No cóż, nie udało wam się wychować porządnych dzieci. Ot, weźmy choćby Maćka Marka
Na początku Tereska nie rozumiała, dlaczego mama zaczęła jej dokuczać. Wydawało się, iż całkiem niedawno wszystko było w porządku, szczególnie w dzieciństwie. Stawiała ją za wzór starszemu bratu, chwaliła przed rodziną.
Żyli przeciętnie, nie biedowali, choć też na luksusy ich nie było stać. Wszystko, co trzeba, zawsze się znalazło, na większe wydatki cała rodzina musiała odkładać. Był choćby samochód, nie nowy, ale jeździł sprawnie a jak było potrzeba, to tata naprawiał sam.
Po liceum brat, Marek, dostał się na studia do Warszawy. Sporo pieniędzy szło na jego utrzymanie: studia, mieszkanie, jedzenie
Tereska widziała, iż rodzicom jest ciężko. Oszczędzali na wszystkim. A przecież ona też niedługo miała pójść na studia ich różnica wieku to zaledwie dwa lata.
Drugiej warszawianki nie utrzymamy, Teresko. Jest przecież uczelnia u nas, tutaj idź na studia.
Posłuchała, rozpoczęła naukę w rodzinnym miasteczku. Znalazła sobie pracę. Najpierw zatrudniła się jako roznosicielka ulotek na weekendy, potem była kelnerką w małej kawiarence tuż za rogiem. Studiowała za darmo, sama zarabiała na ubrania, a czasem i na zakupy do domu.
Dobrze, córko, i w domu pomożesz. Uczysz się, pracujesz. A Marek nie pracuje, bo ma dużo nauki, bo w Warszawie wymagania są inne. Zmęczony jest.
Ja też jestem zmęczona, po nocach muszę pisać prace.
E, to nie to samo. W domu to nie tak ciężko.
W końcu Marek skończył studia, zaczął szukać pracy. Po co wracać na prowincję? Przecież w stolicy są inne perspektywy. Pracował, ale zarobki nie były zadowalające, a i wymagania miał wysokie. Znowu musieli go wspomóc rodzice.
Potrzebuje czasu, żeby się tam zadomowić. Potem już sobie poradzi.
Żeby tylko poradził. W końcu coś się ruszyło Marek podjął pracę, a potem nagle ożenił się z córką dyrektora. Żona w ciąży.
Urodził im się syn znak, iż dobrze się ustawił. Teściowie kupili im mieszkanie, teść awansował Marka, dał mu wyższą pensję. Szczęściarz. Rodzice Tereski odetchnęli z ulgą.
Tereska też wyszła za mąż, ale nie za syna dyrektora, tylko za skromnego człowieka. Na mieszkanie odkładali wspólnie, choć nie w Warszawie.
Urodziła im się córka, potem bliźniaki dwóch chłopców. Czekali na drugie, a tu od razu trzecie. Lekko nie było, ale nie narzekali. Dzieci rosły, chodziły do szkoły.
Po trzydziestu pięciu latach wspólnego życia rodzice postanowili urządzić uroczystość rocznicową. Dwudziestopięciolecie przegapili, trzydziestolecie także zawsze brakowało pieniędzy, ale teraz się odważyli.
Marek przyjechał z synem, żona była zajęta, ale przesłała prezent. Bon na sprzęt AGD. Doradziła, żeby kupili zmywarkę do naczyń.
Marek jeszcze przed imprezą przywiózł prezent, wybrali, zamontowali. Cały wieczór mama się chwaliła, wszystkim gościom pokazywała. Po uroczystości nie trzeba myć naczyń wszystko zrobi maszyna.
Prezent od rodziny Tereski przy tym całym zachwycie zmywarką zaginął w tłumie. Voucher na wyjazd dla dwóch osób taka podróż poślubna dla rodziców kosztował więcej, ale po prezencie Marka zrobił się niewidoczny.
Rodzice pojechali, podziękowali córce, ale potem wspomnieli, iż Tereska wydała pieniądze na głupoty. Wyjazd się skończył, a zmywarka działa do dziś.
Z czasem mama coraz częściej przy każdej okazji wspominała o udanym synu. Syn mieszka w stolicy człowiek sukcesu. Kariera, własne mieszkanie, żona, dziecko i to jedno, nie troje!
Jedno dziecko, nie trójka co się po ławkach rozsiadają. A po co tyle dzieci? Ich trzeba uczyć! Teraz jest łatwo, ale potem? Popatrz na Marka
U Marka mieszkanie nowoczesne, odkurzacz sam sprząta, światło samo się zapala i gaśnie, zmywarka działa, jedzenie przywożą do domu i jeszcze mają gosposię
Mamo, ja wszystko robię sama, dzieci i mąż pomagają.
Ale u Marka
Ale u Marka
A twój brat
Lata mijały, dzieci Tereski dorosły. Żadne z nich nie poszło na studia do Warszawy, ale wszystkie skończyły wyższe szkoły w rodzinnym mieście. Mama skomentowała i to.
