Nie może tu mieszkać, jest nam obca – słyszę, jak córka mojego męża głośno tłumaczy bratu, iż muszą mnie wyrzucić z domu, w którym mieszkałam ostatnie 15 lat. – Poczekaj, Mario. Nie jest to takie proste. Gdzie teraz pójdzie ciocia Tamara? – mówi Jerzy, syn mojego męża, którego zawsze uważałam za bardziej ludzkiego i porządnego niż jego siostrę; po 15 latach wspólnego życia z mężem naprawdę zobaczyłam coś więcej. Niedawno zmarł mój mąż. Przyjechali jego dzieci z pierwszego małżeństwa i od razu zaczęli rozporządzać spadkiem. W zasadzie spadek nie jest mały: dom, ogródek, garaż, samochód. Nie miałam wielkich pretensji, ale szczerze mówiąc, nie spodziewałam się, iż tak gwałtownie zaczną mnie wyganiać z domu.