Nie chcę, żeby Twój syn z nami mieszkał po ślubie
Wtorek, 7 marca
– Ciociu Iwono, pomożesz mi z matematyką? zapytał cicho Michał, spoglądając z nadzieją na narzeczoną taty. Jutro mam sprawdzian, a tata będzie w pracy aż do wieczora.
– Maluchu, nie mam teraz czasu odburknęła kobieta, nie odrywając wzroku od laptopa. Ślub za dwa tygodnie, a tyle rzeczy jeszcze nie jest dopiętych. Przecież chcesz, żeby nasz ślub z twoim tatą był wymarzony, prawda?
– Pewnie odpowiedział Michał, trochę zagubiony, i powoli poszedł do swojego pokoju. Iwony nie lubił wcale, ale tata wyglądał na szczęśliwego. Dla niego miał zamiar wytrzymać.
Mama Michała była bardzo poważnie chora dłużej nie mogła już opiekować się synem. Ośmioletnie dziecko nie powinno oglądać cierpienia własnej mamy! Z takimi myślami Marek, mój przyjaciel, zabrał Michała do siebie. Narzeczona nie była zachwycona, ale nie chciała się kłócić przed samym ślubem.
Przy Marku Iwona grała troskliwą, czułą kobietę. Udawała współczującą i wrażliwą, gdy on był w domu. Kiedy tylko wychodził do pracy, całkiem ignorowała Michała. Obce dziecko było dla niej ciężarem.
Kilka dni przed ślubem popsuł się Markowi komputer. Wziął więc laptop Iwony, żeby tylko wysłać istotny mail. Coś go tknęło i wszedł w historię przeglądarki.
Z każdą minutą robił się coraz bardziej ponury. Mocno zatrzasnął laptop i poszedł do salonu, gdzie jego prawie-żona oglądała serial.
– O co chodzi z tymi bzdurnymi pomysłami o domu dziecka dla mojego syna? zapytał przez zęby Marek, ledwo panując nad nerwami.
– Co? zmarszczyła brwi Iwona. Miałeś tylko maila wysłać. Musiałeś grzebać tam, gdzie nie trzeba? Nie wstyd ci?
– Czekam na odpowiedź. Nie zareagował na jej wyrzuty. Kto ci dał prawo decydować o cudzym dziecku?
– No właśnie, cudzym! wypaliła Iwona, rzucając pilot na stół. My będziemy mieć swoje dzieci, wspólne. Michał będzie tylko przeszkadzał. Ma słabe oceny, z trójek na dwóje wypada. Jaki on da przykład?
– Dziecko jest w szoku! Mama umiera! Zabraliśmy go z domu! Jest zagubiony, a ty zamiast pomóc, kombinujesz jak się go pozbyć Marek nie wytrzymał i podniósł głos. Dzięki Bogu Michał był wtedy w szkole.
– Nie krzycz na mnie! oburzyła się Iwona. Nie muszę wychowywać twojego syna. Ma babcię, niech ona go zabierze, jeżeli się nie podoba mój plan.
– Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć o swoim genialnym rozwiązaniu? Marek miał dość. Tydzień po ślubie? Miesiąc?
– Za kilka dni Iwona nie miała w sobie ani cienia żalu. Po co zwlekać? Znam dziewczynę z opieki społecznej, pomoże nam załatwić papiery. Jemu tam będzie lepiej.
– Zapamiętaj sobie jedno powiedział Marek spokojnym głosem nigdy nie zdradzę swojego syna. Jest dla mnie najważniejszy na świecie.
– A ja? wyrwała się Iwona. Mnie nie kochasz? To tak, wybieraj. On albo ja.
– On odpowiedział bez chwili wahania. Kobietę można zawsze znaleźć, syna mam jednego.
– Kobietę? Znaleźć? Za kogo ty się masz? Myślisz, iż znajdziesz taką, która pokocha twoje dziecko? Nie łudź się, nikomu nie potrzebne cudze dzieci!
