– Nie będę już gotować dla wszystkich! Tylko dla siebie i dla Ani.
– A to dlaczego? – oburzył się Krzysztof.
– Bo w naszej rodzinie, jak już zrozumiałam, każdy jest sam dla siebie. To sobie tak żyjcie!
– Mamo, gdzie moje śniadanie? – Ola wpadła do sypialni bez pukania.
– Spóźnię się do szkoły!
Nina próbowała wstać, ale w głowie jej się kręciło.
Termometr pokazywał trzydzieści osiem i siedem.
Gardło paliło ogniem, w piersiach chrzęściło.
– Ola, jestem chora… Weź coś z lodówki.
– Tam nic nie ma! Tylko jogurty dla malutkiej!
Córka stała w drzwiach, skrzyżowawszy ręce.
– Zawsze myślisz tylko o niej!
Z pokoju dziecięcego dobiegł płacz. Ania się obudziła.
Nina zmusiła się, by wstać.
Nogi się uginały, przed oczami wirowały kółka.
– Nino, gdzie moja koszula? – Krzysztof wychylił się z łazienki.
– Ta niebieska w paski?
– W szafie powinna być…
– Nie ma! Prasowałaś ją wczoraj?
Nina oparła się o ścianę.
Cały dzień spędziła z gorączką, zajmując się młodszą córką.
– Nie, nie zdążyłam.
– No nie! Mam naradę! – mąż trzepnął drzwiami od łazienki.
Ania płakała coraz głośniej.
Nina powlokła się do pokoju dziecięcego, wzięła córeczkę na ręce.
Dziewczynka przytuliła się, łkając.
– Mamo! – krzyk Oli z kuchni. – Tu naprawdę nic nie ma! choćby chleba!
– Pieniądze leżą na stole, kup coś po drodze.
– Nie będę wstępować do sklepu! Mam sprawdzian! To twój obowiązek – żeby nas nakarmić!
Nina milcząco poszła do kuchni, trzymając Anię.
Wyjęła z zamrażarki kotlety, postawiła patelnię na kuchence.
– I ugotuj makaron! – rzuciła Ola, wpatrzona w telefon.
Gdy śniadanie było gotowe, Krzysztof wyszedł z sypialni w pogniecionej koszuli.
– Musiałem włożyć tę. Wyglądam jak menel. Dziękuję!
Nina milczała. Mówienie bolało, sił na tłumaczenia już nie było.
– U Kasi dzisiaj urodziny – powiedziała Ola, nakładając sobie makaron.
– Po szkole idę do niej. Wrócę późno.
– Ola, bardzo źle się czuję. Może zostaniesz w domu? Pomogłabyś z siostrą?
– Jasne, zaraz! Cały rok czekałam na tę imprezę! Ja nie prosiłam o siostrę! To wasz problem!
Córka złapała torbę i wybiegła z mieszkania, trzaskając drzwiami.
Krzysztof dojadał śniadanie, przeglądając wiadomości w telefonie.
– Krzysiek, może wrócisz dziś wcześniej? Naprawdę jest mi źle.
– Nie mogę. Po pracy mamy korporację. Sama rozumiesz.
– Ale jestem chora…
– No to weź coś. Paracetamol czy coś. Nie leżysz przecież.
Cmoknął ją w czoło – gorące, spocone – i wyszedł.
Nina została sama z trzyletnią córką.
Ania domagała się uwagi, jedzenia, zabawy.
Nina robiła wszystko automatycznie, czując, jak siły ją opuszczają.
Na obiad gorączka wzrosła do trzydziestu dziewięciu.
Nina jakoś nakarmiła dziecko, położyła ją spać i zwaliła się na kanapę.
W głowie dudniło, serce waliło.
Telefon zadzwonił. Wiadomość od Oli: „Mamo, daj pieniądze na prezent dla Kasi. Pilnie!”.
Nina nie odpowiedziała. Nie miała siły choćby wziąć telefonu.
Wieczorem pierwszy wrócił Krzysztof. Podchmielony, wesoły, z reklamówką ze sklepu.
– Kupiłem piwo i chipsy! Dziś mecz! – rzucił się na kanapę, włączając telewizor.
– Krzysiek, nakarm Anię, proszę. Nie mogę wstać.
– Co, naprawdę tak źle? – w końcu spojrzał na żonę. – Dlaczego taka czerwona?
– Wysoka gorączka. Cały dzień…
– No to wezwij pogotowie, jeżeli tak źle. Gdzie Anka?
– W łóżeczku. Zaraz się obudzi.
– Dobra, nakarmię. Tylko niech się najpierw obudzi.
Córka obudziła się po pół godzinie.
Płakała, wołała mamę.
Krzysztof niechętnie oderwał się od telewizora, wziął dziewczynkę na ręce.
– Czego się drzesz? Chodź do taty!
Ale dziecko wyrywało się do mamy, płacząc jeszcze głośniej.
Krzysztof się zagubił.
– Nino, ona chce do ciebie!
– Daj jej ciastko z szafki. I sok.
– Gdzie? Nie mogę znaleźć!
Musiała wstać.
Świat się zatoczył, ledwo zdążyła złapać się framugi.
Ręce drżały, nogi ciążyły jak kamienie.
Doszła do kuchni, oparła się o blat.
– Tu jest sok, tu ciastka – powiedziała cicho. – Czy to tak trudno znaleźć?
Krzysztof wzruszył ramionami, nie odpowiedział.
Nina patrzyła na niego i czuła tylko pustkę.
Ten dom, ta rodzina – wszystko stało na jej barkach.
A gdy padła, nikt choćby nie zauważył.
Tej nocy postanowiła, iż więcej tak nie będzie.
Na wszystkich już nie gotuje.

















