Aniu, musimy coś zrobić westchnęła Janina do słuchawki.
Ale co się stało? zapytała z lekkim niepokojem jej młodsza siostra.
Już sam telefon od starszej wywoływał w Ani napięcie.
Zazwyczaj wymieniały krótkie wiadomości na Messengerze, a tu proszę, Janina koniecznie chciała porozmawiać przez telefon.
Mama już nie daje rady mieszkać sama.
Gdybyś z nią częściej rozmawiała, to byś wiedziała powiedziała Janina z wyrzutem.
Oj, dobra! Nie zaczynaj. Mów konkretnie, o co chodzi. Czego nie wiem?
Janina znowu westchnęła Anię od zawsze drażniła taka rozmowa. Ostatnie lata młodsza siostra jawnie pokazywała swoją niezależność i każde uwagi przyjmowała jak atak.
Przypominam, iż mama ma już 73 lata. Ciśnienie jej skacze, ciągle się uskarża na osłabienie. Z trudem gotuje sobie obiady, ledwo ogarnia porządek w mieszkaniu wyliczała cierpliwie Janina. choćby do sklepu po chleb nie zawsze już sama pójdzie.
Dobrze, iż sąsiadka, pani Krystyna, czasem coś jej przyniesie.
Czy chcesz powiedzieć, iż mama głoduje? zaniepokoiła się Ania.
Oczywiście, iż nie! Co dwa tygodnie przyjeżdżam, przywożę wszystko, co potrzebne. Tylko już nie chodzi o to. Mama po prostu nie radzi sobie bez pomocy. A jak się przewróci? Coś sobie złamie? Przy jej wadze będzie bardzo trudno się nią zająć.
Obie siostry zamilkły.
Wanda Górska zawsze była krągła, a z biegiem lat tylko przybyło jej kilogramów. Mimo zdrowotnych problemów, jedzenie zawsze sprawiało jej przyjemność, a sama obrażała się, gdy dziewczyny próbowały namawiać ją na dietę.
I bardzo jej doskwiera samotność. Jak wyjeżdżam, to prawie płacze Ciągle mówi, iż ją wszyscy zostawili mówiła dalej Janina. To naprawdę nie do zniesienia.
No to co proponujesz? nie rozumiała Ania.
Starsza zebrała się w sobie, bo z każdym rokiem coraz trudniej było jej rozmawiać z Anią.
Chciałabym, żebyś się do niej przeprowadziła.
Super! A czemu to nie ty się do niej przeprowadzisz?
No zgadnijmy! Ty masz Bartka, cudownego męża, do tego pasierba młodego, ledwo 25 lat chłopak, opiekujesz się nim, tak? Wydedukowałam?
Ania, naprawdę musisz od razu tak mówić?
Tak, bo Ty zawsze wszystko ustawiasz po swojemu! Tobie na mnie nigdy nie zależało! niemal krzyknęła Ania.
Janina również zaczęła się denerwować:
A jak mama się rozrywała między chorym ojcem, a tobą i Martą?! Jak jeździła z wioski z jedzeniem, siadała z Martą, żebyś ty kochana córeczko mogła i popracować, i odpocząć! Wtedy wszystko ci pasowało?! Nic ci nie przeszkadzało?!
Ania na chwilę zamilkła. Siostra miała rację. Dokładnie tak było, gdy jej krótki związek z ojcem Marty zakończył się, a teściowa bardzo porządna kobieta pozwoliła jej zostać z córką w małym mieszkaniu aż do pełnoletności Marty.
Sama Barbara Kaczmarska nie za bardzo cieszyła się wnuczką, syn płacił marne alimenty, więc Ania musiała harować jak wół, by zapewnić wszystko sobie i córce.
Wtedy wsparcie rodziców bardzo się przydało i mama faktycznie pomogła ogromnie, ale czy trzeba jej to do końca życia wypominać?
Stara teściowa słowa dotrzymała, po pełnoletności córki poprosiła je o wyprowadzkę z mieszkania.
Marta już wtedy uczyła się w technikum w Poznaniu, spotykała się z chłopakiem i Ania uznała, iż wreszcie może zmienić swoje życie i wyjechała do pracy do Warszawy.
Już parę lat mieszkała na wynajmie na obrzeżach, łapała się różnych prac po czterdziestce nie tak łatwo o dobre stanowisko!
Ale była zadowolona z życia i na wieś wracać nie zamierzała.
