– NIE POTRZEBUJĘ SPARALIŻOWANEJ… – powiedziała synowa i wyszła… Nie miała jednak pojęcia, co wydarzy się dalej… W jednej polskiej wsi mieszkał zwyczajny staruszek, który w weekendy lubił wypić trochę wódki. Miał jedno marzenie: mieć własnego psa, ale nie byle jakiego – czystej krwi owczarka środkowoazjatyckiego, za którego był gotów choćby pojechać aż do Kazachstanu, by go kupić i sprowadzić do siebie. Staruszka nazywano Dziadek Denys albo Dziadek Denny, tak wszyscy go wołali, a on nigdy nikogo nie poprawiał. Po pracy na grządce siadał na ławce przy płocie i wspominał dawną młodość. Często młodzi ze wsi zbierali się przy nim, by posłuchać, jak kiedyś tutaj się żyło. Żonę Dziadka Dennysa – Klaudię – pochował już dawno. Klaudia miała chore serce, lekarze zabronili jej rodzić, ale bardzo chciała mieć dziecko. Urodziła mu syna i zupełnie podupadła na zdrowiu. Dziadek kochał ją ponad wszystko, sam zajmował się dzieckiem i domem – choćby siatkę z mlekiem z sklepu nie pozwalał jej nosić: „Nie wolno! Lekarz zabronił!”. Sąsiadki jej zazdrościły: – Klaudia, daj nam swojego Dziadka w leasing, choć na jeden dzień, żeby posmakować trochę takiego życia! Ona tylko uśmiechała się w odpowiedzi. I z tym uśmiechem odeszła z tego świata. Dziadek rano znalazł ją już zimną. Płakał trzy dni jak bóbr, potem zajął się wychowaniem syna. Chłopiec akurat wchodził w trudny wiek, 14 lat, potem wcześnie się ożenił i został mieszkać tam, gdzie służył w wojsku. Tak Dziadek Denys został sam jak palec, choć nie poddawał się – młodzi przez cały czas lubili do niego zaglądać na ławkę. Synowi urodziła się córka, ale nigdy nie przyjeżdżali w gości – zawsze coś wypadało. Wnuczkę znał tylko ze zdjęć. Aż nagle mieszkańcy wsi zauważyli, iż Dziadek chodzi jak cień, nie śmieje się, nie żartuje, na ławce nie siada. Wypytali go – okazało się, dostał telegram od synowej: wpadli w wypadek samochodowy. Wnuczka w ciężkim stanie w szpitalu, syn zginął. Cała wieś współczuła mu bardzo, ale czy można znaleźć takie słowa, by ulżyć w takim bólu? Dziadek przyjmował kondolencje, ale nie robiło mu się lżej. Żal mu było syna, ale jeszcze bardziej wnuczki – łóżko szpitalne, koma, młoda dziewczyna, 15 lat – życie dopiero się zaczyna. Najgorsze – od synowej żadnych wieści. Nie pisze, nie odbiera telefonu, nie odpowiada na telegramy. Jak tu się dowiedzieć, co z wnuczką? Dziadek nie znał jej osobiście, ale kochał mocno – ze zdjęć przypominała mu młodą Klaudię. Dziadek już szykował się do miasta, gdzie mieszkał syn, gdy nagle tuż przed wyjazdem podjeżdża samochód pod dom. Wynoszą nosze. Do domu wchodzi obca kobieta, okazuje się, iż to synowa. W ślad za nią – wnuczka na noszach. Po prostu rzucono dziewczynę na wersalkę i wyszli. – Ona sparaliżowana od stóp do głowy. Mnie taka córka niepotrzebna. Wyjdę sobie jeszcze za mąż i urodzę zdrowe dziecko! – powiedziała synowa. – Ale ja przecież nie jestem lekarzem! – zdążył zaprotestować Dziadek. – Lekarz tu nie potrzebny. Oni już i tak nic nie pomogą. Potrzebna jej opiekunka. Nie chcecie się bawić – zakopcie ją żywcem, ja nie zamierzam niszczyć sobie życia. Ja nie jestem jej opiekunką! – powiedziała kobieta i trzasnęła drzwiami. – To chyba choćby nie matka! – krzyknął za nią Dziadek. Już wszystko jasne – dlatego syn nie przyjeżdżał z rodziną. Z taką żoną tylko na targ kłócić się chodzić, a nie w gości. Jakim cudem wpadł w takie bagno… teraz już nie zapyta. Gdyby wiedział, iż ona od córki się wyrzeknie, przewróciłby się w grobie. Zostali we dwójkę – Dziadek i wnuczka. Dziewczyna faktycznie była zupełnie sparaliżowana, ale Dziadek nie pierwszy raz zajmował się chorymi i w gospodarstwie radził sobie znakomicie. Teraz miał cel w życiu – wyciągnąć wnuczkę z choroby. Lekarze się poddali, wypisali ją ze szpitala. Nie rozumieli, jak przeżyła wypadek. Zostały tylko babcine zioła i znachorka. Znachorki we wsi nie było, najbliższa daleko, a dziecka nie dało się tam zawieźć, a ona nie wychodziła już z domu, bo była bardzo stara. Co dalej robić – nie wiadomo… Dziadek jeździł co tydzień do znachorki, przywoził zioła, nalewki. Leczył tym wnuczkę. Rok minął – dziewczyna przez cały czas nie mogła ruszyć ani ręką, ani nogą, leżała jak kłoda pod kocem. choćby mówić nie umiała, tylko poniekąd nieartykułowanie mamrotała. Czasami Dziadek widział, jak po jej policzku spływa łza. Wtedy serce mu pękało. Myślał, iż dziewczyna tęskni za mamą i tatą. Długo z nią rozmawiał, czytał książki, ale odpowiedzi nie dostawał. Im było bardzo ciężko. Aż pewnego wieczoru stało się coś nieoczekiwanego. Gdy Dziadek siedział przy chorym łóżku jak zwykle, do domu wpadła pijana banda młodych z dyskoteki – zapomniał zamknąć drzwi wejściowe. Wiedzieli, iż mieszka tu sparaliżowana dziewczyna. Ktoś rzucił: „wchodźmy, zabawimy się, przecież się nie odeprze, jeszcze wdzięczna będzie…”. – No Dziadek, zrzucaj z wnuczki kołdrę i rozstaw nogi szeroko! A my zaraz losy rzucimy, kto pierwszy… – rozkazał najbardziej pijany. – Litości! Ona ma dopiero 15 lat! – protestował Dziadek. – O, poczekajcie, tylko zęby przepłuczę! – rzucił Dziadek, a sam pobiegł do kuchni, otworzył schowek i krzyknął: „Bierz!…” A stamtąd wyskakuje ogromny owczarek środkowoazjatycki – Muhtar. Zaczął szarpać łobuziaków za spodnie! Najgorszemu mało czego nie urwał, innym porozdzierał spodnie na tyłkach. Biegli przez wieś z gołymi pośladkami, ludzie się śmiali, a Muhtar gonił ich aż na kraniec wsi. Wraca Dziadek do pokoju, a tu wnuczka siedzi na łóżku i krzyczy przez okno: – Muhtar! Muhtar! Dziadku, trzymaj go, żeby nie uciekł!… Staruszek się popłakał. I od tej pory dziewczynka zaczęła wracać do zdrowia. Niedługo potem zaczęła choćby chodzić. Czy to babcine zioła zadziałały, czy stres od psa, a już rozgadała się na cały głos. Nagadała się za wszystkie czasy. A skąd wziął się pies? Muhtar mieszkał u syna Dziadka, a gdy wydarzyła się tragedia, niedobra synowa pozbyła się i córki, i pupila. Psa przywiozła razem z dziewczyną, tylko nic nie powiedziała. Gdy synowa opuściła dom, Dziadek poszedł zamknąć bramę – patrzy, przy bramie siedzi pies. Chudy, męczony, oczy pełne smutku jak u chorej krowy, leją się z nich prawdziwe łzy. Nie wiedział nawet, iż syn miał psa. Nie mógł go zostawić na dworze – zabrał do siebie. Pies służył Dziadkowi wiernie, a gdy przyszli tamci łobuziacy, siedział akurat w piwnicy, bo lato było bardzo upalne. Żeby nie męczył się od skwaru, dziadek trzymał Muhtara w piwnicy, a na wieczór go wypuszczał. Tamtego wieczoru jeszcze nie zdążył. Gdyby Muhtar był na zewnątrz, żadni bandyci nie weszliby do domu. Wnuczka potem powiedziała dziadkowi, iż kiedy płakała, łzy spływały po policzkach, bo tęskniła do swojego psa. Dziadek trzymał go zwykle na podwórku, do pokoju nie wpuszczał. Dziewczyna tęskniła, ale nie potrafiła mu tego powiedzieć. Muhtar, gdy pogonił pijaków, wrócił do domu i z euforią oblizał buzię swojej małej pani. On też bardzo za nią tęsknił. I tak zaczęli żyć we trójkę: Dziadek, wnuczka i Muhtar. O matce dziewczyny już nigdy nic nie słyszeli.

