No nie udało wam się wychować dzieci jak trzeba. Popatrz tylko, u Kamila Mateusz
Na początku Aniela w ogóle nie rozumiała, dlaczego mama się do niej coraz częściej przyczepia. Jeszcze niedawno wszystko było okej, zwłaszcza jak była dzieckiem. Była stawiana za wzór dla starszego brata, chwalona, doceniana.
Żyli skromnie, ale nie brakowało im najpotrzebniejszego. Na większe wydatki rodzina zawsze zbierała, ale nigdy nie odmawiali sobie tych podstawowych rzeczy. choćby mieli samochód nie nowy, ale jeździł bez większych napraw. Jak coś się psuło, ojciec od razu naprawiał.
Po maturze brat Kamil dostał się na studia do Warszawy. Sporo pieniędzy szło na niego czesne, wynajem, jedzenie
Aniela widziała, iż rodzice ledwo dają radę i oszczędzają na wszystkim. Zaraz sama miała zdawać maturę, różnica wieku między nimi była tylko dwa lata.
Drugiej warszawianki nie udźwigniemy. Przecież tu na miejscu też jest uczelnia, idź tu, córeczko.
Więc Aniela została, wybrała politechnikę w Toruniu. Najpierw dorabiała jako dostawczyni w weekendy, potem została kelnerką w kawiarni pod blokiem. Studiowała dziennie na państwowym, ciuchy kupowała sobie sama, choćby zakupy do domu robiła, kiedy trzeba.
Jesteś dzielna, córciu, i w domu się przydasz. Uczysz się, pracujesz szacun. U Kamila to nie ma opcji studia ciężkie, nie ogarnia dwóch rzeczy na raz. Zmęczony.
Ja też jestem zmęczona, po nocach siedzę nad projektami.
Nie przesadzaj, w domu to nie to samo. Przynajmniej blisko i ciepło.
W końcu brat odebrał dyplom, potem szukał pracy. Po co wracać do rodzinnego miasteczka, w stolicy są przecież szanse na karierę. Tylko, iż tam pracy z jego wymaganiami nie było, co najwyżej jakieś ochłapy. Rodzice znów musieli pomagać finansowo.
Musi się tam zahaczyć, potem pójdzie już z górki.
No i poleciało. Ostatecznie Kamil się ożenił trafiło na córkę swojego szefa, i raczej przez przypadek.
Zaraz pojawił się syn złapał grunt pod nogami. Rodzice żony kupili im mieszkanie, teść Kamila dał mu awans i podwyżkę. Trafiło mu się. Rodzice odetchnęli z ulgą.
Aniela też się ożeniła, ale nie z synem szefa tylko z Pawłem, takim normalnym chłopakiem. Na własne mieszkanie zbierali sami, nie w Warszawie, tylko w Toruniu.
Pojawiła się córka, potem bliźniaki chłopcy. Myśleli, iż będą czekać na drugie dziecko, a tu od razu i trzecie. Było ciężko, ale nikt nie narzekał. Dzieci rosły, chodziły do szkoły.
Gdy rodzice obchodzili 35. rocznicę ślubu, postanowili zrobić imprezę. Na 25-lecie jakoś nie starczyło, 30-tka przeszła bokiem, zawsze brakowało kasy, ale w końcu się zebrali.
Przyjechał Kamil z synem, żona nie mogła, ale przesłała prezent bon na sprzęt AGD. Poleciła rodzicom kupić zmywarkę.
Kamil wręczył prezent wcześniej, wszystko kupili i zainstalowali. Cały wieczór mama tylko pokazywała gościom tę zmywarkę i się nią chwaliła. Po imprezie nie trzeba było zmywać zrobione przez maszynę, co za wygoda.
A prezent od Anieli i jej rodziny wyjazd dla dwojga, można powiedzieć, taka podróż poślubna po latach, o wyższej wartości, ale przy tych komplementach dla zmywarki w ogóle zniknął w tle.
Rodzice pojechali na urlop, podziękowali córce, ale skomentowali, iż Aniela bez sensu wydała kasę. Odpoczynek minął, a zmywarka ciągle służy.
Potem się zaczęło przy każdej okazji mama wtrącała swoje o sukcesie syna. Syn żyje w stolicy, to znaczy człowiek! Kariera, mieszkanie, żona, dziecko i tyle wystarczy!
Jedno dziecko, a nie trójka ciągnących po ławkach. Po co była wam ta trójka? Przecież to trzeba wychować! Teraz fajnie, a potem? A Kamil
Kamil w mieszkaniu high-tech, sam odkurzacz sprząta, światła się włączają same, zmywarka myje, gotowe jedzenie przywożą, a sprzątaczka przychodzi raz w tygodniu
Mamo, ja sama daję radę, dzieci i Paweł też pomagają.
Tak, ale Kamil to
No widzisz, twój brat
Czas leciał, dzieci Anieli dorosły. Żadne nie poszło do Warszawy, ale wszystkie skończyły studia w Toruniu. I oczywiście mama miała swoje uwagi.