Łatwo ci mówić, nigdy nie wychowywałaś sama dziecka! syknęła do Janiny, celnie wiedząc, iż to zaboli najbardziej. Pomieszkaj w mojej skórze, a potem miej do mnie pretensje!
Teraz starsza na długo zamilkła.
Początkowo jej życie układało się całkiem nieźle. Po studiach została w Poznaniu, pracowała jako księgowa i liczyła na dobre małżeństwo.
Problem tylko był z kawalerami raz ktoś pijący, raz maminsynek, raz tylko naciągacz.
Dopiero w wieku 39 lat poznała Bartka trzy lata starszy, wdowiec z dziesięcioletnim synem Jankiem.
Pracował jako elektryk w spółdzielni i był złotą rączką dorabiał, naprawiając różne rzeczy u mniej zdolnych sąsiadów.
Nie pił, był małomówny (nawet trochę szorstki), bardzo uporządkowany i dokładny.
Ale Janina zakochała się w nim bez pamięci. Przez 14 lat małżeństwa (pobrali się rok po poznaniu) robiła wszystko, by Bartek był szczęśliwy.
Pokochali się z pasierbem, dosłownie dmuchała i chuchała na chłopaków.
Marzyła o swoim dziecku, ale się nie udało, więc Bartek i Janek stali się dla niej całym światem.
Nie chciała tego tracić.
Chciałam zabrać mamę do siebie powiedziała cicho Janina ale ona choćby słyszeć o tym nie chce.
Co? I twój Bartuś nie ma nic przeciwko, żeby teściowa zamieszkała z wami w dwupokojowym? zadrwiła Ania. Albo jak zwykle mu choćby nie powiedziałaś, licząc, iż mama odmówi?
Ania, przestań! Mówmy poważnie, nie czas na żarty.
Nagadaliśmy się już wystarczająco rzuciła i rozłączyła się młodsza.
Rzeczywiście, dość już tych rozmów.
Janina ścisnęła telefon i zapatrzyła się w jeden punkt. Gdyby Ania się przeprowadziła byłoby idealnie.
Janina mogłaby przyjeżdżać, pomagać finansowo, z zakupami. A i Ania zdalną pracę by znalazła w tej wiosce internet działał bez zarzutu.
Ale Ania nie zamierzała ułatwiać życia Janinie. Jak była rozpieszczona w dzieciństwie, tak i w dorosłości nic się nie zmieniło.
Nie zmusi jej już, nie nakaże.
„Nawijałam z mamą. Mówi, iż wszystko w porządku i nie potrzebuje nikogo. Skończ robić cyrk!” napisała następnego dnia Ania.
Janina choćby nie odpisała.
Nie miała już siły tłumaczyć. Młodsza z mamą raz na miesiąc rozmawia przez telefon i kilkanaście razy odezwie się smsowo.
Mama choćby nie narzeka cieszy się, iż Ania się odzywa i nie chce jej zasmucić. Ale jakby się obraziła, to przestanie w ogóle się kontaktować
Janina za to nie obraża się nigdy i słucha matczynych skarg co najmniej raz w tygodniu. Potem nie śpi po nocach.
Nawet Bartek, który zwykle nie wnikał w jej nastrój, ostatnio zapytał, czy coś się nie dzieje.
Nie chciała go martwić po co dorzucać mu swoich problemów. Ale sama nie wiedziała, co dalej.
Opiekunkę wynająć? Na to żadna pensja nie starczy.
No już, dość tego! Bartek zastukał filiżanką o stół. Od trzech miesięcy chodzisz jakaś nie swoja. Co się dzieje? No?
Janina nagle się popłakała, ale gwałtownie się opanowała faceci nie lubią łez. Opowiedziała skrótowo o sytuacji.
Dlaczego mi nie powiedziałaś, iż z Wandą jest tak źle? Bartek spojrzał na nią poważnie.
Nie chciałam cię martwić wyszeptała w odpowiedzi, spuszczając wzrok.
Chyba jednak niepotrzebnie mu się zwierzyła. Po co mu to? Nie chciałby żony z kłopotami
Jasne Bartek wstał od stołu. Za kolację dzięki. Idę spać.
Nawet wiadomości nie oglądał, jak zwykle. Co teraz będzie?
Janina przewracała się w łóżku połowę nocy, nie mogąc zasnąć, rano zaspała, budzika nie usłyszała.
Do pracy i tak nie musiała iść w sobotę, ale dla Bartka śniadanie zawsze szykowała punktualnie. No to jeszcze tu się skompromitowała!
