Nie wyprasowałam już koszul mężowi, odkąd nazwał mój trud „siedzeniem w domu”.
Szymon rzucił widelec na stół. Metal zadźwięczał i spadł na podłogę.
— Marzena, dlaczego się męczysz? Serialami? Plotkami z koleżankami? — krzyknął.
Kotlet, smażony pół godziny, leżał nietknięty na talerzu.
— Przychodzę z pracy wyczerpany, a ty narzekasz na plecy — dodał z pretensją.
Marzena stała przy zlewie, słuchając szumu wody.
W głowie wciąż słyszała jedno: „Po prostu siedzą w domu”.
— Szymonie — szepnęła, zakręcając kran. — Naprawdę tak myślisz?
— A co ty robisz? — odparł, odsuwając się na krześle.
— Nie mamy małych dzieci, Bartek jest w akademiku — mówił dalej.
— Odkurzacz jeździ sam, pralka wiruje, wolnowar gotuje. Masz kurort.
Patrzyła na mężczyznę, z którym spędziła dwadzieścia pięć lat.
Jego koszula była idealnie wyprasowana, jasnoniebieska w paski.
Pamiętała, jak wczoraj prasowała ją czterdzieści minut, mankiet po mankiecie.
Pamiętała targ rano, świeży twaróg, bo on lubi tylko domowe serniczki.
Dla niego czyste podłogi były czymś naturalnym, jak powietrze.
— Dobrze — wyszeptała. — Mam kurort. Po prostu siedzę w domu.
— Wspaniale, iż się dogadaliśmy — burknął, podnosząc widelec z podłogi.
— Daj czystego i naparz mocną herbatę, bo ostatnia była jak maź.
Podała mu widelec, nalała herbaty. Coś w niej się zamknęło.
Nie było krzyku, tylko chłód, jakby w kuchni wystrzeliły okna zimą.
Wieczorem, gdy Szymon zasiadł przed telewizorem, ona weszła do sypialni.
Zwykle wtedy zaczynała swoją „drugą zmianę”.
Spojrzała na kosz z koszulami, pogniecionymi po wirowaniu.
— Robot pierze. Pralka pierze — powtórzyła jego słowa.
Wyciągnęła wtyczkę żelazka, schowała deskę za szafę.
— Odpoczywaj, Marzeno — powiedziała do odbicia w lustrze. — Masz kurort.
Rano na stole stała paczka musli i karton mleka, nic więcej.
— Gdzie jajecznica? — zdziwił się Szymon, wycierając włosy ręcznikiem.
— Nie zdążyłam. Odpoczywam przed maratonem seriali — odpowiedziała spokojnie.
— Muszę dziś zrobić dobre wrażenie na dyrektorze. Gdzie biała koszula?
— W koszu — rzuciła, nie odrywając wzroku od telefonu.
— Czysta? — Czysta. Prana. Pralka przecież pierze.
Szymon zakrztusił się mlekiem.
— Potrzebuję jej za dwadzieścia minut!
— Nieprasowana, jak wszystkie inne — odparła.
— Dość tego cyrku. Idź i wyprasuj mi koszulę. gwałtownie — rozkazał.
— Nie, Szymonie. Prasowanie to praca, a ja nie pracuję.
— Żelazko jest w szafie. Zdołasz, jeżeli się pospieszysz — dodała chłodno.
Wypadł z kuchni, przeklinając, grzmiąc deską, parząc się parą.
Po dziesięciu minutach stał w drzwiach, czerwony, w krzywo wyprasowanej koszuli.
— Dzięki, żono! Nie zapomnę tego! — krzyknął, trzaskając drzwiami.
Marzena dokończyła kawę i zapisała się na basen.
Umówiła się też z przyjaciółką Jagodą. Kurort, czyli kurort.
Wieczorem Szymon wrócił przygnębiony, koszula pognieciona jeszcze bardziej.
— Dyrektor pytał, czy choruje mi żona — powiedział z wyrzutem.
— A ty co odpowiedziałeś? — zapytała spokojnie.
— Że gra w feministkę. Jest coś do jedzenia?
— W zamrażarce są pierogi sklepowe. Smaczne.
Zjadł je prosto z garnka i zamknął się w sypialni.
Minął tydzień. Mieszkanie pogrążało się w chaosie, zapachy domowych ciast zniknęły.
Szymon sam prasował, paliąc dziury w swetrach, krzycząc o sabotażu.
Marzena rozkwitała — czytała książki, chodziła na spacery, zmieniła fryzurę.
W piątek Szymon przyszedł z kolegą, Igorem Kowalskim, bez uprzedzenia.
— Marzena! Przywitaj gości! — zawołał z udawaną radością.
— Dobry wieczór, panie Igorze — przywitała się elegancko.
— Jakaż piękna żona, Szymonie! A ty mówiłeś, iż chora — zdumiał się gość.
— Nie mamy nic na stół. Może zamówimy pizzę? — zapytała spokojnie Marzena.
Igor zaśmiał się: — Świetny pomysł, lubię pepperoni.
Po wyjściu gościa Szymon wybuchł: — Wstydzisz mnie przed ludźmi!
— A co z pizzą było nie tak? — zapytała Marzena spokojnie.
I w tej ciszy oboje zrozumieli, iż coś się już nie wróci.





![Kraków: Women’s Fashion Day za nami. Czerwony dywan na szachownicy [zdjęcia]](https://ikc.pl/wp-content/uploads/2026/11/womens-fashion-day-krakow-2026-p1361282.jpg)









