Nie pojechałaś na rocznicę ślubu mamusi! — krzyknęła Zofia, chwytając Irenę za ramiona i próbując odciągnąć ją od kanapy

polregion.pl 1 dzień temu

— Nie pojechałaś na rocznicę ślubu mamusi! — krzyknęła Zofia, łapiąc Irenę za ramiona. Próbowała odciągnąć siostrę od kanapy.

Irena mocowała się z kurtką. Ręce jej drżały tak, iż nie trafiała w rękawy.

— Zosiu, zostaw mnie! Muszę do pracy, raport się pali!

— Jaki raport?! — krzyknęła Zofia. — Ty choćby nie stoisz na nogach!

— Nie mogę wziąć kolejnego zwolnienia. Zwolnią mnie!

Zofia wyrwała jej kurtkę i rzuciła na fotel.

— Siadaj. Wezwę lekarza.

Irena osunęła się na kanapę. Głowa jej wirowała.

Pracowała jako księgowa w małej firmie w centrum Warszawy. Pensja ledwo wystarczała na życie.

— Dzwonię do Andrzeja — powiedziała Zofia.

— Nie! On jest na naradzie!

— Niech narada czeka. Żona ledwo żywa, a mąż w sali konferencyjnej?

Po pół godzinie Andrzej wpadł do mieszkania. Zaniósł Irenę do łóżka i wezwał lekarza.

Doktor przepisał antybiotyk i kazał leżeć tydzień.

— Czterdzieści stopni to nie zabawa. Jeszcze trochę i szpital.

Gdy lekarz wyszedł, Andrzej usiadł na brzegu łóżka.

— Irenko, czemu nie powiedziałaś wcześniej, iż tak się czujesz?

— Praca…

— Praca zaczeka. Zdrowie ważniejsze.

Irena zamknęła oczy. Zmęczenie ciążyło jak kamień.

Praca, dom, gotowanie — wszystko było na jej głowie. Andrzej pomagał rzadko.

Telefon zabrzęczał. SMS od teściowej, Jadwigi Petroneli: „Irenko, pojutrze mój jubileusz. Czekam o drugiej”.

Irena jęknęła. Sześćdziesiąte urodziny. Bankiet w restauracji „Pod Złotym Lwem”.

— Andrzeju, mama pisała o jubileuszu — powiedziała Zofia.

— Wiem. Pojutrze — odparł Andrzej. — Pamiętasz?

— Pamiętam, ale choruję. Nie dam rady jechać.

— Jak to nie dasz rady? To moja matka!

— Mam gorączkę! Lekarz kazał leżeć!

— Za dwa dni przejdzie. Weź tabletkę i jedźmy.

— Naprawdę jestem chora, Andrzeju!

— Mama się obrazi. Znasz ją.

Irena znała Jadwigę dobrze. Kobietę, której nie wolno było rozgniewać.

— Niech się obraża. Ja nie wstanę z łóżka.

— Dla mnie postaraj się!

— Leżę jak kłoda, a ty myślisz o rocznicy?!

— Nie przesadzaj. To zwykłe przeziębienie.

Irena odwróciła się do ściany. Nie chciała już rozmawiać.

Andrzej poszedł do kuchni i zadzwonił do matki.

— Mamo… Irena jest chora, gorączka… Nie wiem, czy przyjedzie…

Wrócił przygnębiony.

— Mama mówi, iż jeżeli nie przyjedziesz, nie będzie chciała cię więcej widzieć.

— Świetnie. Nie potrzebuję jej widoku.

— Irenko!

— Co? Ja choruję, a ona stawia ultimatum!

Andrzej usiadł, zakrył twarz rękami.

— Jadę sam. Powiem, iż jesteś bardzo chora.

— Nie uwierzy.

— Niech nie wierzy. Ważne, żebyś leżała.

Irena spojrzała na męża z wdzięcznością. Przynajmniej coś go ruszyło.

Rano gorączka spadła do trzydziestu ośmiu. Irena wstała i ugotowała rosół. Ręce jeszcze drżały.

— Jak się czujesz? — zadzwoniła Zofia.

— Lepiej. Gorączka spadła.

— Nie idziesz do pracy?

— Nie, lekarz dał tydzień zwolnienia.

— Odpoczywaj.

— Jutro jubileusz mamy Andrzeja.

— On chce, żebyś jechała?

— Mówi, iż mama się obrazi.

— A twoje zdrowie nie ma znaczenia?

— Widać nie.

Zofia zaszeptała:

— Chcesz jechać, czy zostajesz?

— Zostaję. Nie mam sił.

— Dobrze. Niech jedzie sam.

— Mama zrobi scenę.

— Niech robi. Nie twoja wina, iż chorujesz.

Wieczorem Andrzej wrócił z kwiatami.

— Jutro zawiozę mamie.

