę.
— Zobaczymy, co dalej zdziałają. Prawdę zawsze powiemy.
Wróciliśmy na korytarz, gdzie goście rozbierali płaszcze.
— Wojtku, pomóż Jadwidze zdjąć ten piękny plecak — rozkazała Irena.
— Ireno, gdzie nasze apartamenty?
— Proszę, Sławko — Irena poprowadziła je do salonu.
Wieczorem zasiedliśmy do kolacji. Teściowa przygotowała wspaniały stół, jak na Sylwestra.
W centrum siedziała Jadwiga. Po bokach jej matka i Irena.
Siedziałem osobno od żony. Tak postanowiła Irena.
„Księżniczka” podawała kurczaka z ziemniakami. Dwie starsze kobiety patrzyły na nią wzruszone.
— Jadwigo, jedz śmiało — wołała Irena.
— Ostatnio bardzo słabo je. Schudła, przybrała na wadze — skarżyła się Sławka.
— Co się stało? — dopytała Irena.
— Niezrealizowana miłość! Zakochała się w chłopaku, który ją odrzucił!
— Może chciała go zjeść! — nie wytrzymał Wojtek.
Z uśmiechu ledwo nie spadłam pod stół.
— Wojtku, gdzie twoje maniery? — spojrzała surowo Irena na syna.
— Przepraszam, nie chciałem urazić honoru!
Posiłek toczył się dalej. Mamy wypiły sporo.
— Chcę złożyć ważne oświadczenie! — przejęła głos Sławka.
— Zaraz zaczną się zaręczyny — szepnął do mnie Wojtek, przesiadając się bliżej.
— Droga Ireno Pawłowska, Wojtku, siostro! Chcę, aby nasze rodziny się połączyły. Moja księżniczka musi wyjść za ciebie za mąż, Wojtku!
— Zgadzamy się! — wykrzyknęła teściowa, klaszcząc w dłonie.
Wojtek znów wybuchnął śmiechem. Ja wybiegłem z kuchni.
— Ja też mam ważne oświadczenie! — wróciłam po minucie.
— Co masz? — ryknęła Irena.
— Oczekuję dziecka! — oznajmiłam głośno.
— Co za pomruk — odparła teściowa.
— Od twojego syna, Ireno Pawłowska. A ty chciałaś mnie wymienić na księżniczkę.
Cisza zapadła na całą kuchnię.
Sławka spojrzała na córkę. Jadwiga odłożyła widelec.
— Ireno, ty mnie okłamałaś! — krzyknęła Sławka. — Mówiłaś, iż syn wolny!
— Trochę się pomyliłam w szczegółach — próbowała się tłumaczyć teściowa.
— Mamo, to nie była pomyłka. To był plan — powiedział twardo Wojtek.
Irena spuściła głowę. Po raz pierwszy nie miała odpowiedzi.
Sławka wstała od stołu. Zaczęła pakować rzeczy córki.
Jadwiga nie wyglądała na zmartwioną. Raczej na ulgę.
— Mamo, ja choćby nie chciałam przyjeżdżać — powiedziała szczerze.
Wyjechały jeszcze tego wieczoru. Irena stała w drzwiach bez słowa.
Wojtek podszedł do matki. Objął ją mocno.
— Mamo, to moja żona. I twój wnuk w drodze.
Irena spojrzała na mnie długo. Potem podeszła bliżej.
— Przepraszam, Lizo. Byłam głupia.
Nie powiedziałam nic. Tylko ją objęłam.
Od tego dnia wszystko zaczęło się zmieniać.
Teściowa wreszcie przyjęła mnie do rodziny.
















