Czasem cena uzdrowienia to wcale nie jest pieniądz. Ta historia wydarzyła się w malutkiej, górskiej wiosce na Podhalu, do której nie prowadzi żadna asfaltowa droga, a tylko wąskie ścieżki przez las. Tam właśnie mieszkał chłopiec, o którym ludzie powtarzali legendy. Twierdzili, iż potrafi postawić na nogi każdego ale cena za jego pomoc odstraszała choćby najbogatszych z całej Polski.
Scena 1: Oferta nie do odrzucenia
Pod starą, drewnianą chałupą stał wypasiony, nowoczesny wózek inwalidzki. Siedziała w nim kobieta, której garsonka kosztowała więcej niż cały ten dom. W ręku ściskała gruby kopert, wypchany banknotami po pięćset złotych. Z mieszanką złości i desperacji wyciągnęła go ku chłopcu, który siedział na progu.
**Weź! Tu jest dwieście tysięcy złotych,** syknęła. **Po prostu spraw, żebym znów mogła chodzić!**
Scena 2: Inny przelicznik
Chłopiec choćby nie spojrzał na pieniądze. Patrzył gdzieś za nią tam, gdzie jego stara mama dźwigała właśnie ogromny pęk chrustu spod lasu. Delikatnie, ale stanowczo odepchnął jej rękę z kopertą.
**Darów nie sprzedaję za papier,** odparł spokojnie. **Handluję tylko potem.**
Scena 3: Duma i niemoc
Kobietę aż zatkało z oburzenia. Obejrzała się na swoje sparaliżowane nogi i drogi wózek.
**Zwaryjowałeś? Ja nic nie mogę robić!** wykrzyknęła. **Trzy lata nie ruszam się z miejsca!**
Scena 4: Surowy warunek
Chłopiec pochylił się tuż do jej twarzy. Jego oczy patrzyły przez nią na wylot widziały całą jej zachłanność i pychę, to jak przez życie wykorzystywała innych.
**No to będziesz się czołgać, póki nie nauczysz się,** wyszeptał.
Scena 5: Początek drogi
Chłopiec pstryknął palcami. W tej samej chwili kobieta aż pisnęła z przerażenia jej bezwładna noga niespodziewanie silnie kopnęła w koło wózka. Wózek przechylił się i przewrócił. Milionerka runęła prosto na ziemię, w błoto i kurz.
Finał historii
Leżała w błocie, łapiąc oddech ze wstydu. Czekała, aż chłopiec jej pomoże, ale on tylko wskazał polano, które upadło z rąk jego matce.
**Chcesz chodzić? Pomóż mojej mamie zanieść drewno do domu,** rzucił.
**Nie dam rady! To niemożliwe!** łkała kobieta.
Ale ilekroć próbowała się poddać, jej nogi wykręcały się w straszliwe skurcze, zmuszając ją do ruchu. Nie mając wyjścia, chwyciła się zimnej ziemi i zaczęła się czołgać. Godzina po godzinie, zlana potem i łzami, ciągnęła za sobą to uparte polano. Jedwabna garsonka zamieniła się w szmaty, a jej wypielęgnowane dłonie rozcięła aż do krwi.
Kiedy słońce zachodziło już za górami, a ostatnie drewno leżało przy piecu, chłopiec podszedł do niej. Leżała na podłodze, oddychając ciężko, wyciągnięta zupełnie z sił. Nie było już w niej dumy została tylko ulga i dziwna satysfakcja.
**Wstawaj,** powiedział cicho chłopiec.
**Nie dam rady** szepnęła.
**Wykonałaś najtrudniejsze. Zapomniałaś, kim byłaś, i nauczyłaś się, czym jest wysiłek.**
Chłopiec podał jej rękę. Kobieta złapała ją i cud! Poczuła grunt pod stopami. Drżąc, najpierw niepewnie, potem coraz pewniej, stanęła na własnych nogach. Pierwszy raz od trzech lat.
Spojrzała na kopertę z pieniędzmi, leżącą w kurzu. Teraz wydawała jej się zwyczajnym śmieciem.
**Twoje nogi słuchają tylko tego, kto poznał ciężar tej ziemi,** powiedział chłopiec, wracając do domu. **Idź. I więcej nie myśl, iż życie można kupić.**
Kobieta ruszyła powoli przez górską ścieżkę. Każdy kamień czuła pod stopami. I pierwszy raz w życiu poczuła się naprawdę bogata.
