— Nie pojechałaś na rocznicę ślubu mamusi! — krzyknęła Zofia, łapiąc Irenę za ramiona. Próbowała odciągnąć siostrę od kanapy.
Irena mocowała się z kurtką. Ręce jej drżały tak, iż nie trafiała w rękawy.
— Zosiu, zostaw mnie! Muszę do pracy, raport się pali!
— Jaki raport?! — krzyknęła Zofia. — Ty choćby nie stoisz na nogach!
— Nie mogę wziąć kolejnego zwolnienia. Zwolnią mnie!
Zofia wyrwała jej kurtkę i rzuciła na fotel.
— Siadaj. Wezwę lekarza.
Irena osunęła się na kanapę. Głowa jej wirowała.
Pracowała jako księgowa w małej firmie w centrum Warszawy. Pensja ledwo wystarczała na życie.
— Dzwonię do Andrzeja — powiedziała Zofia.
— Nie! On jest na naradzie!
— Niech narada czeka. Żona ledwo żywa, a mąż w sali konferencyjnej?
Po pół godzinie Andrzej wpadł do mieszkania. Zaniósł Irenę do łóżka i wezwał lekarza.
Doktor przepisał antybiotyk i kazał leżeć tydzień.
— Czterdzieści stopni to nie zabawa. Jeszcze trochę i szpital.
Gdy lekarz wyszedł, Andrzej usiadł na brzegu łóżka.
— Irenko, czemu nie powiedziałaś wcześniej, iż tak się czujesz?
— Praca…
— Praca zaczeka. Zdrowie ważniejsze.
Irena zamknęła oczy. Zmęczenie ciążyło jak kamień.
Praca, dom, gotowanie — wszystko było na jej głowie. Andrzej pomagał rzadko.
Telefon zabrzęczał. SMS od teściowej, Jadwigi Petroneli: „Irenko, pojutrze mój jubileusz. Czekam o drugiej”.
Irena jęknęła. Sześćdziesiąte urodziny. Bankiet w restauracji „Pod Złotym Lwem”.
— Andrzeju, mama pisała o jubileuszu — powiedziała Zofia.
— Wiem. Pojutrze — odparł Andrzej. — Pamiętasz?
— Pamiętam, ale choruję. Nie dam rady jechać.
— Jak to nie dasz rady? To moja matka!
— Mam gorączkę! Lekarz kazał leżeć!
— Za dwa dni przejdzie. Weź tabletkę i jedźmy.
— Naprawdę jestem chora, Andrzeju!
— Mama się obrazi. Znasz ją.
Irena znała Jadwigę dobrze. Kobietę, której nie wolno było rozgniewać.
— Niech się obraża. Ja nie wstanę z łóżka.
— Dla mnie postaraj się!
— Leżę jak kłoda, a ty myślisz o rocznicy?!
— Nie przesadzaj. To zwykłe przeziębienie.
Irena odwróciła się do ściany. Nie chciała już rozmawiać.
Andrzej poszedł do kuchni i zadzwonił do matki.
— Mamo… Irena jest chora, gorączka… Nie wiem, czy przyjedzie…
Wrócił przygnębiony.
— Mama mówi, iż jeżeli nie przyjedziesz, nie będzie chciała cię więcej widzieć.
— Świetnie. Nie potrzebuję jej widoku.
— Irenko!
— Co? Ja choruję, a ona stawia ultimatum!
Andrzej usiadł, zakrył twarz rękami.
— Jadę sam. Powiem, iż jesteś bardzo chora.
— Nie uwierzy.
— Niech nie wierzy. Ważne, żebyś leżała.
Irena spojrzała na męża z wdzięcznością. Przynajmniej coś go ruszyło.
Rano gorączka spadła do trzydziestu ośmiu. Irena wstała i ugotowała rosół. Ręce jeszcze drżały.
— Jak się czujesz? — zadzwoniła Zofia.
— Lepiej. Gorączka spadła.
— Nie idziesz do pracy?
— Nie, lekarz dał tydzień zwolnienia.
— Odpoczywaj.
— Jutro jubileusz mamy Andrzeja.
— On chce, żebyś jechała?
— Mówi, iż mama się obrazi.
— A twoje zdrowie nie ma znaczenia?
— Widać nie.
Zofia zaszeptała:
— Chcesz jechać, czy zostajesz?
— Zostaję. Nie mam sił.
— Dobrze. Niech jedzie sam.
— Mama zrobi scenę.
— Niech robi. Nie twoja wina, iż chorujesz.
Wieczorem Andrzej wrócił z kwiatami.
— Jutro zawiozę mamie.
— Piękne.
— Naprawdę nie jedziesz?
— Nie mogę.
— Powiem, iż jesteś ciężko chora.
— Dzięki.
— I tak się obrazi. Znasz ją.
