Nie chciałem, ale zrobiłem
Palenie nigdy nie było moją mocną stroną, ale byłem przekonany, iż pomaga mi uspokoić nerwy. Przesiadywałem na podwórku rodzinnego domu, wpatrując się w spokojną, polską wiejską ulicę, a w mojej głowie kłębiły się ciemne, niepokojące myśli. Ostatnio życie stało się dla mnie pasmem poważnych wyzwań.
Mieszkałem sam, odziedziczywszy dom po zmarłej babci. Rodzice zostali w sąsiedniej wsi, siedem kilometrów stąd. Chciałem doświadczyć życia na własny rachunek, ceniłem niezależność, miałem już dwadzieścia trzy lata i pracowałem na poczcie.
Nie mogłem dopalić papierosa; zgasiłem go i cisnąłem niedbale.
Nie podoba mi się to palenie, jak Zosia bez przerwy pyka jednego za drugim wspominałem jej radę, iż papierosy niby uspokajają nerwy. Szczerze w to wątpiłem.
Właśnie wtedy obok mojego domu przejechał nowy dzielnicowy, pan Andrzej – przysłany do naszej gminy z miasta powiatowego. O jego przyjeździe dowiedziałem się od koleżanek na poczcie. Spojrzałem za samochodem i wszedłem do domu, bo wieczór niedługo miał się zrobić niebezpieczny…
Wczoraj w urzędzie pocztowym nie było zbyt wielu petentów, ale wiejscy znajomi zaglądali od czasu do czasu.
Jutro będzie tłum, rzuciła pani Aniela, a dzisiaj cisza przed wypłatą emerytur.
Pani Aniela pracuje tu od młodości, wszyscy ją znają, choć sama powtarza:
Już trzydzieści lat siedzę na tej poczcie. Nie wyobrażam sobie, żebym robiła coś innego.
Tak, ciociu Anielu, uśmiechała się młodziutka Zosia, moja mama powiada, iż bez ciebie ta poczta nie działałaby wcale. Wszystko na Tobie się trzyma.
E, tak zupełnie to nie, miejsce gwałtownie się znajdzie dla nowej osoby żartowała Aniela. Ledwo odejdę na emeryturę
Dzień dobry, powitała nas energiczna pani Mariola, kobieta postawna, mająca czterdzieści dwa lata. Ale upał jest dzisiaj! Przyszłam, bo sąsiadka babcia Genowefa prosiła o przedłużenie prenumeraty na Poradnik Domowy. Babcia czyta dużo, od kiedy przestała chodzić, czas jej się tak szybciej dłuży.
Oho, Mariola, nie boisz się tak dalekiej podróży i jeszcze samolotem? dopytała Aniela, Turcja piękna, słońce, jak wrócisz to opowiesz zagaiła z nutą zazdrości.
Ależ, nie boję się. W pierwszy dzień wrzucę fotki na Facebooka, nowy strój kąpielowy kupiłam, musicie zobaczyć, odparła Mariola i wyszła.
Ile to trzeba mieć pieniędzy, żeby całą rodziną wyjechać do Turcji mruknęła Zosia.
Mają kasę, mąż Marioli Bartek prowadzi gospodarstwo, rzuciła pewnie Aniela.
Ja siedziałem cicho, podpierając ścianę, patrzyłem w komputer i słuchałem. Zamyśliłem się…
Po paru minutach do poczty wszedł dzielnicowy Andrzej, uśmiechnięty:
Dzień dobry, czekam na awizo, może coś przyszło? zapytał Zosię, a wzrok zatrzymał na mnie.
Nie wiedziałem, iż na waszej poczcie pracują tak ładne dziewczyny tylko coś markotna bardzo
Aniela wychwyciła kierunek jego spojrzenia.
To Julia, niedawno pochowała narzeczonego.
Rozumiem, rzucił Andrzej, a Zosia powiedziała, iż nic na razie nie czeka na jego nazwisko.
Trzy tygodnie temu Julia straciła narzeczonego, Dawida. Znaleziono go zamordowanego w Lesznie; ponoć bywał w szemranych lokalach z hazardem. Julia nie wiedziała o jego problemach. Policja była bezradna, ale pewnego wieczoru do mnie, Julii, przyjechało dwóch młodzieńców. Kiedyś widziałem Dawida właśnie w ich towarzystwie.
Twój narzeczony miał u nas niezły dług.
Ale przecież on nie żyje!, wydukałem przestraszony.
Długi nie umierają. Musisz je spłacić, powiedział jeden, Grzegorz, podając kwotę: trzydzieści pięć tysięcy złotych.
Skąd ja wezmę takie pieniądze?
Twój problem. A w waszej wsi są przecież ludzie z kasą, rzucił.
Nie wiem, kto tu jest bogaty
Pracujesz na poczcie, więc wiesz wszystko, wycedził Grzegorz. Za dwa tygodnie wracamy. Próba pójścia na policję? Nie żyjesz. Tu masz wytrychy.
