Opiekunka dla brata
Co się stało, Kingo? Znowu nie odbiera?
Nie odbiera! Kinga rzuciła telefon na blat. Nie odpowiada od szóstej po południu! Do mamy nie pojechałam przez nią Tam musiałam ugotować, tu musiałam ugotować, a Kacpra nie było z kim zostawić Miała być pomoc, a wyszło jak zwykle!
W tym momencie rozległ się dźwięk otwieranego zamka.
O, jeszcze nie śpicie? rzuciła Lena przez ramię, nie wyciągając słuchawek z uszu i idąc, ignorując rodziców, w kierunku swojego pokoju.
Ale mama nie zamierzała jej tak zostawić.
Lena! Zatrzymaj się! krzyknęła mama. Lena przystanęła, ale się nie odwróciła. Gdzie się wybierasz? Spóźniłaś się ile? Sześć godzin! Nie masz nam nic do powiedzenia?
Lena wyciągnęła słuchawki.
Z jakiego powodu te nerwy?
Przecież obiecałaś! westchnęła Kinga. Obiecałaś, iż zostaniesz z Kacprem!
Lena, która marzyła już tylko o tym, by się położyć, wycedziła:
No, nie wyszło. Nikt nie umarł. Przecież byłaś w domu.
Tydzień temu mówiłam ci, iż musisz zostać dziś z bratem! Bo tata ma nocną zmianę, nie zdąży wrócić, a ja do mamy muszę pojechać. Ani brata ci nie żal, ani babci! choćby mnie nie żałujesz!
Prawda była taka, iż Lena po prostu zasiedziała się z koleżankami z roku, a potem Wojtek zaprosił wszystkich do siebie na imprezę choćby się nie obejrzała, jak minęło tyle czasu. Kompletnie zapomniała.
Tak Lena próbowała się usprawiedliwić sama przed sobą. Bo przecież telefon jej się nie rozładował po prostu go wyłączyła.
Obiecałam, mamo, ale potem plany się zmieniły.
Oddychaj na mnie poprosiła mama.
Co, mamy tutaj więzienie? rzuciła Lena.
Piłaś stwierdziła mama. Imprezy są ważniejsze niż rodzina.
Lena wybuchła.
Tak, ważniejsze! Nie byłam waszą nianią i nie będę siedzieć z bratem. Sami sobie siedźcie. Chcieliście dzieci na stare lata to się nimi zajmujcie. Mam swoje życie.
Ojciec, który nigdy nie krzyczał na Lenę ani nie wywoływał kłótni, wysłuchał jej i wtrącił się spokojnie:
Lena, nie wymagamy od ciebie roli opiekunki na etat. Rzadko o coś prosimy! Ale dzisiaj naprawdę tego potrzebowaliśmy, a ty obiecałaś Spóźniłaś się sześć godzin. Wyłączyłaś telefon. A teraz robisz z nas winnych?
Nic na nikogo nie zrzucam, ale Kacper to wasza sprawa. Byłam u znajomych, wszyscy poszli, miałam zostać w domu?
Staramy się cię nie przeciążać obowiązkami domowymi niedawno byłaś jeszcze uczennicą, teraz studiujesz na wymagającym kierunku. Rozumiemy cię i wspieramy.
Lena się nad tym nie zastanawiała.
Wiesz, co jest gorsze? odezwała się mama. Najgorsze, iż przez ciebie nie pojechałam do twojej babci. Sama sobie nic nie ugotuje! Nie mogę cały czas rozdzielać się między trzyletniego syna a schorowaną mamę!
Lena, rozplatając skomplikowaną fryzurę zrobioną przez koleżankę, rzuciła zimno:
To twoja sprawa, mamo. Ty chciałaś dziecko na stare lata to się nim zajmuj. Ja wam nic nie jestem winna.
To zabolało choćby ojca.
Lena, to już gruba przesada!
Dlaczego przesada? Studiuję, powinnam utrzymywać kontakty z rówieśnikami, mieć przyjaciół. Może choćby znaleźć męża w przyszłości! A nie siedzieć w domu z wami i waszym synem!
Ojciec posadził ją na krześle.
Lena, posłuchaj mnie. Nie prosimy cię o bycie opiekunką na etacie. Potrzebowaliśmy pomocy nie pracy, ale wsparcia. Zgodziłaś się.