Nie potrzebuję sparaliżowanej… powiedziała synowa i wyszła…
Ale nie miała pojęcia, co jeszcze może się wydarzyć…

W jednej mazurskiej wsi mieszkał zwykły staruszek, który w wolne dni czasem sobie pociągnął kieliszek. Miał jedno marzenie: chciał mieć psa, i to nie byle jakiego, ale rasowego owczarka południoworosyjskiego, marzył, żeby sprowadzić takiego z samej Ukrainy, jeżeli trzeba.

Staruszek nazywał się Czesław. Może to imię, może przezwisko, nikt nie pamiętał. Czesław albo Czesio, wszyscy tak go wołali, on nikomu nie poprawiał. Siadał Czesław po pracy na ogródku, na ławce pod jabłonią i wspominał dawne lata. Czasem młodzi z wioski zbierali się koło niego posłuchać, jak kiedyś na wsi bywało.

Żonę miał Czesław od wielu lat pochowaną. Jadwiga, schorowana, serce miała chore. Lekarze zabraniali jej rodzić, ale ona bardzo chciała mieć dziecko. Urodziła Czesławowi syna a potem już tylko chorowała. Kochali się z Jadwigą, Czesław wszystko za nią w domu robił, choćby siatki z mlekiem ze sklepu nie pozwalał jej nosić. „Nie wolno, lekarze zabronili!” mówił.

Za dzieckiem pilnował sam, gotował jedzenie. Jadwiga czasem narzekała:
Oj, zawstydziłbyś mnie! Baby się śmieją, iż nic w domu nie robię, wszystko na mężu!

A baby nie śmiały się, tylko zazdrościły:
Jadźka, oddaj nam na chwilę Czesia w dzierżawę, żeby choć dzień twoje życie pożyć!

Uśmiechała się na to tylko. Tak z uśmiechem i odeszła z tego świata. Czesław rano znalazł ją już zimną. Płakał jak bóbr przez trzy dni, a potem już tylko synowi się poświęcił.

Syn dorastał, akurat zaczynał 14 lat, wiek burzliwy. Po wojsku gwałtownie się ożenił i został tam, gdzie służył. Tak więc Czesław został całkiem sam. Nie narzekał jednak lubił gadać z młodzieżą na ławeczce pod domem.

U syna córka się urodziła wnuczka. Cały czas ich zapraszał, ale oni jakoś nie przyjeżdżali. Praca, brak czasu, wymówki. Wnuczkę widział tylko na zdjęciach.

Aż nagle ludzie z wioski zauważyli, iż Czesław chodzi ponury jak chmura, nie uśmiecha się, nie żartuje, nie siada już na ławce przy domu. Zaczęli wypytywać co się dzieje okazało się, iż Czesław dostał telegram: synowa powiadomiła, iż mieli wypadek samochodowy całą rodziną. Wnuczka w ciężkim stanie w szpitalu, syn Czesława nie żyje.

„Wielkie nieszczęście, wielki smutek!” współczuła mu cała wieś, ale czy są słowa, które w takiej chwili mogą pomóc?…

Czesław przyjmował kondolencje, ale nie było mu lżej. Syn żal, ale go nie zwróci, jeszcze gorzej wnuczki leży w szpitalu, w śpiączce, młoda dziewczyna, piętnaście lat. Żyć by powinno… Cała dusza Czesława bolała.

Najgorsze, iż żadnych wieści od synowej nie pisze listów, nie odpowiada na telegramy, nie odbiera telefonu. Jak się dowiedzieć, co z wnuczką? Choć Czesław nigdy jej nie widział na żywo, kochał nie mniej, sądząc ze zdjęć, wnuczka była podobna w młodości do Jadwigi.

Czesław już się zbierał jechać do miasta, gdzie syn mieszkał, i nagle, tuż przed wyjazdem, pod dom podjechał samochód. Wyjęli z niego nosze. Do domu niemal bez słowa weszła kobieta, dopiero potem staruszek poznał, iż to żona zmarłego syna. Za nią wniesiono nosze z dziewczyną. Rzucili ją byle jak na kanapę i wyszli.

Ona jest sparaliżowana od stóp do głowy. Ja takiej córki nie chcę. Jeszcze zdążę wyjść za mąż i urodzić sobie zdrowe dziecko! rzuciła synowa.

Ale ja nie lekarz! zdążył tylko odpowiedzieć Czesław.

Lekarz nie potrzebny. I tak nic nie pomogą. Potrzebuje opiekunki. Nie chcecie się z nią męczyć zakopcie ją, ja nie będę sobie życia psuła przez nią. Nie jestem opiekunką! powiedziała i trzasnęła drzwiami.

To chyba nie matka! krzyknął za nią Czesław.

Teraz zrozumiał, czemu syn nie jeździł w gości z rodziną. Z taką babą tylko na targ kłócić się, a nie jeździć na spotkania. Jak syn się wpakował w taką zołzę? już nie zapyta… Gdyby wiedział, iż ona odrzuci własne dziecko, przewróciłby się w grobie. Tak więc zostali we dwójkę: Czesław i wnuczka.

