— Nie chcę już twojej rodziny w naszym domu, to nie jest hotel.
— Żeby więcej twoich krewnych nie przyjeżdżało tutaj, to nie pensjonat! — żona miała dość ich ciągłych wymagań.
Nikt się nie spieszył, ale gdy Kinga obroniła dyplom psychologa, Jakub gwałtownie się oświadczył.
Marzyła o tym od dawna.
Wesele było skromne.
Ciotka i wujek Jakuba zaproponowali, by prezenty ślubne przeznaczyć na wspólne życie młodych.
Tak Jakub stał się właścicielem małej działki pod miastem.
Rodzice Kingi sprzedali samochód i dali pieniądze na budowę domu.
W mieście auto i tak im nie było potrzebne.
Kinga bała się życia na wsi.
Wyobrażała sobie wodę ze studni, przerwy w prądzie, kury i piec kaflowy.
— To nie czasy PRL-u — śmiał się Jakub.
— Za mniejsze pieniądze niż mieszkanie w mieście będziemy mieć komfort i przestrzeń.
Dom stanął zadziwiająco szybko.
Pomógł awans Jakuba i zdalna praca Kingi.
Rodzice wspierali ich, jak mogli.
Wujostwo też się dokładało.
Hanna Aleksandrowna często zjawiała się na budowie.
Raz przywoziła próbki farb, innym razem doradzała, jaką lampę wybrać.
Miała dobre intencje, ale Kinga czuła, iż ich prywatność się kurczy.
Pewnego dnia Marek Juriewicz zjawił się bez uprzedzenia i zanocował w niemal gotowym domu.
Miał sprawy w okolicy, zastała go noc.
Gdyby chociaż zadzwonił, byłoby pół biedy.
Ale wystraszył Kingę swoją obecnością.
Od tamtej pory zawsze pytała, czy w pokoju ktoś jest.
— Dzieci, rzeczy wynoście tam — Hanna Aleksandrowna wskazywała pokój gościnny.
— Szybciej, bo produkty się zepsują!
— Kinga, zrób im miejsce w lodówce.
Kinga się zastanawiała, czemu przywieźli tyle jedzenia.
Pomyślała, iż może chcą je razem zjeść.
— Dzieci, naprawdę, idźcie się rozpakować.
— Kinga wam da wszystko, czujcie się jak u siebie.
Marek Juriewicz już siedział przed telewizorem, przełączając kanały.
Poprosił Jakuba o koniak z pracy, bo przypomniał sobie, iż był całkiem drogi.
— Wojtku, niech dziewczyny same się zajmą, chodź do nas! — wołał do syna.
Był już wieczór, gdy wszyscy się rozgościli.
Kinga szukała kapci, ciepłych skarpet, koca na wypadek zimna.
Przypomniała sobie słowa Oli, iż przyjechali nie na długo.
— Czy to tylko takie powiedzenie? — pomyślała z niepokojem.
Kto przyjeżdża na tydzień świętować nowy dom?
Nie podobało jej się, iż zajęli pokój, który planowała dla dziecka.
Na piętrze był już pokój gościnny, mogli tam spać.
— Kinga, pomóc ci? — zapytał Jakub.
— W końcu ktoś zapytał — odpowiedziała cicho.
— Od nich pomocy się nie doczekam.
— Wytrzymaj, nie są aż tak natrętni — uśmiechnął się i zaczął obierać ziemniaki.
— Dzięki — odparła z uśmiechem.
Do obiadu krewnym się znudziło, wyszli na spacer.
Potem, jak mówiła Hanna Aleksandrowna, poszli odpocząć.
— Jakubku, obudź nas o piątej, żeby o szóstej wszyscy byli przy stole.
Pogłaskała go po policzku i poszła do pokoju.
— A to jest danie rybne — tłumaczyła Kinga, podając talerz Oli.
— Trochę jak pasztet, trochę jak suflet.
— O nie, Wojtkowi nie wolno, a Saszka ma alergię na łososia!
— Tam jest łosoś… — przestraszyła się Kinga.
— I na wszystkie czerwone ryby — kręciła głową Ola.
— A co to za ładne rzeczy?
— Skrzydełka w sosie słodko-kwaśnym — odpowiedziała ostrożnie Kinga.
— Wojtek, przynieś z lodówki pieczonego indyka, tam w folii, duży kawał.
Wojtek posłusznie wstał i poszedł do kuchni.
Znalazł mięso, rozwinął je i zaczął kroić na plastry.
— Kingu, myślę, iż warto kupić drugą lodówkę — powiedziała Hanna Aleksandrowna.
— Ta jest za mała dla trzech rodzin, znalazłam dobry model w promocji.
— Po co nam druga lodówka? Jakie trzy rodziny? — zdziwiła się Kinga.
— No jak to? To w końcu nasz wspólny dom, budowaliśmy go razem.
Kinga poczuła, jak coś w niej się zacina.
— Nasz dom? — powtórzyła powoli.
— Przecież pomagaliśmy finansowo — dodała teściowa z uśmiechem.
— To znaczy, iż teraz wszyscy tu mieszkamy?
Jakub spojrzał na matkę, potem na żonę.
Milczał, obierając kolejny ziemniak.
— Jakub, powiedz coś — poprosiła Kinga.
— Mamo, to nasz dom, mój i Kingi — powiedział wreszcie syn.
— Pomoc nie znaczy współwłasność.
Hanna Aleksandrowna spochmurniała.
— Myślałam, iż rodzina to rodzina.
— Rodzina to rodzina, ale to nie hotel — odpowiedziała Kinga spokojnie.
Marek Juriewicz nalał sobie koniaku i udał, iż nie słyszy.
Ola przewróciła oczami i poszła sprawdzić dzieci.
Wieczorem Kinga długo nie mogła spać.
— Czy ja jestem niemiła? — zapytała męża w ciemności.
— Nie, jesteś sprawiedliwa — odpowiedział Jakub.
Następnego dnia rodzina zaczęła się pakować.
Hanna Aleksandrowna żegnała się chłodno, bez uśmiechu.
— Zadzwonię, jak coś będzie potrzebne — powiedziała na odchodnym.
Kinga tylko skinęła głową.
Marek Juriewicz zabrał ze sobą resztkę koniaku.
Wojtek i Saszka pomachali z samochodu.
Gdy auto odjechało, w domu zapadła cisza.
— Nareszcie nasze — powiedziała Kinga.
Jakub objął ją w progu.
— Teraz naprawdę zaczynamy nasze życie.
To miał być ich dom, nie przystanek dla innych.
