Dziś siedzę przy biurku w moim mieszkaniu w Krakowie, z kubkiem gorzkiej herbaty w dłoniach. Myśli nie dają mi spokoju, niczym ponure chmury wiszące nad Starym Miastem. Czy ja naprawdę rozumiem, dlaczego zostałam żoną Marka?
Kilka miesięcy temu ślubowaliśmy sobie miłość na zawsze pod drewnianym sufitem zabytkowego kościoła, wśród kwiatów i śmiechu przyjaciół. Przez całe życie marzyłam o tej chwili, sądząc, iż Marek kocha mnie bezgranicznie. Byłam gotowa poświęcić wszystko dla tej miłości. Teraz mam wrażenie, iż oddałam mu zbyt wiele każdą część siebie, każdą wybaczoną słabość. Im mocniej go kochałam, tym bardziej rósł w siłę i pewność siebie, aż zaczął zachowywać się, jakby każda Zuzanna czy Jagoda rzuciłaby mu się do stóp na jego skinienie. Czasem łapię się na tym, iż może dla innych nie jest tak interesujący, jak myśli Ale ja dawałam mu wszystko.
Tuż przed ślubem poprosił, bym pozwoliła mu wyjechać samotnie w Tatry odpocząć od codzienności i przygotować się na nowy etap życia. Ciężko mi było to zaakceptować, ale pomyślałam, iż tak będzie najlepiej. Wyjechał, szukając wśród skał i szlaków ukojenia, mówiąc, iż chce na chwilę odejść od cywilizacji, bez internetu, bez telefonu. Ja zostałam sama, licząc każdy dzień i każdą godzinę do jego powrotu. Tęskniłam okrutnie i układałam w głowie scenariusze na jego powrót.
Kiedy po tygodniu wrócił, zostałam zasypana falą szczęścia. Powitałam go najcieplej jak potrafiłam, przygotowałam barszcz czerwony z uszkami i pieczone pierogi wszystko, co lubił najbardziej. Chciałam mu pokazać, iż czekałam i tęskniłam całym sercem.
Następnego dnia zaczęły się dziać dziwne rzeczy. Marek co chwilę wychodził z pokoju do przedpokoju, potem zaczął opuszczać mieszkanie kilka razy dziennie, wymyślając nowe powody. Raz wychodził po bułki do Żabki, innym razem twierdził, iż musi odebrać dokumenty z urzędu miasta. W końcu, gdy sama wyszłam do sklepu po mleko i chleb, znalazłam w skrzynce list zwyczajną kopertę zaadresowaną do mnie, wysłaną z Zakopanego podczas jego samotnej wycieczki w góry.
Z drżącymi rękami otworzyłam list. To, co przeczytałam, zmroziło mi krew.
Witaj, Zofia. Nie chcę dawać Ci złudzeń dłużej. Nie jesteśmy dla siebie stworzeni. Nie widzę naszej przyszłości. Nie zostanę z Tobą, nie dzwoń, nie szukaj mnie. Nie wrócę.
Kilka chłodnych, bolesnych zdań. Brutalna szczerość, której się nie spodziewałam.
Nagle wszystko nabrało sensu. Zrozumiałam, po co sprawdzał skrzynkę. W ścisłej ciszy podarłam ten list, nie powiedziałam mu ani słowa żaden gest, żadne spojrzenie nie zdradziło, iż wiem o wszystkim. Ale teraz wraca pytanie: jak mam żyć z kimś, kto nie chce ze mną być? Czemu przyjął ślubne sakramenty, udając, iż wszystko jest w porządku, skoro dusza już wtedy była daleko ode mnie?
Siedzę nad tymi kartkami, zagryzam wargi i pytam siebie: ile jeszcze wytrzymam? Czy naprawdę muszę zawsze dawać więcej, niż dostaję?