Nie udało wam się wychować dzieci jak trzeba. Popatrz na Kamila, przecież Mateusz
Mamo, mam dobre dzieci, a o Mateuszu to ty wszystkiego nie wiesz! Byliśmy u nich w mieszkaniu wcale nie jest tam kolorowo. Ja od razu widziałam.
Przestań oczerniać! Tobie nie wyszło w życiu, to i dzieciom nie wyjdzie. Biedaków naprodukowaliście!
No tak, mamo, nie wyszłam na ludzi. Praca dobra, ale nie w Warszawie! Mąż się ogarnia, ale nie ten. Dzieci z czerwonymi paskami, ale tylko lokalnie!
Mieszkanie świetnie urządzone, tylko gosposi nie mamy, a odkurzacz i zmywarkę obsługujemy sami.
Pomagamy ci, ale nie tak jak trzeba! Twój Kamil choćby nie potrafi wysłać na leki, bo ma przecież duże wydatki!
On jest kimś, a ty nikim!
Pewnego dnia Kamil przyjechał do rodziców. Mama myślała, iż tylko w odwiedziny, a okazało się, iż na stałe. Żona złożyła pozew o rozwód, z firmy teścia go zwolnili, z synem też nie najlepiej.
W rodzinnym mieście nie mógł znaleźć pracy, a pensje w Toruniu wiadomo, to nie warszawskie.
Aniela, ustaliliśmy z tatą, iż trzeba pomóc Kamilowi otworzyć firmę. On jest gotowy. Przecież nie zostanie zwykłym inżynierem po takich studiach i doświadczeniach w Warszawie powiedziała kiedyś mama.
Jak ustaliliście, to róbcie.
Potrzebna jest twoja pomoc. Trzeba pożyczyć trochę, wziąć kredyt. Przecież wy niczego nie potrzebujecie, nie jesteście w Warszawie.
Ale Kamil już też nie jest w Warszawie! Może warto zejść na ziemię.
Tobie nic nie trzeba, ale jemu trzeba, bo on
Mamo! My pomagamy dzieciom, wam, na tyle, na ile możemy. Nam samochód rozlatuje się, coś trzeba naprawić, jeszcze parę drobiazgów.
Samochód poczeka. Dla Kamila pieniądze są ważniejsze.
Przecież wiem, mamo. Od zawsze Kamil był ważniejszy. Jak tylko wyjechał do Warszawy, wszystko się zaczęło. Nie chciałam do stolicy na studia, a wy choćby tu nie pomogliście.
Dom po twojej mamie poszedł na opłacenie mieszkania i życia Kamila, bo miał być kimś. Dom po twoim tacie też bo wielka szycha musiała mieć samochód.
A ja prosiłam tylko o pożyczkę na wózek dla bliźniaków. Odmówiłaś. Myślisz, iż odwiedzaliśmy Kamila w Warszawie? choćby nas nie zaprosił! Tylko przekazy od was zawoziliśmy, a spaliśmy w hotelu. Jego żonie też nie przypadliśmy do gustu przecież jesteśmy z prowincji!
Teraz już jest po rozwodzie i potrzebuje pomocy. choćby mieszkania nie ma.
choćby auta nie ma, rozbite. Synek się przyłożył.
Nie gadajmy o cudzych problemach, po prostu pomóżmy.
Nie, mamo! W naszym mieście jest praca, są przyzwoite zarobki. OK, dla niego żałosne, ale nam wystarczają.
No ale co mogę dać? Grosze? Kasę na firmę, potem na samochód, jeszcze potem na mieszkanie Nie, mamo! Trochę żenujące jak dla wielkiego człowieka prosić o wsparcie biedną siostrę z prowincji, która też nie została człowiekiem!
Dlaczego do mnie tak mówisz?
Wszystko ok, mamo. Po prostu już zrozumiałam, iż człowiekiem był tylko mój brat. Teraz mieszka z wami, to niech wam pomaga. Jego czas.
Aniela! Chcesz nas zmusić do sprzedaży mieszkania? Wiesz, co robisz?
Tak? To ja? To nie zapomnijcie sobie zostawić choć jednego pokoju.
Rodzice sprzedali mieszkanie, wzięli za to starą kawalerkę. Resztę pieniędzy oddali Kamilowi, z nimi wrócił do Warszawy. Przecież w Toruniu nie ma perspektyw.
Działalność się nie kręciła, a Kamil znów człowiek sukcesu, przynajmniej w oczach mamy. Ta znów codziennie wytykała Anieli, jaka to jest gorsza, i prosiła o pomoc do nowego mieszkania, bo trzeba remont zrobić. Aniela dalej pomagała ale na remont już nie dała.
Przecież wiem, iż mieszkanie i tak pójdzie bratu, więc niech on je urządza. Jest przecież wielką postacią.
Kasa się Kamili powoli kończyła, wrócił znów do rodziców. W jednopokojowym mieszkanku zrobiło się ciasno, ale co zrobić.
Polowe łóżko w kuchni zamieniło karierę w rzeczywistość. Okazało się, iż rodzice postawili na złą kartę, jak to mówią przekombinowali
Jak myślisz, co ty byś zrobił w takiej sytuacji? Daj znać jestem ciekawa, co o tym sądzisz!
