— Nie rozumiem, co się stało, zmieniłaś zamki? — wykrzyknął z oburzeniem. — Przez pół godziny nie mogłem wchodzić…
— Twoje rzeczy są u Stasiki — przerwała Agnieszka. — Idź po nie, jeżeli naprawdę jesteście „stworzeni dla siebie”.
Marek zbladł. Kołnierzyk zacisnął mu się na szyi.
— Co to za bzdury? Jaka Stasika?
Ale wróćmy do początku tego dnia.
— Aniu, dziś masz wolne? — zapytała Agnieszka, patrząc na zmarzniętą fryzjerkę w czerwonym płaszczu.
Dziewczyna strząsnęła śnieg z rudych włosów i naciągnęła futrzaną kurtkę.
— Ojej, klientka zadzwoniła. Potrzebuje fryzury na wesele, i to natychmiast.
— Już jedziemy — Jadzia szukała rękawów płaszcza. — Nie masz nic przeciwko? Wpadłam w grafik.
Agnieszka machnęła ręką.
— Pracują ludzie, dzięki Bogu. Właśnie za to kocham mój salon.
W kącie Radosław farbował włosy klientce, szepcąc coś pod nosem.
Lidia i Polona siedziały przy manikiurze, popijając herbatę z szarlotką.
Kasia czyściła narzędzia przy oknie.
W powietrzu pachniało kawą i lakierem do włosów.
Telefon w kieszeni zawibrował. Wiadomość od Marka.
„Kochanie, dziś się spóźnię. Ważne spotkanie z kontrahentami”.
Agnieszka uśmiechnęła się. Mąż zawsze uprzedzał, gdy się spóźniał.
Kilka dni wcześniej kupiła mu jego ulubione ciastka, tak po prostu.
Wtedy drzwi salonu się otworzyły, wpuszczając lodowaty podmuch.
Na progu stała wysoka, młoda kobieta w płaszczu z futrzanym kołnierzem.
Na nogach miała lśniące botki, w rękach skórzane rękawiczki.
— Dzień dobry — skinęła chłodno. — Muszę z panią porozmawiać.
Agnieszka uśmiechnęła się spokojnie.
— Słucham.
— Na osobności — dodała gość, poprawiając blond włosy.
Coś w jej tonie zaniepokoiło Agnieszkę. Poprowadziła ją do małego pokoju, nazywanego gabinetem.
— Nazywam się Stasika — usiadła, krzyżując nogi. — Przyszłam porozmawiać o Marku.
Serce Agnieszki przyspieszyło, ale twarz zachowała spokój. Lata z klientkami nauczyły ją tego.
— O którego Marka chodzi?
— O twojego męża. Posłuchaj… jak masz na imię?
— Agnieszka.
— Posłuchaj, Agnieszko. Wiem, iż chorujesz. Dlatego Marek boi się rozwodu. Myśli, iż cię to zrani.
Kochamy się od lat. Moglibyśmy być szczęśliwi, gdyby nie ta sytuacja.
Agnieszka patrzyła na nią, czując, jak rzeczywistość zamienia się w sen.
Marek? Ten, który rano całował ją przed wyjściem? Ten, który szukał wyjazdu na majówkę?
— Myślałam długo — ciągnęła Stasika, jakby odgrywała przygotowaną rolę. — Oddałabym ci połowę mieszkania. Rozumiesz, iż szantażowanie męża jest haniebne?
Agnieszka wydychała powoli. Myśli były chaotyczne, ale czyste.
— Muszę się zastanowić. Skontaktujemy się jutro?
Stasika nie oczekiwała takiej reakcji. Zadrżała rzęsami.
— Tak, oczywiście. Zapisz mój numer.
Wieczorem Marek wrócił późno, jak obiecał.
Pachniał znanym dezodorantem i obcym, delikatnym zapachem perfum.
— Zjesz kolację? — zapytała, patrząc, jak zrzuca buty.
— Nie odmawiam — uśmiechnął się, całując ją w policzek. — Co mamy?
