Mam 62 lata i od niemal czterdziestu lat uczę literatury w liceum w Krakowie. Moje życie płynie swoim dobrze znanym rytmem: poranne dyżury na korytarzu, Mickiewicz, letnia herbata i stosy wypracowań, które piętrzą się każdego tygodnia.
Co roku w grudniu daję uczniom zadanie: Wywiad z osobą starszą o najważniejszym, świątecznym wspomnieniu. Ten projekt zawsze wywołuje ciche protesty i przewracanie oczami.
Cicha i spokojna Agnieszka podeszła do mnie pewnego razu po lekcji, ściskając kartkę z instrukcjami.
Pani Marto, czy mogłabym przeprowadzić wywiad właśnie z panią? zapytała odważnie.
Zaśmiałam się głośno: Oj, kochana, moje wspomnienia są nudne! Porozmawiaj z babcią albo sąsiadką, one na pewno mają więcej przygód na koncie!
Ale Agnieszka nie zamierzała się poddać. Powtórzyła stanowczo: Chciałabym przeprowadzić wywiad z panią. Spojrzałam w jej pełne determinacji oczy. W końcu się zgodziłam.
Dobrze, jutro po lekcjach, ale jeżeli tylko zapytasz o keks, będę mówić o nim same złe rzeczy! Zarurowała się. Umowa stoi!
Nostalgiczny powrót
Następnego dnia Agnieszka usiadła przede mną w pustej sali, z otwartym notatnikiem, bujając się lekko na krześle.
Pierwsze pytanie padło prosto: Jak wyglądały święta, gdy pani była dzieckiem?
Opowiedziałam jej o nieudanym keksie, o tym, jak tata odpalał kolędy przez radio, o roku, gdy nasza choinka opierała się o ścianę, zmęczona całym światem.
Czy mogę zapytać o coś bardziej osobistego?
Zanim się obejrzałam, spytała czy przeżyłam kiedyś świąteczną miłość. Poczułam, jak gdzieś w środku budzi się stara, ledwo zabliźniona rana.
Z nim, miał na imię Krzysztof. Byliśmy młodzi, szaleni, snuliśmy marzenia o przyszłości, której nie rozumieliśmy wtedy choćby w połowie.
Czterdzieści lat poszukiwań
Kilka dni później Agnieszka wróciła do mnie z telefonem w ręku.
Pani Marto, wydaje mi się, iż go znalazłam!
Patrzyłam na nią z niedowierzaniem.
Kogo? spytałam zaskoczona.
Na ekranie widniało ogłoszenie w lokalnej gazecie: Szukam dziewczyny, w której byłem zakochany 40 lat temu. Serce zabiło mi szybciej. Zdjęcie było stare ja, mając siedemnaście lat, w niebieskim płaszczu, z charakterystyczną przerwą między zębami.
Napisać do niego? zapytała szeptem Agnieszka, nie spuszczając ze mnie wzroku.
Nie byłam w stanie wykrztusić słowa.
Wtedy po raz pierwszy poczułam, jak rośnie we mnie nadzieja. On nie zapomniał, szukał mnie przez wszystkie te lata.
Po kilku dniach wymieniania krótkich wiadomości zdecydowaliśmy się spotkać w kawiarni, która pamięta jeszcze czasy PRL-u. Wybrałam stonowany strój chciałam spotkać się z nim taka, jaka jestem dziś.
Spotkanie, które wszystko zmieniło
Kiedy wszedł, dostrzegłam, iż wiele się w nim zmieniło, choć oczy pozostały te same, ciepłe, roziskrzone.
Marto wyszeptał i w tej chwili czas jakby się zatrzymał. Przepadliśmy w rozmowie: wróciły wspomnienia, emocje, niedopowiedziane słowa.
Opowiadaliśmy sobie, jak potoczyło się nasze życie, ile przetrwaliśmy, ale nigdy nie przestaliśmy o sobie myśleć.
Przez wszystkie te lata byłaś dla mnie kimś wyjątkowym powiedział cicho Krzysztof.
Poczułam, iż nadzieja i euforia mogą wrócić w każdym wieku. Może wtedy nie było nam pisane, ale dostaliśmy szansę, by napisać naszą historię od nowa.
Epilog
Pokonaliśmy niejedną burzę. Spotkanie z Krzysztofem pozwoliło mi uwierzyć, iż nadzieja nigdy nie umiera. Czyż nie o to chodzi w życiu by mieć odwagę zacząć znów od początku? Teraz patrzę w przyszłość z otwartym sercem, gotowa na wszystko, co przyniesie los.
