Nie udało się wam wychować dzieci jak trzeba. Popatrz na Michała, syna Olka
Na początku nie rozumiałem, czemu mama zaczęła się mnie czepiać. Przecież jeszcze niedawno wszystko było w porządku, głównie w dzieciństwie. Stawiała mnie za wzór starszemu bratu, chwaliła.
Żyliśmy skromnie, ale nie ubogo, niczego nam nie brakowało. Wszystko, co potrzebne, mieliśmy, a na większe wydatki zbieraliśmy z ojcem trochę dłużej. Był choćby samochód używany, ale sprawny, ojciec naprawiał go, gdy coś się zepsuło.
Po maturze brat Olek dostał się na Politechnikę Warszawską. Dużo pieniędzy na niego szło czesne, mieszkanie, jedzenie… Widziałem, iż rodzice ledwo dają sobie radę, oszczędzali na wszystkim. A przede mną również matura i wybór studiów różnica między nami to dwa lata.
Drugiej warszawianki nie utrzymamy, mamy też uniwersytet tutaj, startuj na miejscu przekonywali.
Zostałem w rodzinnym Poznaniu, poszedłem na studia. Zacząłem pracę jako dostawca w weekendy, potem kelner w osiedlowym barze. Studiowałem dziennie, ale na ubrania i czasem choćby jedzenie dla domu zarabiałem sam.
Super synu, jesteś bardzo zaradny. I w domu, i na uczelni dajesz radę, pracujesz. A Olek nie wyrabia, nauki ma mnóstwo, tam wymagania duże. Jest zmęczony.
Ja też się męczę, piszę prace nocami odpowiadałem.
Ale to nie to samo, jesteś w domu, to i odpoczywasz.
W końcu brat skończył studia i szukał pracy. Do rodzinnego miasta nie chciał wracać przecież w Warszawie są perspektywy! Pracy na jego warunki nie było. Była praca, ale oczekiwania Olka były zdecydowanie zbyt wysokie. Rodzice dalej pomagali.
Musi się tam jakoś zaczepić, potem jakoś ruszy tłumaczyli.
Ruszyło nieco później. Olek coś tam znalazł, nagle ożenił się z córką swojego szefa, bo była w ciąży. Syn Michał urodził się, czyli brat się zaczepił. Teściowie kupili im mieszkanie, teść podwyższył Olka i dołożył pensji. Dobrze mu się powiodło. Rodzice z ulgą odetchnęli.
Też się ożeniłem, ale bez takiego sukcesu jak brat wybrałem zwykłą poznańską dziewczynę, nie córkę kierownika. Na mieszkanie sami z żoną uzbieraliśmy, choć nie w Warszawie.
Urodziła się córka Agnieszka, potem bliźniaki chłopaki Tomek i Franek. Trzech od razu, zupełne zaskoczenie! Ciężko było czasami, ale nie narzekałem. Dzieci rosły, chodziły do szkoły.
Po 35 latach małżeństwa rodzice postanowili zrobić uroczystość. Dwudziestopięciolecie przegapili, trzydziestkę też ciągle brakowało pieniędzy, a teraz w końcu się zdecydowali.
Olek przyjechał z Michałem, żona była zajęta, ale przesłała prezent bon na sprzęt AGD. Poleciła kupić zmywarkę.
Brat wręczył prezent przed czasem, wszystko załatwili i zamontowali. Cały wieczór mama chwaliła prezent, pokazywała gościom. Po biesiadzie nie trzeba było zmywać garów zmywarka wszystko zrobiła.
Mój prezent przepadł voucher na wyjazd dla dwojga, taka podróż poślubna dla rodziców, kosztował znacznie więcej, jednak zmywarka przykryła wszystko.
Rodzice pojechali na urlop, choćby podziękowali, ale mama skomentowała, iż pieniądze bezmyślnie wydałem. Wyjazd się skończył, a zmywarka służy cały czas.
Potem zaczęło się Przy każdej okazji mama wywyższała swego wybitnego syna. Syn w stolicy mieszka, to wiadomo, iż człowiek. Kariera, mieszkanie, żona, dziecko jedynak!
Ty narobiłeś trzech dzieci! Po co to komu? Trzeba wychowywać porządnie! Teraz łatwo, a co potem A Michał, syn Olka
U Olka w mieszkaniu nowoczesny sprzęt, odkurzacz sam odkurza, światło się samo włącza i wyłącza, zmywarka, a jedzenie przywożą gotowe i jeszcze pani sprzątająca przychodzi!
Mamo, wszystko ogarniam sama, dzieci i mąż mi pomagają.
Ale Olek to
Ale brat twój
Czas mijał, dzieci dorosły. Żadne z nich nie wyjechało na uniwersytet w Warszawie, ale wszystkie skończyły studia w Poznaniu. Mama i tu skomentowała:
Nie udało się wam wychować dzieci jak trzeba. Popatrz na Michała, syna Olka…
Mamo, mamy wspaniałe dzieci, a o Michale nie wszystko wiesz! Byliśmy u nich i nie jest tak idealnie. Od razu to zauważyłem.
