Ciociu Magdo, możesz mi pomóc z matematyką? cicho zapytał Michał, spoglądając błagalnie na narzeczoną taty. Jutro mam sprawdzian, a tata będzie w pracy do późna.
Michałku, nie mam teraz czasu odpowiedziała Magda, nie odrywając wzroku od laptopa. Za dwa tygodnie mamy ślub, a tyle rzeczy jeszcze niezałatwionych. Chyba chcesz, żeby nasz ślub z twoim tatą był idealny?
No tak odrzekł chłopiec, wyraźnie przygnębiony, i zrezygnowany ruszył do swojego pokoju. Magda zupełnie mu się nie podobała, ale jego tata był szczęśliwy. Dla niego musiał to jakoś przetrzymać.
Mama Michała od dawna ciężko chorowała, nie mogła już wychowywać syna.
Ośmioletni chłopiec nie powinien patrzeć na cierpienie własnej matki!
Tak mówił Piotr, ojciec Michała, kiedy zabrał syna do siebie. Nowa narzeczona nie była zadowolona z tej sytuacji, ale milczała. Kłótnię przed ślubem uznała za zły pomysł.
Przy Piotrze Magda udawała troskliwą i wyrozumiałą kobietę, szczerze litującą się nad chłopcem. Ale gdy tylko Piotr zamykał za sobą drzwi do pracy, dla Michała zaczynał się chłodny dystans. Cudze dziecko było jej całkowicie zbędne.
Kilka dni przed ślubem Piotrowi popsuł się komputer, więc skorzystał z laptopa Magdy. Chciał tylko wysłać ważnego maila, ale przez przypadek zajrzał do historii przeglądania.
Z każdą sekundą jego twarz ciemniała. Z trzaskiem zamknął laptop i ruszył do salonu, gdzie przyszła żona oglądała seriale.
Co to za głupie pomysły z domem dziecka dla mojego syna? zapytał przez zaciśnięte zęby.
O czym ty mówisz? Magda zmarszczyła brwi. Miałeś wysłać tylko maila, a teraz jeszcze mnie pouczasz? Nie wstyd ci?
Oczekuję odpowiedzi. Piotr zignorował jej wyrzuty. Kto ci dał prawo Decydować o moim dziecku?
Właśnie, iż nie twoim! fuknęła, rzucając pilotem. Przecież będziemy mieli własne dzieci! A Michał tylko zawadza. Słabo się uczy, pałęta się po domu. Jaki przykład da naszym przyszłym dzieciom?
Przecież on jest w szoku! Matka umiera! Wyrwany ze swojego świata! Jest mu ciężko, a ty zamiast wspierać bierzesz się za planowanie, jak się go pozbyć! Piotr już krzyczał, emocje nim targały. Dobrze, iż Michała nie było wtedy w domu; był w szkole.
Przestań na mnie wrzeszczeć! Magda oburzyła się. Nikt mnie nie zmusi do wychowywania twojego syna. Ma babcię, niech go zabierze, jeżeli ci nie odpowiada mój pomysł.
I kiedy planowałaś mi to powiedzieć? Piotr nie zamierzał uspokoić się wcale. Po ślubie? Za miesiąc?
Może choćby za kilka dni rzuciła bez skrupułów. Po co czekać? Mam znajomą w MOPSie, gwałtownie załatwimy wszystko. Michał będzie miał lepiej!
Zapamiętaj sobie jedno Piotr nagle wyprostował się, mówiąc spokojniejszym tonem. Nigdy nie skrzywdzę mojego syna. Jest całym moim światem.
A ja? pisnęła wzburzona kobieta. Ja nic dla ciebie nie znaczę? To wybieraj: albo on, albo ja.
On wypalił Piotr bez cienia wahania. Kobietę jeszcze sobie znajdę, syna mam jednego.
Kobietę? Ty? Na pewno nikt lepszy ode mnie! prychnęła Magda, aż drżała z wściekłości. Myślisz, iż inna pokocha twoje dziecko? Nie żartuj! Cudze dzieci nikomu niepotrzebne!
Masz godzinę na spakowanie rzeczy i opuszczenie mieszkania. Prezenty też możesz zabrać, nie zależy mi. Piotr narzucił kurtkę, a przy drzwiach szepnął tylko spokojnie: Już cię nie chcę tu widzieć. jeżeli sądziłaś, iż jestem w tobie zakochany myliłaś się. Szukałem tylko nowej mamy dla Michała. Tyle.
Piotr! A ślub? Magda była w szoku. Była pewna, iż Piotr zacznie ją przepraszać albo przynajmniej się wahać a tu? Zostawia ją?
przez cały czas nie rozumiesz? powiedział spokojnie, ale stanowczo. Ślubu nie będzie. Wybór już padł. Pakuj walizki. jeżeli wrócę i przez cały czas tu będziesz, nie będę się patyczkować.
