Nie zamierzam być służącą dla obcych ludzi, choćby jeżeli noszą to samo nazwisko.

twojacena.pl 1 tydzień temu

Wróciłam z apteki wykończona.

Marzyłam o prysznicu i ciszy.

Zadzwonił telefon.

Artur mówił spokojnie, jakby nic się nie działo.

— Przygotuj się, Ola, dziś będziemy mieli gości. Przyjechała Iza, pobędzie u nas trochę.

Zamarłam.

To nie była prośba.

To był rozkaz.

Jaka Iza? Nikt mi nic nie powiedział.

Przypomniałam sobie — młodsza siostra Artura, ze wsi pod Bydgoszczą.

Nigdy jej nie widziałam.

Nigdy choćby nie napisała do mnie wiadomości.

Słyszałam tylko, iż jest „zaradna” i „spokojna”.

Zaraz miałam przekonać się, czy to prawda.

Weszłam do domu.

Siedzieli już w kuchni, jak starzy znajomi.

Iza piła herbatę, śmiała się głośno.

Nie przypominała gościa.

Przypominała właścicielkę.

Po kolacji ruszyła na zwiedzanie mieszkania.

Każdy pokój oglądała jak muzeum.

Zatrzymała się w naszej sypialni.

Spodobało jej się tam najbardziej.

Zrobiła sobie sesję zdjęciową.

Porozkładała moje kosmetyki.

Przymierzyła moje kolczyki.

Stałam w drzwiach, nie wierząc własnym oczom.

— Iza, to moja prywatna przestrzeń. Weszłaś bez pytania — powiedziałam spokojnie.

Spojrzała na mnie zdziwiona.

— Nie wiedziałam, iż tak zareagujesz. Chciałam tylko zobaczyć, jak żyjecie.

Nie odpowiedziałam.

Poszłam pod prysznic, zmęczona bardziej niż wcześniej.

Wieczorem odkryłam, iż herbata się skończyła.

Wypili wszystko, oboje, bez pytania.

Zostałam bez herbaty i bez spokoju.

Artur dodał jeszcze, układając się do snu:

— Pomyśl, jak zajmiemy Izą w weekend. Będzie się nudzić sama.

Z trudem się powstrzymałam.

Miałam plany z przyjaciółką, niewidzianą od roku.

Czy mam je odwołać dla nieznanej nastolatki?

Rano Iza stała już w przedpokoju, umalowana i gotowa.

— No to idziemy? Chciałabym do galerii, a potem na obiad.

Spojrzałam na nią spokojnie.

— Masz telefon z mapą. Masz zapasowy klucz. Idź, gdzie chcesz. Tylko mi nie przeszkadzaj.

Otworzyła usta ze zdumienia.

— Myślałam, iż pomożecie. Nie mam pieniędzy, mama mi nie dała.

— Można pospacerować bez gotówki. A jak zgłodniejesz, lodówkę znasz.

Zapadła cisza.

Usiadła w kuchni, obrażona na cały świat.

Ja wzięłam torebkę i wyszłam do centrum handlowego.

Nie chciałam już czuć się obco we własnym domu.

Wieczorem przyjechała cała rodzina.

Zaczęło się przesłuchanie.

Dlaczego skrzywdziłam biedną dziewczynę?

Dlaczego nie dałam jej pieniędzy?

Dlaczego jestem taka samolubna?

Nikt nie dał mi dojść do słowa.

Wszyscy krzyczeli jednocześnie.

Iza siedziała w drugim pokoju, markując ofiarę.

Słuchałam ich w milczeniu.

To nie był mój dom tego wieczoru.

To był sąd bez obrońcy.

Nie jestem służącą.

Idź do oryginalnego materiału