Odchodzę! wykrzyknęła Zofia, a w jej oczach widać było, iż przeczucie o Krzysztofie się potwierdziło: najwidoczniej nie znała go za dobrze.
No dobrze, skoro tak, to idź! Nie da się cię przytrzymać! odparł on, nieprzytomny z rozterki.
To jeszcze nie koniec! Ja i Weronika zabierzemy dziewczynki do siebie! wtrącił Krzysztof. Dzieci potrzebują ojca i mamy!.
Zosia poznała Krzysztofa u wspólnych znajomych i od razu spodobał jej się przystojny, milczący facet. Był w nim pewna niepewność, której wcześniej nie spotkała u żadnego mężczyzny wszyscy byli pewni, co w życiu naprawdę liczy się po ludzku.
Rozmawiali całą noc, a Zosia słuchała z rosnącą ciekawością. Wtedy Lidia, przyjaciółka, która zaprosiła Aleksandrę na urodziny, szepnęła, gdy Krzysztof zniknął do toalety:
Bądź ostrożna z nim ma przyczepkę!.
Co to ma znaczyć przyczepka? dopytała Zofia.
Mówię dosłownie ma dwoje dzieci! odpowiedziała Lidia.
Dwoje dzieci? A nigdy o nich nie słyszałam, ani o żonie. Zofia była zdumiona. Gdy już zakładała, iż musi mieć żonę, dowiedziała się, iż nie kobieta była po prostu ukochaną, z którą planował wziąć ślub, a ona uciekła, zostawiając Krzysztofa samego z bliźniaczkami, które razem z mamą teraz wychowuje.
Co za sztuczka! pomyślała Zofia. Ależ facet! Taki rzadkość w dzisiejszych czasach.
Dlatego właśnie Krzysztof wydawał się tak zdezorientowany w takiej sytuacji każdy może się pogubić.
Czemu nie powiedzieliście mi o dziewczynkach? zapytała Zofia, wchodząc do pokoju.
Bo wszyscy się boją! przyznał szczerze po krótkiej przerwie. Może i ty uciekniesz, a ja naprawdę nie chcę, żebyś odszedła.
Nie uciekam! obiecała Zofia, zdając sobie sprawę, iż nie ma dokąd biec. I dotrzymała słowa.
Krzysztof odprowadził ją do domu i umówili się na kolejny spotkanie. Przypadała mu do gustu Aleksandra również zauroczyła go samotny ojciec z trzemaletnimi dziećmi, co nie przeszkodziło jej w podjęciu decyzji.
Mama mnie wyrzuciła z domu, kiedy Lidia zaprosiła na urodziny wyjaśnił Krzysztof. Mówiła, iż niedługo zwariuję. Nie da się wyluzować z dziećmi.
Mama była w porządku przyczyna była prosta: przed rokiem ich synowa uciekła z innym, zostawiając bliźniaczki na pastwę losu. Zamiast ich oddać, para rodzicielska przyjęła je na własny rachunek. To był taki obywatelski heroizm, rzadki w naszych czasach.
Aleksandra poczuła, iż ten nieco milczący i dziwny ojciec jest dla niej czymś więcej niż tylko przystojnym samotnikiem. Do dwudziestu pięciu lat miała już na koncie nieudane małżeństwo studenckie, które nie doprowadziło do szczęścia. Mimo iż spotykali się dopiero na studiach, po ślubie okazało się, iż mają diametralnie różne poglądy na życie.
I co z tego? mogliby powiedzieć inni. Prawie każdy ma odmienne spojrzenia. Trzeba się kompromitować i dogadywać.
Zofia postanowiła ustąpić, bo mąż nie chciał się poddać moje słowo jest prawem! mówił.
Dobrze! zgodziła się Zofia, choć myślała, iż jej mąż nie spełnia jej oczekiwań.
Po studiach Aleksandra od razu wzięła pracę, a Krzysztof nie mógł znaleźć odpowiedniego zatrudnienia wszystkie oferty nie pasowały: jedną nie odpowiadał grafik, drugiego szef był głupi, trzecią miejsce odrzucał kolejne.
W końcu, po kilku nieudanych próbach, Igor, jej dawny przyjaciel, przyznał się, iż wystarczy nam już tyle, kochana!. Mieli choćby starą mieszkanie z PRL-u, które odziedziczyła po babci. Nie wyglądało to na wymarzone rodzinne gniazdo, a Igor nie pomagał w domu to nie królestwo, byś samą sprzątała! krzyczała Zofia.