Ale Bartek spokojnie pił herbatę w kuchni i coś czytał na telefonie.
Już wstałaś? odezwał się poważnie, ale głos miał łagodny.
Tak, Bartuś Już robię śniadanie! speszyła się Janina.
Usiądź, musimy pogadać.
Janina niepewnie usiadła na stołku, zamarła.
Tak sobie myślałem Trzeba mamę twoją wesprzeć. Tego się nie robi, żeby starych zostawiać na pastwę losu. Moja matka do starości, niestety, nie doczekała Przemyślałem. Przeprowadzamy się do niej.
Już patrzyłem, dowiadywałem się mogę zatrudnić się u miejscowego rolnika, dla ciebie coś się znajdzie.
Janina omal nie spadła z krzesła.
Bartek ty jesteś pewien?
W stu procentach. A może myślisz, iż nie pamiętam, jak Wanda się moim Jankiem zajmowała w wakacje? Jak cały dom trzymała dla nas otwarty?
Mam dobrą pamięć. A poza tym, od dawna marzę, żeby wrócić na wieś.
O ile twoja mama się zgodzi, oczywiście.
Janina patrzyła na męża ogromnymi oczami. Tego się po Bartku na pewno nie spodziewała. Może jej się to tylko śni?
A Janek? zapytała z jakiegoś powodu.
A co Janek? zdziwił się Bartek. Dorosły chłop, wykształcony, pracę ma, mieszkanie się przyda tylko się ucieszy, jak mu mieszkanie zostanie do dyspozycji.
Bartuś! Janina rzuciła mu się na szyję, pociągnęła nosem, zupełnie nie pamiętając, jak nie lubił takich wybuchów uczuć.
Ale nie odsunął się. Tylko objął ją ramionami i pogładził po plecach:
Już, spokojnie. Będzie dobrze.
Wierzyła, iż naprawdę tak będzieKilka dni później, siedzieli już we troje przy kuchennym stole w domu Wandy. Stary dąb za oknem szumiał znajomo, drobny deszcz bębnił w szybę. Bartek z Janiną przywieźli kilka walizek i pudła życie spakowane do kilku kartonów. Wanda siedziała między nimi, trochę zmieszana, trochę zamyślona, przyciskając do piersi nową filiżankę herbaty.
Mamo, pewnie, iż będzie inaczej zaczęła niepewnie Janina ale razem damy radę. My się do ciebie przeprowadzamy, nie ty do nas. Wszystko zostaje na swoim miejscu, jak lubisz.
Bartek uśmiechnął się porozumiewawczo i podsunął teściowej cukiernicę.
Wanda przez chwilę nie mówiła nic. Wreszcie ściągnęła okulary, wytarła oczy rękawem.
Myślałam, iż już dla nikogo nie jestem ważna, iż tylko wszystkim przeszkadzam. Ale jak wy tutaj załamał jej się głos. To ja chyba muszę być bardzo bogata, skoro mam was oboje przy sobie.
Janina ujęła matkę za rękę, a Bartek skinął głową, jakby wszystko było oczywiste.
Następnego dnia Bartek zaczął rozglądać się po gospodarstwie, sprawdzać dach, zaglądać do piwnic i narzędzi. Janina piekła drożdżówkę, Wanda pokazywała jej swój sposób na idealny mak przy okazji chichotały razem, jakby czas cofnął się o dekadę.
Wkrótce po okolicy rozeszła się wieść, iż Górska nie jest już sama iż znowu w domu pachnie obiadem i iż Bartek umie naprawić każdą kłódkę. Sąsiadka Krystyna wpadła z ciastem, przyniosła plotki i życzenia.
A gdzieś, późnym wieczorem, gdy dom już wyciszył się wśród zapachu świeżo przekopanej ziemi i słodkiego ciasta, Janina wysłała Ani krótką wiadomość: Przeprowadziliśmy się do mamy. Zawsze jesteś tu mile widziana.
Nie spodziewała się odpowiedzi ale komórka zabrzęczała po chwili:
Może wpadnę w święta. Pozdrów mamę.
Janina uśmiechnęła się cicho, patrząc na śpiącą Wandę w fotelu i Bartka czytającego gazetę przy stole.
Czuła, iż wreszcie znalazła adekwatne miejsce. Może życie zawsze będzie pełne niełatwych decyzji, ale teraz wiedziała: kiedy w rodzinie pada decyzja z serca, dla wszystkich znajdzie się miejsce przy stole.
