Nie udało się wam dobrze wychować dzieci. Popatrz na Piotrka, syna Agnieszki
Jadwiga z początku nie rozumiała, skąd w jej matce pojawiła się ta gorycz i niechęć. Przecież nie tak dawno wszystko zdawało się w porządku, zwłaszcza kiedy była dzieckiem. To ją stawiano za wzór starszemu bratu i chwalono za posłuszeństwo.
Rodzina żyła skromnie, bez wielkiego bogactwa, ale też niczego im nie brakowało. Na większe wydatki zbierali razem, mieli choćby samochód nie nowy, ale ojciec potrafił wszystko naprawić.
Po maturze brat Jadwigi, Piotr, dostał się na studia do Warszawy. Wydawali na niego sporo czesne, wynajem pokoju, jedzenie
Jadwiga widziała, iż rodzicom coraz trudniej spinać koniec z końcem. Starała się im pomagać, bo za dwa lata i ona miała iść na studia.
Nie damy rady utrzymać kolejnej warszawianki rzekła matka. Przecież uniwersytet mamy też w naszym Lublinie, idź tutaj.
Jadwiga posłuchała, dostała się na uczelnię, zaczęła dorabiać najpierw jako kurier podczas weekendów, potem jako kelnerka w pobliskiej kawiarni. Studiowała dziennie, utrzymywała się sama, czasem choćby przynosiła zakupy do domu.
Dobrze, córko! W domu zawsze się przydasz. Uczysz się, pracujesz. A Piotr? On nie daje rady pracować, tam wymagania są większe, wraca zmęczony.
Ja też jestem zmęczona, piszę prace po nocach.
Ale to nie to samo. W domu zawsze raźniej.
Przyszedł czas, gdy brat skończył studia, zaczął szukać pracy. Do Lublina nie chciał wracać, bo przecież w stolicy są większe perspektywy. Pracy z jego wymaganiami nie było. Robota zawsze jakaś się znalazła, ale oczekiwania miał zbyt wysokie. Rodzice wciąż go wspierali.
Musi się zaczepić, potem pójdzie łatwiej.
No i zaczepił się ożenił się niespodziewanie, z córką szefa, jak to mówią: wpadka.
Pojawił się wnuk, Piotrek naprawdę się zaczepił. Rodzice żony kupili im mieszkanie, teść podwyższył pensję i stanowisko Piotrowi. Szczęście w czystej postaci. Ojciec i matka odetchnęli z ulgą.
Jadwiga też wyszła za mąż, nie tak fortunnie jak Piotr jej mąż zwykły chłopak z miasta, na własne mieszkanie pracowali razem, nie w Warszawie.
Urodziła się córeczka Basia, potem niespodziewanie bliźniaki Witek i Maciek. Czekali na drugie dziecko, a od razu przyszły dwa. Było ciężko, ale nigdy nie narzekali. Dzieci rosły, chodziły do szkoły.
Na 35. rocznicę ślubu rodzice zdecydowali się urządzić przyjęcie. 25. lat pominęli, 30. również nigdy nie było za co, a teraz się odważyli.
Piotr przyjechał z synem, żona nie mogła, ale przysłała prezent bon na sprzęt AGD. Poleciła, by kupili zmywarkę.
Piotr zabrał się zawczasu, wybrali, zamontowali wszystko. Potem całą kolację matka chwaliła się nową zmywarką, wszystkim ją pokazywała. Po uczcie nie trzeba było zmywać maszyna zrobiła swoje.
Prezent od Jadwigi i jej rodziny przeszedł niezauważony wśród zachwytów nad nową zmywarką. To była wycieczka dla dwojga taki drugi miesiąc miodowy dla rodziców, kosztowała więcej niż zmywarka, ale w cieniu podarunku Piotra straciła blask.
Rodzice pojechali, podziękowali córce, ale mimo wszystko skomentowali, iż wydała pieniądze bez sensu wypoczynek minął, a zmywarka służy.
I wtedy się zaczęło matka przy każdej okazji przywoływała sukcesy syna. Syn mieszka w Warszawie to już człowiek! Zrobił karierę, mieszkanie, żona, dziecko wszystko jak należy!
Jedno dziecko, a nie troje na kanapie! Po co było rodzić aż troje? Uczyć je trzeba, teraz łatwo, a dalej Piotrek
U Piotra mieszkanie nowoczesne, odkurzacz sam sprząta, światła się same zapalają, zmywarka, jedzenie na telefon, sprzątaczka przychodzi
Mamo, ja wszystko sama potrafię, dzieci i mąż pomagają.
Ale Piotr
Twój brat
Lata mijały, dzieci Jadwigi dorosły. Nikt z nich nie poszedł na warszawskie uczelnie, ale wszyscy skończyli studia w Lublinie. Matka skomentowała też i to.