Jeszcze zanim wyszli, zamknąłem drzwi na wszystkie zamki. Puls czułem w skroniach, było cicho i ciemno. Po dobie namysłu, w nocy, zdecydowałem się wtargnąć do domu Marioli, bo z rodziną byli na wakacjach. Wiedziałem, iż nie mają psa, tylko brama zamknięta bez problemu przeskoczyłem płot.
Nie wiedziałem, jak wejść, ale wytrych działał, jak powiedział Grzegorz. Serce waliło, przekraczałem granicę prawa stawałem się taki, jak ci, przez których straciłem Dawida.
Szukając pieniędzy, rozświetlał pokój blask latarni zza ogrodu.
Boże, co ja robię… Chcę żyć, Dawid, tyle narobiłeś, a ja muszę teraz za Ciebie płacić i łamać prawo.
Rozważałem, czy zgłosić się na policję. Bałem się, Grzegorz był okropny, nie znał litości. Znalazłem tylko piętnaście tysięcy złotych i w szufladzie komody złoty pierścionek oraz bransoletkę Marioli. Na stole leżał laptop, wrzuciłem go do torby.
Wyszłam ostrożnie, przemknąłem boczną ścieżką, nikt w oknach nie świecił światła, szczekały tylko gdzieś psy. Byłem sparaliżowany ze strachu.
W domu ukryłem torbę w starym, babcinym kufrze w skrytce, pod rupieciami. Tej nocy nie zmrużyłem oka, głowa pulsowała bólem. Do pracy szedłem na półprzytomnie. W południe wybiegłem z poczty i ruszyłem do pobliskiej stołówki.
Dzień dobry, zaczepił mnie Andrzej znów się przestraszyłem. Uśmiechnął się: Spokojnie, idziemy w tym samym kierunku, ja też tu jem.
Dzień dobry, odpowiedziałem cicho, panikując: Czy on wie? Czy na mnie czekał?
Tak, właśnie czekałem, zażartował dzielnicowy.
Spojrzałem w jego błyszczące oczy, trochę się rozluźniłem, widząc, iż żartuje. Od tego dnia jadałem z Andrzejem obiady, a wieczorami odprowadzał mnie pod dom i czasem zostawał ze mną.
Plotki gwałtownie rozeszły się po wsi:
Złapała Julianna dzielnicowego, zżymała się Tamara, Andrzej podobał się jej córce Agnieszce Ale Julianna była szybsza!
Przestań, widać, iż to ona mu przypadła do gustu, zakochał się chłopak!
Tak było miłość rozkwitła. Niektórzy sąsiedzi kręcili głowami:
Dopiero co pogrzebała narzeczonego, a już nowy…
Przecież nie będzie się całe życie zamartwiać, ripostowali inni.
Nie umiałem znaleźć sobie miejsca, bo zbliżał się dzień, kiedy Grzegorz i jego kolega mieli przyjechać po pieniądze. Bałem się, żeby nie trafili na Andrzeja… Bardzo chciałem mu się zwierzyć, czas uciekał. Nie wytrzymałem, dwa dni przed ich przyjazdem powiedziałem:
Andrzej, muszę się przyznać… zacząłem, on się roześmiał.
Wiem, ja też cię bardzo kocham…
Nie o tym…
Słuchał uważnie, nie dowierzał, iż mógłbym się dopuścić takiego czynu. Zaraz mnie rozgrzeszał, bo byłem zastraszany.
No nie, Julianna Trzeba będzie za to odpowiedzieć. Gdzie są te rzeczy? Jak mogłeś być taki naiwny, trzeba było od razu do mnie
Wyjąłem torbę, oddałem mu. Tłumaczył mi wiele, obiecywał pomoc. Po dwóch dniach, wieczorem, do mojego domu zapukał Grzegorz z kumplem.
Nie znalazłem pieniędzy, ale coś wymyślę proszę, dajcie mi jeszcze trochę czasu, prosiłem.
Grzegorz chwycił mnie za ramię, mocno ścisnął.
Czasu już nie ma, dawaj kasę albo
Szarpnął moją koszulkę, aż ją rozerwał. W tej chwili jego kompan padł na podłogę, potem sam Grzegorz leżał skuty. Andrzej założył kajdanki, drugi policjant pomagał doprowadzić delikwentów.
Koniec tego, szepnął Andrzej, zapłacą za wszystko. Rano zapraszam na komendę, wyjaśnimy.
Byłem przesłuchiwany, opowiedziałem wszystko śledczemu. Mariola z rodziną wróciła z wakacji odzyskali cały majątek. Andrzej wybłagał, by nie zdradzano mojej winy. Nauczono się, iż to Grzegorz z kolegą nie tylko mnie szantażowali, ale i zamordowali Dawida. Trafili na długi czas za kratki.
Andrzej mi się oświadczył, wzięliśmy ślub. Jego miłość zmyła wszystko, uleczyła stare rany. Wychowujemy już córkę, Małgosię.
Dziś wiem: kłopoty trzeba dzielić z bliskimi i nie wolno milczeć, bo dobra ręka może podnieść choćby z samego dna.