Zatrudnij służącą, królu! zażartowała, ale w rzeczywistości nie mogła już dłużej znieść tego układu. Igor okazał się ciastkiem bez nadzienia nic nie wniósł, a jedynie ciągnął ją w dół.
Rozczarowany, Igor wrócił do mamy, a Aleksandra przez trzy lata nie zwracała uwagi na mężczyzn dzięki, najadłam się! mruknęła pod nosem.
Wtedy w jej życiu pojawił się Krzysztof. Nie tylko pojawił się niedługo oświadczył się i przedstawił rodzinę: dwie urocze bliźniaczki i mamę Zosię.
Aleksandra poczuła, iż naprawdę chce być z nimi, bo już po uszy w niej zawirła miłość.
W domu panował chaos, ale dało się wytłumaczyć, iż młoda dziewczyna popełniła samobójczą decyzję ale własną wolą, nie pod przymusem czy narkozą.
Nie myślałam, iż jesteś taka… krzyczała mama. Po co się tak pakować? Są przecież dobrzy faceci, nie musisz wybierać patologii.
Mamo, Krzysztof jest zupełnie normalny! walczyła córka.
Oczywiście, normalny! Ten normalny zaraz powiesi wszystkich znajomych! Wiesz, co cię czeka? wtrącił tata.
Co mnie czeka? dopytała Zofia. A gdybym urodziła swoją podwójną, co by się stało?
Nic takiego! ryczał ojciec. Twoje własne dzieci to jedno, a cudze to drugie. Mama uciekła, geny się nie zmyją! Będą rosły przy… (cenzurowane) co zrobisz?.
Dlaczego będą rosły przy…? myślała Aleksandra. Z Krzysztofem będzie normalna rodzina, kochający tata i mama. Genetyka to nie wszystko, ważne jest, co dziecko dostanie w dzieciństwie.
W dniu ślubu nie przybyli rodzice panny młodej, ani rodzice pana młodego zostali w domu z wnuczkami. Ceremonia była skromna, spotkali się tylko z świadkami w kawiarni.
Po ślubie Krzysztof z przyczepką wprowadził się do starego mieszkania z epoki PRL.
Wkrótce w rodzinie Nowakowych pojawiło się trzy chłopców Aleksandra urodziła wspólną córkę, a potem wszyscy rodzice i babcia zaczęli się dogadywać. Nie dzielili dzieci, bo byli mądrzy i rozumieli, iż podziały prowadziłyby do kłótni. Żyli więc spokojnie, a choćby chrzestnym wstąpiły ciotki.
Pierwszą żonę Krzysztofa udało się pozbawić praw rodzicielskich rodzice i teściowa Zosia wpadli w szał, krzycząc: Złapię ją i … (cenzurowane)!. Alimenty nie udało się wyegzekwować, bo Weronika zniknęła na dobre.
Dziewczynki wiedziały, iż Zofia jest ich nieżywą mamą niektóre wspomnienia z wczesnego dzieciństwa podpowiadały o innej mamie. Dlatego nie ukrywały się przed nimi.
Czas płynął, a dzieci rosły, ciesząc rodziców. Aleksandra i Krzysztof pracowali, prowadząc zwykłe, normalne życie.
Kiedy córkom skończyło czternaście lat, pojawiła się pierwsza żona Krzysztofa, jakby nigdy nic nie wydarzyło się przez dwanaście lat.
Krzysztof, wracając z zakupów, przyszedł do domu z pustą torbą spotkał Weronikę.
Jaką Weronikę? zapytała żona, nie pamiętając imienia.
Moją Weronikę! odparł Krzysztof.
Słowo moją uderzyło Zofię kim była wtedy? Czuła nerwowość, jakby wszystko było jednocześnie takie samo i zupełnie inne.
Gdzie ją spotkałeś?
W naszym sklepie.
Co robiła? Też szła robić zakupy?
Właściwie stała po prostu….
Po prostu stała? Czy ona czekała na… (cenzurowane)? zastanawiała się Zofia i głośno wypowiedziała: I co ci powiedziała? Coś ci powiedziała?
No powiedziała! niechętnie wyznał mąż.
Co? Czemu mam cię wyciągać z kleszczy?
Właśnie dlatego Krzysztof ponownie spotkał największą miłość swojego życia Weronikę, którą nie zmieniła nic. Była jak zapałka, rozświetlająca jego szarą codzienność. Nie przestał jej kochać przez te wszystkie lata.
