Byłam małą dziewczynką, gdy babcia stała się moim całym światem.
To ona mnie wychowała, nauczyła chodzić i wierzyć w siebie.
Głaskała po kolanach, gdy się przewróciłam.
Przytulała, gdy mama znów znikała.
Mama zawsze szukała „swojego szczęścia” u innych mężczyzn.
Na mnie nie miała ani czasu, ani siły.
Pojawiała się jak gość, na jeden dzień.
Rzucała chłodne słowa i znikała znowu.
Babcia była mi matką, przyjaciółką, opoką.
Dawała mi wszystko, co miała.
Nawet gdy wyjechałam na studia do Krakowa, została moją najbliższą osobą.
Los jednak miał inne plany.
Babcia poważnie zachorowała.
Potrzebowała stałej opieki.
Rzuciłam studia i wróciłam do domu.
Brakowało pieniędzy, więc zadzwoniłam do matki.
Za każdym razem słyszałam tylko jęki.
— Ja ledwo stoję na nogach – mówiła. — Mam ciśnienie, serce, stawy.
— Może choćby dostanę grupę inwalidzką – dodawała z westchnieniem.
Słuchałam tego codziennie i nie rozumiałam.
Po co to mówi, skoro i tak nie pomoże?
Babcia patrzyła na moje zmieszanie i szeptała cicho:
— To sobie alibi buduje na przyszłość.
— Żeby nikt jej nie zarzucił, iż mnie zostawiła.
— Widzisz, sama niby chora, nie mogła pomóc.
I rzeczywiście, mama powtarzała to jak mantrę.
Ale gdy babcia przepisała na mnie mieszkanie, wszystko się zmieniło.
Kilka lat później babcia odeszła.
Wtedy mama nagle odzyskała siły.
Zapomniała o wszystkich dolegliwościach.
Rzuciła się prosto do sądu.
Twierdziła, iż wykorzystałam stan babci.
Mówiła, iż babcia była „nieprzytomna”.
Żądała unieważnienia testamentu i darowizny.
Zaczęły się pozwy, rozprawy, dokumenty.
Nie rozumiałam, skąd w niej tyle energii.
Ledwo chodziła, a teraz biegała po urzędach.
Codziennie dziwiłam się bardziej.
Ile w niej było nienawiści i żądzy pieniędzy?
Gdzie były te siły, gdy babcia umierała?
Gdzie była ta energia, gdy ja, dwudziestoletnia, zostałam sama?
Wtedy tylko płakała przez telefon.
Teraz była pełna werwy i zaciekłości.
Opowiadała wszystkim, jak ją oszukano.
Jak zdradzono jej biedną matkę.
Jak pozbawiono ją dachu nad głową.
Tylko iż ani jednej nocy nie spędziła przy łóżku babci.
Ani jednego leku nie kupiła.
Wszystko było na mnie.
Tylko ja znałam prawdziwy ból tamtych dni.
Tylko ja trzymałam jej lodowate dłonie na końcu.
Mama walczy o pieniądze, nie o pamięć.