— Makaron z owocami morza. Twój ulubiony.
Jedli, rozmawiali o dniu. Wszystko jak zwykle — tylko Agnieszka widziała to jak spektakl.
„Pięć lat — myślała. — Pięć lat udawania”.
W nocy nie spała, słuchając jego oddechu.
Wspominała pierwsze spotkanie, zaloty, pierścionek.
Kiedy zaczęły się kłamstwa? Od początku, czy później?
Utrzymywała dom, płaciła rachunki, kupowała prezenty jego rodzinie.
Dbała o jego zdrowie, przypominała o witaminach.
A on spłacał kredyt za sportowy samochód. Bo to „status”.
Do rana podjęła decyzję.
Gdy Marek wyszedł do pracy, odnalazła numer Stasiki.
— Halo, Stasika? To Agnieszka. Spotkajmy się dziś. Zdecydowałam.
Składała koszule Marka, prostując każdy fałd.
Granatowa w kratkę — ulubiona, na ważne spotkania.
Biała z mankietami — prezent z zeszłych urodzin.
Pięć lat zmieściło się w dwie walizki i torbę.
Zadzwoniła Stasika, głos drżał od triumfu.
— Już jedę! Taksówka pod domem. Naprawdę to przemyślałaś?
— Oczywiście — odparła Agnieszka spokojnie. — jeżeli sprzedajemy mieszkanie, trzeba je opróżnić.
Zabierz rzeczy Marka. Z nim porozmawiam sama, wieczorem przyjedzie do ciebie.
W słuchawce zapadła cisza.
— Dziwię się — powiedziała niepewnie Stasika. — Nie krzyczysz, nie grozisz. Jesteś taka rozsądna.
Agnieszka zmarszczyła brwi. Ta dziewczyna myślała, iż świat gra według jej melodii.
— Życie uczy spokoju — odpowiedziała sucho. — Mieszkanie kosztuje trzysta dwanaście tysięcy złotych.
Stasika weszła w różowym płaszczu, na obcasach, mimo lodu na chodniku.
— O, to jego ulubiony sweter! — mówiła, przeglądając rzeczy. — A te spinki dałam mu na Sylwestra!
Agnieszka zamarła. Czy naprawdę te spinki? Marek mówił, iż kupił je w delegacji.
— Zabierz wszystko — powiedziała cicho. — I pościel, osobno.
Stasika pakowała walizki do taksówki, poprawiając fryzurę.
— Od razu wiedziałam, iż Marek jest nieszczęśliwy w tym małżeństwie. Jesteśmy stworzeni dla siebie.
Agnieszka patrzyła, jak obca kobieta rządzi w jej domu.
Co Marek jej powiedział? Jaką historię wymyślił o nieszczęśliwym życiu z żoną?
Gdy drzwi się zamknęły, Agnieszka opadła na kanapę.
W pustym mieszkaniu panowała cisza.
Pięć lat zmieniło się w garść wspomnień — i te okazały się fałszywe.
Telefon znów zawibrował. Marek.
„Kochanie, zamówimy wieczorem pizzę? Strasznie głodny)))”
Agnieszka uśmiechnęła się smutno. choćby emotikony wysyła, opiekuńczy mąż.
Przyjaciółki zazdrościły: „Pięć lat razem, a wciąż jak w dniu ślubu!”
O siódmej wieczorem rozległ się dzwonek.
Na progu stał Marek, zdezorientowany, niechlujny.
— Nie rozumiem, co się stało, zmieniłaś zamki? — wykrzyknął. — Pół godziny nie mogłem wejść…
— Twoje rzeczy są u Stasiki — przerwała Agnieszka. — Idź po nie, jeżeli naprawdę jesteście stworzeni dla siebie.
Marek zbladł, szczęka mu drżała.
— Co to za bzdury? Jaka Stasika?
— Przestań — powiedziała zmęczona Agnieszka. — Była wczoraj w salonie. Powiedziała wszystko.
Koniec.