Weronika przyznała, iż w końcu wzięła się w garść. Nie było już dla niej miejsca na kolejny romans już znalazła młodszego partnera, ale bez dzieci.
Może zaczniemy od nowa, Krzysiu? rzekła Weronika, delikatnie dotykając jego dłoni.
Krzysztof poczuł, iż znów płynie wody: Wspominają mnie dziewczyny? zapytał Weronika.
Dziewczyny już jej nie wspominały miały inną mamę, Zofię.
Oczywiście, wspominają! skłamał Krzysztof. W miłości wszystko wolno.
No to w porządku matka jest matką! kontynuowała piękna kobieta. Wiem, iż jesteś żonaty. Rozwódź się, weź dziewczynki i zamieszkajmy jak dawniej!
Wymienili numery telefonów: dzwoń, czekam! i Krzysztof pobiegł do domu. Jak miał powiedzieć żonie o rozwodzie i o zabraniu córek? Mężczyzna stracił rozum i postanowił działać.
Wziął głęboki oddech i zawołał: Odchodzę!.
Przeczucie Zofii się potwierdziło najwidoczniej nie znała Krzysztofa tak dobrze. Jedno spotkanie z byłą żoną wystarczyło, by wszystko odwrócić.
Aleksandra chwilę milczała, nabierając sił, po czym odezwała się: No więc, skoro tak, odchodź! Nie da się cię zmusić do miłości!.
Ale to nie koniec! Z Weroniką weźmiemy dziewczynki do siebie! warknął Krzysztof. Dziewczynki potrzebują ojca i mamy!.
Naprawdę? A kto ma wam je dać? spytała żona spokojnie.
Jak kto da? My jesteśmy biologicznymi rodzicami, prawo po naszej stronie! Każdy sąd będzie po naszej stronie! podniósł głos Krzysztof.
I co z tym, iż ich matka nie ma praw rodzicielskich? Zapomniałeś, Kasyno? ripostowała żona.
Rozwiążemy to! I opiekę też! A wy ostrzeżcie dziewczynki! krzyknął.
Nie, nie! Kto wymyślił, ten i prowadzi. odparła żona.
W niedzielny dzień, kiedy wszyscy byli w domu, ojciec przekazał córkom szokującą nowinę: niedługo wszyscy będziemy razem!.
Już jesteśmy razem! zawołały razem Ania i Tosia.
Nie, mam na myśli waszą prawdziwą mamę! wyjaśnił ojciec.
Dziewczynki popatrzyły na siebie, po czym Ania powiedziała: O której mówisz? To nasza mama! i wskazała na bladą Zofię.
Mamy też biologiczną mamę!.
To ta, co uciekła sto lat temu? Ta, którą Zosia zawsze chciała wytłumaczyć? zgryźliwie spytała Ania.
Ona się zmieniła i zdała sobie sprawę z błędów! odpowiedział Krzysztof.
Cieszymy się za nią niech się dalej poprawia! A co nam do tego? dodała Tosia.
Co z tego? Jesteśmy rodziną! podkreślił Aleksandra, pozostawiając dziewczynkom decyzję.
Tato, to serio? zapytała Ania. Naprawdę uważasz, iż my i ta obca ciotka powinniśmy razem mieszkać?
Nie mów tak o matce! nagle krzyknął ojciec, najwyraźniej poważny. jeżeli nie pójdziecie dobrowolnie, będziemy sądzić z Weroniką!.
Potem odszedł, najwyraźniej szukając ukochanej nie miał dokąd iść. Później wytoczył pozew o zwrot dziewczynek, ale sąd stanął po stronie Aleksandry i bliźniaczek: po dziesięciu latach liczyły się interesy dzieci, które miały już czternaście lat. Nie oddano ich matce pozbawionej praw rodzicielskich, bo Zofia zebrała wszystkie potrzebne dokumenty i już dawno je adoptowała.
Weronika i dziewczynki po raz pierwszy po długiej przerwie spotkały się w sądzie. Kochająca matka, walcząca o przywrócenie rodziny, nie podeszła nawet, by przytulić dzieci
To bezprawie, nie zostawię tego tak! wściekł się Krzysztof.
PowodW końcu wszyscy, mimo zamieszania, odnaleźli spokój w małym, przytulnym domu przy ulicy Słonecznej, gdzie miłość i odrobina ironii były jedynymi zasadami, które naprawdę się liczyły.