— Piękne.

— Naprawdę nie jedziesz?

— Nie mogę.

— Powiem, iż jesteś ciężko chora.

— Dzięki.

— I tak się obrazi. Znasz ją.

Rano gorączka skoczyła do trzydziestu dziewięciu. Irena wzięła lek i została w łóżku.

Andrzej zbierał się do wyjścia.

— Jedziesz? — spytał.

— Dam sobie radę sama.

— Zadzwoń, jeżeli coś.

Gdy wyszedł, Irena poczuła ulgę. Nie musiała udawać uśmiechu.

— Jak tam? — dzwoniła Zofia.

— Andrzej wyjechał sam.

— A teściowa?

— Nie wiem. Obiecał wyjaśnić.

Irena uśmiechnęła się gorzko. Jadwiga uwielbiała syna, a zięciową znosiła z trudem.

Telefon zadzwonił. Jadwiga Petronela.

— Irenko? To ja.

— Dzień dobry.

— Andrzej mówi, iż chorujesz i nie przyjedziesz.

— Tak, gorączka. Lekarz nie pozwala wstawać.

— Czyli zostajesz w domu w dniu moich sześćdziesiątych urodzin?

— Jadwigo, jestem poważnie chora!

— Wszyscy chorują, a na ważne sprawy siła się znajduje.

— Nie znalazłam.

— Widać. Dziękuję za szczerość. Teraz wiem, co o mnie myślisz.

— Nie, to nie tak…

— Nie tłumacz się. Wszystko jasne.

Rozmowa się skończyła. Irena trzymała telefon jak kamień.

Zofia zadzwoniła ponownie.

— Teściowa dzwoniła?

— Tak, obraziła się.

— Nie pierwszy raz.

— Boję się, iż Andrzej stanie po jej stronie.

— Czy on kiedykolwiek stał po twojej?

Irena westchnęła. Andrzej zawsze stawał po matce.

Wieczorem Andrzej wrócił z jubileuszu i usiadł na brzegu łóżka.

— Jak się czujesz?

— Tak samo. Gorączka nie spada.

— Mama jest bardzo rozczarowana.

— Co powiedziała?

— Że jesteś złą synową.

Andrzej zamilkł chwilę.

— W pewnym sensie ma rację.

Irena podniosła się na łóżku.

— Co?!

— To był istotny dzień dla mamy. Mogłaś się postarać.

— Mam trzydzieści dziewięć stopni!

— Wypij lek i jedź.

— Mój stan nie ma znaczenia?

— Ma. Ale mama też jest ważna.

Irena odwróciła się do ściany.

— Idź.

— Ira, nie bądź zła…

— Idź, mówiłam!

Andrzej wyszedł. Irena patrzyła w sufit, łzy ciekły po policzkach.

Mąż po stronie matki. Jak zawsze.

Rano zadzwoniła Zofia.

— Nie mogę już dłużej.

— Co się stało?

— Andrzej powiedział, iż mama jest ważniejsza niż moje zdrowie.

— Co za idiota, przepraszam, ale inaczej się nie da!

— Jestem zmęczona, Zosiu. Zmęczona teściową i jej pretensjami.

— Rozmawiałaś z nim poważnie?

— Próbowałam. Dla niego matka jest święta.

— Musisz postawić ultimatum.

— Jakie?

— Albo ty, albo matka.

— Wybierze matkę. Wiem to.

— Po co ci taki mąż?

Tydzień później gorączka ustąpiła. Irena wstała, zagotowała rosół. Siła wracała powoli.

Andrzej był zdystansowany. Wracał z pracy, jadł w milczeniu, odchodził do innego pokoju.

— Będziemy tak milczeć? — spytała Irena.

— O czym?

— O nas. O tym, co się stało.

— Nie pojechałaś na rocznicę mojej matki. To wszystko.

— Byłam chora!

— Mogłaś się postarać.

— Fizycznie nie mogłam!

Andrzej wstał od stołu.

— Mam dość tych kłótni.

— A ja mam dość, iż zawsze stajesz po stronie matki!

— To moja matka. Muszę ją chronić.

— A żony nie musisz?

Andrzej wyszedł bez słowa.

Irena zadzwoniła do Zofii.

— Myślę, iż się rozstajemy.

— Jak to?

— On nie rozmawia ze mną. Złości się przez tę rocznicę.

— Z powodu choroby?

— Tak.

— Potrzebujesz takiego męża?

— Nie wiem. Kiedyś był inny. Dobry.

— To dopiero, kiedy matka się nie wtrąca?

— Pewnie.

Zofia zamilkła na chwilę.

— Irenko, musisz zdecydować, co dla ciebie ważne.

Irena spojrzała w okno. Zima nadchodziła szybko.

Wiedziała, iż dłużej tak żyć nie może.

Idź do oryginalnego materiału