Rano gorączka skoczyła do trzydziestu dziewięciu. Irena wzięła lek i została w łóżku.
Andrzej zbierał się do wyjścia.
— Jedziesz? — spytał.
— Dam sobie radę sama.
— Zadzwoń, jeżeli coś.
Gdy wyszedł, Irena poczuła ulgę. Nie musiała udawać uśmiechu.
— Jak tam? — dzwoniła Zofia.
— Andrzej wyjechał sam.
— A teściowa?
— Nie wiem. Obiecał wyjaśnić.
Irena uśmiechnęła się gorzko. Jadwiga uwielbiała syna, a zięciową znosiła z trudem.
Telefon zadzwonił. Jadwiga Petronela.
— Irenko? To ja.
— Dzień dobry.
— Andrzej mówi, iż chorujesz i nie przyjedziesz.
— Tak, gorączka. Lekarz nie pozwala wstawać.
— Czyli zostajesz w domu w dniu moich sześćdziesiątych urodzin?
— Jadwigo, jestem poważnie chora!
— Wszyscy chorują, a na ważne sprawy siła się znajduje.
— Nie znalazłam.
— Widać. Dziękuję za szczerość. Teraz wiem, co o mnie myślisz.
— Nie, to nie tak…
— Nie tłumacz się. Wszystko jasne.
Rozmowa się skończyła. Irena trzymała telefon jak kamień.
Zofia zadzwoniła ponownie.
— Teściowa dzwoniła?
— Tak, obraziła się.
— Nie pierwszy raz.
— Boję się, iż Andrzej stanie po jej stronie.
— Czy on kiedykolwiek stał po twojej?
Irena westchnęła. Andrzej zawsze stawał po matce.
Wieczorem Andrzej wrócił z jubileuszu i usiadł na brzegu łóżka.
— Jak się czujesz?
— Tak samo. Gorączka nie spada.
— Mama jest bardzo rozczarowana.
— Co powiedziała?
— Że jesteś złą synową.
Andrzej zamilkł chwilę.
— W pewnym sensie ma rację.
Irena podniosła się na łóżku.
— Co?!
— To był istotny dzień dla mamy. Mogłaś się postarać.
— Mam trzydzieści dziewięć stopni!
— Wypij lek i jedź.
— Mój stan nie ma znaczenia?
— Ma. Ale mama też jest ważna.
Irena odwróciła się do ściany.
— Idź.
— Ira, nie bądź zła…
— Idź, mówiłam!
Andrzej wyszedł. Irena patrzyła w sufit, łzy ciekły po policzkach.
Mąż po stronie matki. Jak zawsze.
Rano zadzwoniła Zofia.
— Nie mogę już dłużej.
— Co się stało?
— Andrzej powiedział, iż mama jest ważniejsza niż moje zdrowie.
— Co za idiota, przepraszam, ale inaczej się nie da!
— Jestem zmęczona, Zosiu. Zmęczona teściową i jej pretensjami.
— Rozmawiałaś z nim poważnie?
— Próbowałam. Dla niego matka jest święta.
— Musisz postawić ultimatum.
— Jakie?
— Albo ty, albo matka.
— Wybierze matkę. Wiem to.
— Po co ci taki mąż?
Tydzień później gorączka ustąpiła. Irena wstała, zagotowała rosół. Siła wracała powoli.
Andrzej był zdystansowany. Wracał z pracy, jadł w milczeniu, odchodził do innego pokoju.
— Będziemy tak milczeć? — spytała Irena.
— O czym?
— O nas. O tym, co się stało.
— Nie pojechałaś na rocznicę mojej matki. To wszystko.
— Byłam chora!
— Mogłaś się postarać.
— Fizycznie nie mogłam!
Andrzej wstał od stołu.
— Mam dość tych kłótni.
— A ja mam dość, iż zawsze stajesz po stronie matki!
— To moja matka. Muszę ją chronić.
— A żony nie musisz?
Andrzej wyszedł bez słowa.
Irena zadzwoniła do Zofii.
— Myślę, iż się rozstajemy.
— Jak to?
— On nie rozmawia ze mną. Złości się przez tę rocznicę.
— Z powodu choroby?
— Tak.
— Potrzebujesz takiego męża?
— Nie wiem. Kiedyś był inny. Dobry.
— To dopiero, kiedy matka się nie wtrąca?
— Pewnie.
Zofia zamilkła na chwilę.
— Irenko, musisz zdecydować, co dla ciebie ważne.
Irena spojrzała w okno. Zima nadchodziła szybko.
Wiedziała, iż dłużej tak żyć nie może.





![Kraków: Women’s Fashion Day za nami. Czerwony dywan na szachownicy [zdjęcia]](https://ikc.pl/wp-content/uploads/2026/11/womens-fashion-day-krakow-2026-p1361282.jpg)