Nie udało się wam dobrze wychować dzieci! U Marka Maciek to
Mamo, mamy dobre dzieci, a o Maćku nie wszystko wiesz! Byliśmy u nich, tam wcale nie jest tak różowo. gwałtownie zauważyłam.
Nie wymyślaj, jeżeli z ciebie nic nie wyszło, to z dzieci tym bardziej! Biedę tylko spłodziliście!
Tak mamo, nie wyszło. Dobra praca, ale nie w Warszawie! Mąż zaradny, ale nie ten! Dzieci z wyróżnieniami, ale w prowincjonalnej uczelni!
Mieszkanie po kapitalnym remoncie, tylko gosposi nie mamy. Tylko zwykły odkurzacz i zmywarka, światło manualnie włączamy.
Pomagamy wam, choć nie tak! Twój Marek choćby na lekarstwa wam nie prześle, bo wydatki za duże!
On to człowiek sukcesu, a ja nikt!
Pewnego dnia Marek przyjechał do domu. Mama myślała, iż w odwiedziny, a on na stałe. Żona go zostawiła, z firmy teścia go zwolnili, a z synem duże problemy.
Pracy w rodzinnym miasteczku nie znalazł zarobki w porównaniu z warszawskimi były mizerne.
Tereska, postanowiliśmy, iż Marek powinien założyć własny biznes. On już gotów. Nie będzie przecież zwykłym inżynierem po warszawskich doświadczeniach, orzekła mama.
To sobie postanowiliście róbcie co chcecie.
Od ciebie potrzeba pomocy. Potrzebne pieniądze, kredyt. Wam przecież nic nie trzeba, bo mieszkacie na prowincji.
Ale przecież Marek też już nie jest w Warszawie! Czas zejść na ziemię.
Tobie nic nie potrzeba, ale jemu tak! On
Mamo, my pomagamy dzieciom, wam. Niewiele, ale każdemu coś. Musimy samochód zmienić, trochę drobiazgów
Samochód poczeka. Dla Marka pieniądze są ważniejsze.
Wiem mamo. Marek zawsze był ważniejszy. Odkąd pojechał do stolicy, tak się zaczęło. Nie chciałam studiować w Warszawie, ale tutaj mi też nie pomogliście.
Dom rodziców poszedł na utrzymanie życia brata bo wybił się na człowieka. Dom taty rodziców jeździł po Warszawie, Marek, wielki człowiek, musiał mieć auto.
Kiedyś prosiłam o pożyczkę na wózek dla bliźniaków. Pożyczki nie dostałam! Myślałaś, iż my do Warszawy do brata pojechaliśmy? Odwiedzić go? Nie, tylko prezenty z wami oddaliśmy. Nocowaliśmy w hotelu. Żonie Marka się nie podobaliśmy, bo prowincja.
Ale on już jest rozwiedziony i potrzebuje pomocy. Nie ma choćby mieszkania.
Nie ma auta, jest rozbite. Syn mu je roztrzaskał.
Dajmy spokój, nie mówmy o jego problemach i pomóżmy mu.
Nie, mamo! Tutaj praca jest, zarobki całkiem przyzwoite. O, tylko dla niego zbyt małe. Dla nas dobre.
A co ja mogę mu dać? Grosze? Na biznes, potem na samochód, mieszkanie Nie, mamo! To chyba nie wypada, by człowiek sukcesu brał pieniądze od biednej siostry z prowincji, która kimś się nie stała!
Dlaczego tak ze mną rozmawiasz?
Wszystko w porządku, mamo. Po prostu zrozumiałam, iż tylko mój brat został człowiekiem. Teraz mieszka z wami, więc niech wam pomaga. Przyszedł czas na niego.
Teresa! Zmuszasz nas do sprzedaży mieszkania. Wiesz, co robisz?
Tak? To ja? Tylko nie zapomnijcie dla siebie przynajmniej pokój kupić.
Sprzedali mieszkanie rodziców, kupili malutką, starą kawalerkę. Resztę pieniędzy dali Markowi, z którym wrócił do Warszawy. Przecież co miałby robić w jakimś miasteczku z powiatu?
Biznesu nie założył, a w oczach mamy znów był „kimś”. Mama znowu wytykała Teresce beznadziejność, błagała o pomoc teraz trzeba już było zrobić remont. Tereska pomagała, ale na remont się nie zgodziła.
Wiem, iż mieszkanie i tak będzie dla brata, niech więc on się nim zajmie. Wszak to wielki człowiek!
Pieniądze się u brata skończyły i znowu wrócił do rodziców. W kawalerce było ciasno, no ale cóż zrobić.
Składane łóżko w kuchni, a w ludziach się bywało Jak się później okazało, rodzice postawili na złego konia jak to się mówi u nas, zwyczajnie się przeliczyli
A wy? Co o tym sądzicie? Piszcie w komentarzach swoje przemyślenia, dajcie znać!