Dziewczyna była rzeczywiście całkowicie sparaliżowana, ale Czesław był obeznany z opieką i domowymi obowiązkami. Teraz zyskał sens życia! Najważniejszy cel: wyleczyć dziewczynę.

Lekarze zrezygnowali, wypisali ją ze szpitala. Nie rozumieli, jak w ogóle przeżyła wypadek. Miała urazy niemal nie do przeżycia. Zostały tylko zioła i babka zielarka. Tylko najbliższa była daleko; nie można było tam zanieść dziecka, a ona do domu już nie jeździła za stara. Co robić, nie wiadomo…

Czesław co tydzień jeździł do tej zielarki dawała zioła, różne nalewki. Tym leczył wnuczkę. Minął ponad rok, dziewczyna dalej nie poruszała się ani ręką, ani nogą, leżała bezwładna pod kocem. choćby mówić nie mogła, tylko mruczała niewyraźnie.

Czasami Czesław zauważał, iż po policzku wnuczki płynie łza. W takich chwilach pękało mu serce. Myślał, iż tęskni do matki i ojca. Dziadek długo z nią rozmawiał, czytał jej książki, ale ona nie mogła mu odpowiedzieć. Oboje mieli ciężko.

Aż pewnego wieczoru zdarzyło się coś niespodziewanego. Gdy dziadek jak zwykle siedział przy łóżku chorej, do domu zwaliła się pijana grupa młodych ludzi. Okazało się, iż Czesław przez roztargnienie zapomniał zamknąć drzwi. Wracali z potańcówki, zobaczyli światło w oknie. Wiedzieli, iż mieszka tu sparaliżowana dziewczyna. Ktoś rzucił pomysł, żeby wejść i pośmiać się, bo przecież ona nic nie zrobi, a jak się postawi, to choćby nie będzie się bronić. Popchnęli drzwi otwarły się bez trudu.

No dziadek! Zrzucaj z wnuczki kołdrę i rozstaw nogi! Zaraz losujemy, kto pierwszy… rozkazał najbardziej pijany.

Litości! Przecież ma dopiero piętnaście lat! zaprotestował staruszek.

Oho, zaraz tylko umyję zęby! powiedział Czesław, po czym pobiegł do kuchni, otworzył schowek w ziemi i krzyknął: Do nogi!

Zza drzwi w mgnieniu oka wyskoczył ogromny owczarek Piorun. Zaczął łapać łobuzów za spodnie! Temu głównemu ledwie przyrodzenia nie odgryzł, innym podarł portki na tyłku. Tak biegli z gołymi tyłkami przez całą wieś, ludzie się śmiali, a Piorun za nimi, aż po skraj osady.

Czesław wraca do pokoju, a tam wnuczka siedzi na łóżku i krzyczy przez okno:
Piorun! Piorun! Dziadku, łap go, żeby nie uciekł!

Staruszek się popłakał. Od tej pory dziewczyna zaczęła dochodzić do zdrowia. Niedługo potem i chodzić zaczęła. Czy zioła zielarki pomogły, czy szok ze strachu przed psem nie wiadomo. Ale od tamtego czasu zaczęła gadać bez przerwy nadrobiła ciszę z całego roku.

Pewnie się zapytacie, skąd się wziął pies? To prosta rzecz. Owczarek Piorun mieszkał u syna Czesława, gdy wydarzyła się tragedia i gospodarz zmarł, niedobra synowa pozbyła się i dziecka, i psa.

Przywiozła psa razem z dziewczyną tylko Czesławowi nic nie powiedziała. Kiedy synowa opuściła dom Czesława, ten poszedł zamknąć furtkę, patrzy, a przy wejściu siedzi pies. Chudy, wymęczony, smutne oczy jak u chorej krowy, a z samych oczu płyną łzy. Czesław choćby nie wiedział, iż syn miał psa. Nie mógł go wygnać na ulicę przygarnął go.

Pies służył staruszkowi wiernie, a kiedy przyszli tamci dranie, po prostu siedział w piwnicy, bo lato było bardzo upalne. Żeby się nie męczył od słońca, dziadek zamykał Pioruna w piwnicy na dzień, a wieczorem wypuszczał. Tego wieczoru jeszcze nie zdążył go wypuścić. Gdyby Piorun był na górze bandyci by do domu nie weszli.

Wnuczka potem opowiedziała dziadkowi, iż kiedy płakała i łzy płynęły jej po policzkach, tęskniła za psem. Bo dziadek zwykle trzymał psa na podwórku, do pokoju nie wpuszczał. Dziewczyna tęskniła, ale nie mogła mu tego powiedzieć.

Piorun odganiając pijaków, wrócił do domu i z euforii wylizał twarz swojej małej pani. Bardzo też za nią tęsknił. Tak już im się ułożyło: Czesław, wnuczka i Piorun. O matce nikt z nich już nic nie usłyszał.