Drzwi trzasnęły, a Magda została sama. Opadła bez sił na kanapę, nie wiedząc, co dalej. Przecież już traktowała to mieszkanie jak swoje, nie chciała odchodzić.
Nagle zadzwonił dzwonek. Z nadzieją zerwała się do drzwi, myśląc, iż Piotr wrócił, może tylko żartował, nie miałby jej zostawić
Przesyłka dla pani powiedział kurier w czapce z firmowym logo, podsuwając jej dokument do podpisu.
Magda niemal połamała długopis ze złości. Kurier spojrzał na nią podejrzliwie i zniknął za drzwiami.
W środku, pod absurdalnie połyskującym materiałem, leżała jej wymarzona suknia ślubna. Drogocenna. Magda rzuciła nią w kąt, potem przydeptała, robiąc z niej tylko bezużyteczny łachman.
Wzięła telefon, wykręciła numer do przyjaciółki i w międzyczasie wyciągnęła walizkę spod łóżka.
O co chodzi? rozległo się zaspane, rozdrażnione kobiece głosy. Sama nie śpisz, drugiej spać nie dajesz. Nerwy przedślubne?
Ślubu nie będzie! syknęła Magda i włączyła głośnik. Pakuję rzeczy. Przyjedziesz po mnie?
Co się stało? głos po drugiej stronie od razu spoważniał. Zrobił ci krzywdę?
I to jaką! wykrzyknęła Magda, relacjonując całą kłótnię. Po drugiej stronie długo panowała cisza. Halo, zasnęłaś?
Ty naprawdę chciałaś pozbyć się tego chłopca?
A po co mi on? wzruszyła ramionami Magda. Swojego urodzę.
Wiesz co powiedziała po chwili przyjaciółka. Nie rozumiem cię. I nie chcę rozumieć. Nie podejrzewałam cię o coś takiego.
Wszystko mi jedno, co myślisz! syknęła, próbując zamknąć walizkę. Przyjedziesz?
Nie usłyszała tylko w odpowiedzi. Zadzwoń do taksówki.
Dobra sama sobie poradzę
*****************************************
Piotr odebrał syna ze szkoły i zabrał go do parku karmić gołębie. Michał cieszył się, iż tata mu poświęca czas, ale z niepokojem spytał:
A nie powinieneś być z ciocią Magdą, pomagać jej przy ślubie? gwałtownie zamilkł, bojąc się odpowiedzi. Zaraz tata powie, iż musi iść, i wrócą do domu
Nie muszę uśmiechnął się Piotr lekko. Nie będzie żadnego ślubu. Nie będziesz chyba smutny, jeżeli Magda nie zamieszka z nami? zapytał z lekkim wahaniem. Przeganiając narzeczoną, choćby nie pomyślał, co powie na to jego syn.
Nie będę! odpowiedział Michał z wypiekami na policzkach. Nie lubiła mnie. Nigdy nie byłem dla niej ważny.
Nic się nie martw Piotr objął syna mocno. Na razie będziemy sami. Ale przyjdzie taki dzień, iż znajdziemy kogoś, kto pokocha ciebie jak swojegoMichał zamyślił się przez chwilę, patrząc, jak ptaki biją skrzydłami nad ławką.
Tato odezwał się cicho. Myślisz, iż mama się jeszcze czasem uśmiecha?
Piotr odgarnął niesforny kosmyk włosów z czoła syna.
Jestem tego pewien, Michałku. Patrzy na ciebie i jest dumna. I ja też jestem z ciebie dumny. Przetrwamy razem, wiesz?
Chłopiec skinął głową i po chwili wyszeptał: To dobrze, bo ja chciałem ci powiedzieć ja lubię jak jesteśmy tylko we dwóch. Bo wtedy wiem, iż dla ciebie też jestem najważniejszy.
Piotr uśmiechnął się przez łzy. Zawsze będziesz mój pierwszy wybór. I choćby jeżeli kiedyś się pojawi ktoś nowy, to tylko taki, kto pokocha nas dwóch. Nigdy mniej.
Michał przytulił się mocno do taty, a obok nich gołębie zleciały się jeszcze bliżej, przekonane, iż znalazły prawdziwie dobre miejsce.
W ciszy, którą przerywał tylko trzepot skrzydeł i śmiech dziecka, Piotr poczuł, iż właśnie zaczyna się dla nich nowy, lepszy rozdział. I iż mają jeszcze do odnalezienia wspólne szczęście takie, które w końcu zostanie już na zawsze.