Nie obgaduj, jak z ciebie nic nie wyszło, to z dzieci tym bardziej! Biedę sobie zafundowaliście.
Tak, mamo. Ze mnie nic nie wyszło. Mam dobrą pracę, ale nie w Warszawie! Mąż zaradny, ale nie ten jedyny! Dzieci mają czerwone dyplomy, ale lokalnie!
Mieszkanie super urządzone, ale sprzątaczki nie mamy! Odkurzacz zwykły, zmywarkę mamy i sami światło gasimy.
Wam pomagamy, ale nie tak jak trzeba! Twój Olek choćby na leki pieniędzy wam nie prześle, bo ma duże wydatki!
On jest kimś, a ty nikim!
Pewnego dnia Olek przyjechał do rodziców. Mama myślała, iż tylko w gości, ale okazało się na stałe. Jego żona złożyła pozew o rozwód, teść zwolnił go z firmy, z synem same problemy.
W rodzinnym mieście pracy nie znalazł, a pensja, w porównaniu z warszawską, żadna.
Zdecydowaliśmy z ojcem, iż Olek otworzy firmę. Gotowy jest. Nie może pracować jako zwykły inżynier po stolicy mama tłumaczyła.
To działajcie.
Ty masz wspomóc. Potrzeba pieniędzy, pożyczki. Tobie przecież nic nie potrzeba, nie mieszkasz w Warszawie.
Ale Olek też już nie mieszka! Por czas zejść na ziemię.
Ty nic nie potrzebujesz, a jemu trzeba On
Mamo, pomagamy dzieciom, Wam, ile możemy. My teraz musimy samochód wymienić, parę spraw domowych ogarnąć.
Samochód poczeka, Olek ważniejszy.
Wiem, mamo. Olek zawsze ważniejszy. Odkąd tylko wyjechał do Warszawy, tak było. Ja nie chciałem tam studiować, ale choćby tu mi nie pomogliście.
Wasz dom poszedł na studia i życie Olka, bo on został „człowiekiem”. Dziadkowie ze strony ojca sprzedali mieszkanie, żeby Olek miał samochód po Warszawie.
Kiedy prosiłem o pożyczkę na wózek bliźniaczy nie dostałem! Myślisz, iż u Olka byliśmy gośćmi? Nigdy tylko zawoziłem wasze paczki. Zawsze hotel, bo żonie Olka prowincja się nie podobała!
Już się z nią rozwiódł! Potrzebuje pomocy. choćby mieszkania nie ma!
Również bez samochodu, bo Michał rozbił stary.
Darujmy sobie jego troski. Trzeba mu pomóc.
Nie, mamo! W naszym mieście praca jest, zarobki niezłe. Tylko dla niego zbyt niskie. Dla nas ok, dla niego grosze.
I co ja mogę mu dać? Złotóweczki? Na biznes, potem na samochód, później na mieszkanie Nie, mamo! Jakoś to nie wypada, żeby taka wielka persona pożyczała od biednej siostry z Poznania, która choćby człowiekiem nie została!
Czemu tak do mnie mówisz?
Wszystko ok, mamo. Po prostu zrozumiałem, iż jedynym człowiekiem jest mój brat. Jest z Wami, niech teraz Wam pomaga. Jego kolej!
Bartłomieju! Zmuszasz nas do sprzedaży mieszkania! Wiesz do czego nas popychasz?
Tak? Ja zmuszam? Ale nie zapomnijcie kupić sobie choć kawalerki…
Rodzice sprzedali mieszkanie, kupili starą kawalerkę. Resztę pieniędzy dali Olkowi, który znowu wrócił do Warszawy. Bo co miał robić w takim Poznaniu?
Biznesu nie rozkręcił, ale dla rodziców wciąż był człowiekiem. Mama coraz częściej wypominała mi moją nijakość, prosiła o pomoc, bo trzeba było do kawalerki remont zrobić. Pomagałem, ale na remont nie dałem.
Przecież wiem, mieszkanie i tak zapiszecie Olkowi. Niech on o nie zadba. W końcu to ktoś ważny!
Bratu pieniądze się skończyły, wrócił do rodziców. W kawalerce ciasno, ale co zrobić.
Rozkładany tapczan w kuchni a był człowiekiem! Jak to mówią, rodzice postawili wszystko nie na tego konia
Na tym kończę tę zapisaną stronę mojego życia. Bo w końcu zrozumiałem istotną rzecz warto być po prostu przyzwoitym człowiekiem, niezależnie od tego, czy jest się w stolicy, czy w pobliżu własnej rodziny. Bo ci, którzy chodzą z głową w chmurach, często obudzą się sami i to najgorsze, co może się człowiekowi przydarzyć.