Nie wyszło wam dobrze wychować dzieci. Popatrz na Piotrka…
Mamo, mamy dobre dzieci, a o Piotrku nie wszystko wiesz. Odwiedziliśmy ich tam nie jest tak kolorowo. Od razu to widziałam.
Nie mów źle, o ile z ciebie nic nie wyszło, z dzieci tym bardziej nie wyjdzie. Zrobiliście tylko biedę!
Tak, mamo. Ze mnie nic nie wyszło. Praca dobra, ale nie w Warszawie! Mąż udany, ale nie taki! Dzieci z wyróżnieniami, ale u siebie!
Mieszkanie świetnie wykończone tylko sprzątaczki brak. Odkurzacz zwykły, zmywarka, samemu światła gasimy.
Wam pomagamy, choć nie tak jak Piotr! Twój syn nie wysyła choćby na leki, bo ma swoje wydatki!
On człowiekiem został, a ty nikim!
Pewnego dnia Piotr przyjechał do rodziców. Matka myślała, iż to w odwiedziny okazało się, iż na stałe. Jego żona wniosła o rozwód, z firmy teścia go zwolniono, z synem same problemy.
W Lublinie pracy nie znalazł, a wypłata była nieporównywalnie niższa niż w Warszawie.
Jadwiga, postanowiliśmy z ojcem, iż syn musi otworzyć swój biznes. Jest gotowy. Nie będzie przecież prostym inżynierem po Warszawskich standardach powiedziała w końcu matka.
Skoro postanowiliście, działajcie.
Potrzebujemy twojej pomocy. Pieniędzy, kredytu. Przecież wam nic nie trzeba nie mieszkacie w Warszawie.
Ale Piotr już też nie mieszka w Warszawie! Czas zejść na ziemię.
Wam niepotrzebne, a jemu tak. On
Pomagamy dzieciom, wam. Niewiele, każdemu trochę. Musimy zmienić samochód, jeszcze parę rzeczy.
Samochód poczeka. Dla Piotra pieniądze są ważniejsze.
Wiem, mamo. Piotr zawsze był ważniejszy. Kiedy tylko ruszył do Warszawy, tak się zaczęło. Nie, nie chciałam studiować w Warszawie, ale choćby tu nie dostałam wsparcia.
Dom moich rodziców poszedł na studia i życie Piotra tylko dlatego, iż wyszedł na ludzi. Dom dziadków też bo Piotr, wielki pan, musiał mieć samochód na warszawskie drogi.
Sama kiedyś prosiłam was o pożyczkę na wózek dla bliźniaków. Nie daliście! Myślisz, iż odwiedzaliśmy brata w Warszawie? Byliśmy? Nie. Dowoziliśmy tylko paczki od was. Spaliśmy w hotelu, synowej nie przypadliśmy do gustu bo z prowincji jesteśmy!
Z żoną już rozwiedziony i potrzebuje wsparcia. Mieszkania choćby nie ma.
Samochodu też. Syn mu rozbił.
Nie omawiajmy jego nieszczęść po prostu pomóżmy.
Nie, mamo! Praca tu jest, pensje dobre. Ale dla niego niegodne. Dla nas starczy, jemu za mało.
Co mam mu dać? Grosze? Na biznes, potem na samochód, potem na mieszkanie? Nie, mamo! To raczej nie uchodzi, by taki zrobiony człowiek brał pieniądze od biednej siostry z prowincji, która przecież nigdy człowiekiem nie była!
Czemu ty tak do mnie mówisz?
Wszystko w porządku, mamo. Wreszcie rozumiem, iż tylko mój brat był człowiekiem. Teraz mieszka z wami, więc niech wam pomaga. Jego kolej.
Jadwiga! Zmuszasz nas do sprzedaży mieszkania. Wiesz, co się przez ciebie dzieje?
Tak? To ja? Nie zapomnijcie kupić sobie chociaż pokoju.
Rodzice sprzedali mieszkanie, kupili małą, starą kawalerkę. Resztę przekazali Piotrowi, z którym wyjechał do Warszawy. Co miał robić w ich miasteczku, gdzieś na prowincji?
Z biznesu nici, a w oczach matki Piotr znów był człowiekiem. Matka znów wypominała Jadwidze jej nieudolność, prosiła o pieniądze na remont nowego lokum. Jadwiga pomagała, ale odmówiła remontowania.
Wiem przecież, iż mieszkanie dostanie brat, niech sam zrobi remont. Przecież jest wielkim człowiekiem!
Pieniądze bratu się skończyły, wrócił więc do rodziców. W kawalerce było bardzo ciasno, ale cóż począć.
Rozkładane łóżko w kuchni, i tyle był wśród ludzi. A przecież okazało się, iż rodzice postawili nie na tego konia jak to mawiano, wyłożyli się na całej linii
A wy jak myślicie? Podzielcie się w komentarzach i zostawcie lajka!
