Nie patrz na mnie tak! Nie chcę tego dziecka, jeżeli nie chce ze mną być. Weź je! wyrzuciła mi nieznajoma kobietę nosidełko prosto w ręce. Stałam tam zszokowana i nie miała pojęcia, co się właśnie dzieje.
Z Janem Nowakiem zawsze żyliśmy w zgodzie. Prawie nigdy się nie kłóciliśmy. Starałam się być dobrą żoną i dobrą gospodarczyną. Poznałyśmy się na Uniwersytecie w Warszawie, pobrałyśmy się jeszcze wtedy, a po kilku latach przyszły nam na świat bliźniaki Zuzanna i Jagoda. Kiedy dzieci trochę podrosły, otworzyliśmy małą firmę w Krakowie, którą prowadziliśmy razem. Ja pomagałam Janowi od czasu do czasu, bo najważniejsze było dla mnie zajmowanie się dziećmi i domem. Najbardziej lubiłam gotować.
Jan zawsze czekał na weekend, żeby zaskoczyć mnie jakimś pysznym daniem. Co tydzień próbowałam czegoś nowego, a on był pierwszym degustatorem. Dzieci też były ciekawe, co mama dziś wymyśli. W tym całym zamieszaniu, pracach, problemach i obowiązkach, nigdy nie zwracałam uwagi, co Jan robi poza domem. Nie pomyślałabym, iż może mnie zdradzić. A jednak ostatni rok był dla nas trudny. W firmie nie szło jak należy, więc oszczędzaliśmy każdy grosz. Jan musiał jeździć po całej Polsce, podpisując nowe umowy. Zuzanna i Jagoda poszły do pierwszej klasy, więc byłam w domu z nimi.
Pewnego popołudnia, wracając z pracy, zobaczyliśmy piękną kobietę na poboczu. Wysiedliśmy z auta, a nieznajoma podbiegła do mnie i wyrzuciła nosidełko w moje ręce.
Nie patrz na mnie tak! Nie potrzebuję tego dziecka, jeżeli nie chce ze mną być. Weź je! krzyknęła, wskazując palcem na Jana.
Stałam jak wryta, nie rozumiejąc, co się dzieje.
Obiecałaś zostawić ją i być ze mną! jeżeli tego nie zrobisz, nie chcę tego dziecka! wykrzyknęła, po czym poszła w pośpiechu.
Złapałam nosidełko, patrzyłam na Jana, a w jego spojrzeniu wyczułam, iż to była jego żona, której nie powiedziałam ani słowa. Milcząc weszliśmy do mieszkania. Na kanapie leżał mały chłopczyk w chusteczce, nie starszy niż dwa tygodnie.
Zajmij się dziećmi w szkole i kup wszystko, co napiszę, na to dziecko! mruknął Jan, kiwając głową.
Osiemnaście lat minęło. Przyjaciółki i przyjaciele patrzyli na mnie krzywo, nie rozumieli, po co wychowuję cudze dziecko, kiedy już mam dwie córki. Nie pytałam Jana o tę kobietę. Wychowałam chłopca, Michała, jak własnego syna. Dziewczyny były szczęśliwe, iż mają młodszego brata. Nie ukrywaliśmy prawdy przed Michałem, a kiedy dorósł, opowiedzieliśmy mu całą historię. Zaskoczyło mnie, iż przyjął to spokojnie, nie pytał choćby o swoją prawdziwą matkę. Byłam szczęśliwa miałam trójkę wspaniałych dzieci, które nas kochały. Z Janem nie było już tak idealnie, ale starał się naprawić nasz związek, jak mógł.
Na osiemnaste urodziny Michała postanowiliśmy zrobić małe przyjęcie w rodzinnym gronie. Zuzanna i Jagoda już były zamężne, mieli mężów i mieszkały osobno. Gdy właśnie siadaliśmy przy stole, usłyszałyśmy dzwonek do drzwi. Nie spodziewałyśmy się gości, więc poczułam niepokój. Coś cały dzień nie dawało mi spokoju, i miałam rację. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam smukłą kobietę, taką samą, jaką kiedyś trzymała w rękach mojego syna.
Chcę porozmawiać z moim synem! powiedziała.
Nie masz tutaj mojego syna! wykrzyknął Michał, a ja dodałam w jednym głosie.
Michał zamknął drzwi przed nią, zaprosił wszystkich do stołu i usiadł po mnie. Łzy napłynęły mi do oczu. Byłam przepełniona dumą i miłością do tego chłopca, który stał się moim synem, choć nie był moim własnym krwi.