– Masz godzinę na spakowanie się i zostawienie mieszkania. Prezenty ślubne możesz zabrać, nie żałuję. Marek narzucił kurtkę i, wychodząc, powiedział cicho Nie chcę cię więcej widzieć. jeżeli myślałaś, iż za tobą szaleję, to się pomyliłaś. Chciałem tylko, żeby Michał miał nową mamę. To wszystko.
– Poczekaj, Marek! A ślub? Iwona była zszokowana. Była pewna, iż facet ją przeprosi i przyjmie jej warunki…
– Nie rozumiesz? odpowiedział spokojnie Marek. Nie będzie żadnego ślubu. Wybrałem. I nie ciebie.
Trzasnęły drzwi, a Iwona została sama w mieszkaniu. Osiadła bezwładnie na kanapie. Już myślała, iż to mieszkanie będzie jej, a nagle musi się wynosić.
Zadzwonił dzwonek do drzwi. Podskoczyła, z nadzieją, iż Marek wraca błagać o wybaczenie
– Przesyłka dla pani powiedział kurier w niebieskiej kurtce Proszę podpisać tutaj.
Iwona niemal złamała długopis podpisując. Chłopak spojrzał na nią dziwnie i gwałtownie odszedł.
W pudełku połyskiwała drwiąco suknia ślubna. Droga jak z salonu na Nowym Świecie. Roztrzęsiona Iwona rzuciła nią w kąt, zdeptała, zamieniając w szmatę bez wartości.
Sięgając po telefon i wybierając numer koleżanki, Iwona wyciągnęła walizkę z szafy.
– Co się stało? usłyszała w słuchawce wyraźnie wymęczony głos. Nie śpisz i ludziom spać nie dasz. Przedślubna panika? zadrwiła Ela.
– Ślubu nie będzie! syknęła Iwona i włączyła głośnik. Pakuję rzeczy. Możesz mnie odebrać?
– Co się stało? Ela nagle spoważniała. Skrzywdził cię?
– Oj, i to jeszcze jak! wykrzyknęła Iwona i opowiedziała całą kłótnię. Ela zamilkła. Halo, usnęłaś?
– Naprawdę chciałaś się pozbyć tego chłopaka? w końcu odpowiedziała Ela.
– Pewnie, po co mi nie swoje dziecko parsknęła Iwona. Swoje bym miała.
– Wiesz co długo milczała Ela nie rozumiem cię i nie chcę. Nigdy nie sądziłam, iż jesteś do tego zdolna.
– A mnie to wisi żachnęła się Iwona, usiłując zamknąć walizkę. Przyjedziesz?
– Nie odparła chłodno Ela. Zadzwoń do kogoś innego.
– To nieważne, wezmę taxi
*****
Dziś odebrałem Michała ze szkoły i poszliśmy do parku, nakarmić gołębie. Chłopak był zadowolony, chociaż po chwili zapytał nieśmiało:
– Tata, nie musisz pomagać cioci Iwonie ze ślubem? zapadła cisza, widziałem, jak bardzo się boi odpowiedzi. Myślał, iż jak zwykle zaraz musimy wracać do domu
– Nie muszę powiedziałem. Ślubu nie będzie. A jeżeli chodzi o Iwonę nie będzie u nas mieszkała. Mam nadzieję, iż ci to nie przeszkadza?
– Nie, wcale odpowiedział natychmiast, z uśmiechem na twarzy. Szczerze mówiąc, nie lubiłem jej. Ja byłem jej obojętny.
Przytuliłem syna mocno i poczułem ulgę. Na razie będziemy sami. Wierzę, iż w końcu pojawi się kobieta, która pokocha Michała jak swojego
Najważniejsze, co dziś zrozumiałem nic ani nikt nie jest ważniejszy niż moje dziecko. Zawsze. I nigdy nie zdradzę własnego syna.
