Nie pojmuję, jak mogłam zgodzić się zostać jego żoną.
Od naszego ślubu minęło już wiele lat, choć pamiętam tamte dni, jakby były wczoraj. Wydawało mi się wtedy, iż mój mąż, Bartosz, darzy mnie niezwykłą miłością. Nie wątpiłam w jego uczucia, aż do pewnego wydarzenia, które wciąż nie daje mi spokoju. To nie była zdrada, zdecydowanie coś głębszego, bardziej niezrozumiałego.
Z perspektywy czasu widzę, jak bardzo mi na nim zależało. Zbyt mocno go uwielbiałam, zbyt dużo mu wybaczałam. Przez moje oddanie stał się pewny siebie, a jego poczucie własnej wartości znacznie wzrosło. Być może zaczął sądzić, iż każda Zofia w Warszawie gotowa byłaby dla niego spełnić każdą zachciankę. Jednak prawda była taka, iż w towarzystwie innych nie cieszył się szczególnym zainteresowaniem. Inne kobiety nie tolerowałyby jego wyskoków, tylko ja patrzyłam na wszystko przez różowe okulary.
Na krótko przed ślubem Bartosz poprosił, by pozwolić mu samotnie wyjechać w Tatry, by odetchnąć i przemyśleć wszystko przed wejściem w związek małżeński. Nie miałam wyboru, zaakceptowałam jego decyzję nie chciałam go ograniczać. Pozwoliłam mu wyruszyć, a sama zostałam w Krakowie, wypatrując każdego dnia jego powrotu i tęskniąc za nim z całej duszy.
Gdy wrócił po tygodniu, to był dla mnie najpiękniejszy dzień w życiu. Przyjęłam go z taką serdecznością, na jaką tylko mogłam się zdobyć. Przygotowałam pierogi ze śliwkami, upiekłam sernik, chciałam, by poczuł moje przywiązanie.
Najdziwniejsze zaczęło się już następnego dnia. Zaczął często wychodzić do przedpokoju, a potem do drugiego pokoju, udając, iż coś zgubił. Zaczął opuszczać mieszkanie na różne preteksty, niby po chleb, niby po papierosy, aż wydało mi się to podejrzane. Pewnego dnia, wychodząc do sklepu Społem po mleko, zajrzałam do skrzynki pocztowej. Znalazłam tam list, który wyglądał zupełnie zwyczajnie, zaadresowany do mnie jego znajomym pismem i wysłany podczas jego samotnej wyprawy.
Gdy przeczytałam treść, zabrakło mi tchu. Pisał:
Zosiu, nie mogę dłużej tego ukrywać. Nie jesteś dla mnie tym, kogo szukałem. Nie chcę spędzać życia u twego boku. Ślub się nie odbędzie. Proszę, wybacz mi, nie szukaj mnie, nie dzwoń. Nie wrócę już do ciebie.
Tak proste, krótkie, bolesne jak szczyt zimowego wiatru na Giewoncie.
Wtedy wszystko stało się jasne, dlaczego tak często sprawdzał skrzynkę pocztową. Spokojnie połamałam list i wrzuciłam do pieca, nie powiedziawszy mu ani słowa, jakby nic się nie stało. Do dziś nie rozumiem, jak mogłam żyć z człowiekiem, który nigdy nie chciał być naprawdę ze mną. Czemu przyjął ślub, zaciskał zęby i udawał normalność? Próżno szukać odpowiedzi na pytania sprzed lat, które wciąż wracają jak echa wśród beskidzkich dolin.