Lena nie widziała sensu się już wycofywać, więc odpowiedziała ostro:
Zgodziłam się, potem zmieniłam zdanie. Życie.
Rzeczywiście, czasem zmienia plany, ale w tym przypadku to ty nam nie powiedziałaś. Rozumiem, iż studiujesz, masz przyjaciół, ale, Lena, jesteś częścią tej rodziny. Nikt cię nie trzyma pod kluczem. Jednak powinnaś zrozumieć, iż my też czasem potrzebujemy pomocy. Czy możesz znaleźć parę godzin w tygodniu, żeby zostać z bratem? Tyle, byśmy mogli pójść do lekarza czy, jak dziś, do babci?
Lena choćby nie dała mu dokończyć. Prychnęła ostentacyjnie, z włosów posypały się wsuwki.
Nie.
Dlaczego?
Bo to nie moja odpowiedzialność, tato. Niczego wam nie jestem winna.
W środku Lena już szykowała się na awanturę. Zaraz coś jej powiedzą
Dobrze powiedział ojciec spokojnie Zrozumiałem.
Co? Usłyszał? A gdzie krzyki? Gdzie próby odebrania telefonu? Gdzie te matczyne groźby o żalu za rodzicami po ich śmierci?
To już wszystko? zapytała Lena.
Tak. Uznaj, iż na dziś wystarczy.
Lena, zaskoczona, iż to poszło aż tak łatwo, poszła gwałtownie do łazienki zmyć makijaż, a potem tylko: spać, spać, spać Ten wieczór był bardzo wyczerpujący. A jeszcze rodzice się przyczepili!
Rodzice jednak nie zakończyli rozmowy w swojej sypialni.
Andrzeju, jak ona może być taka obojętna? już nie ze złością, ale z żalem spytała Kinga. Przecież wychowywaliśmy ją tak samo, jak innych Nigdy niczego nie zabranialiśmy bez powodu, nie tyranizowaliśmy! A teraz mam wrażenie, iż wcale nas nie kocha I co teraz? Mamy ją błagać, żeby została z bratem, gdy trzeba?
Nie Andrzej pokręcił głową. Nikt nie będzie jej błagał. jeżeli uważa, iż nic nam nie jest winna, to my jej też nie. Przynajmniej do momentu, aż nie zrozumie, co to znaczy samodzielność.
***
Rano nie zaczęło się od kawy, ale od poczucia, iż wczorajszy konflikt wcale się nie zakończył.
Lena wyszła pierwsza do kuchni. Napiła się wody. Pojadła kanapki, pozostałe z wczoraj. Gdy weszła mama z Kacprem na rękach, Lena zanurzyła się w telefon, żeby nikt jej nie pouczał. Mama zjadła w milczeniu. Potem przyszedł ojciec i choćby przywitał się:
Dzień dobry rzucił do Leny.
Wow, choćby się do mnie odzywacie odpowiedziała Lena.
Tata otworzył zeszyt, gdzie skrupulatnie zapisywał domowy budżet.
Lena, muszę z tobą porozmawiać.
Przewróciła oczami.
Znowu o mojej odpowiedzialności? Mówiłam przecież, iż nie
Nie o odpowiedzialności, choć też. Chodzi o pieniądze. Od tego miesiąca oczekujemy, iż zapłacisz swoją część za jedzenie i rachunki. Za wszystkie wspólne opłaty.
Lena uśmiechnęła się, myśląc, iż ojciec żartuje, żeby się zrewanżować za wczorajszą kłótnię. Wieczorem ona im dawała się we znaki, rano oni jej. Równowaga i sprawiedliwość.
Haha, tato. Z żartami to nie twoje, nie dam się nabrać.
Ale tata był przygotowany.
To nie żart, Lena. Od dziś dorosła osoba sama opłaca swoje koszty. Wszystko: jedzenie, prąd, woda, gaz, a przede wszystkim uczelnię.
Nawet Kacper, który rozsmarowywał śniadanie na stole, spojrzał na ojca. Nie rozumiał tematów finansowych, ale ton wystraszył go.
Słucham?! wyjąkała Lena.
Powiedziałaś, iż nic nam nie jesteś winna. Dobrze. od dzisiaj też nie jesteśmy ci niczego winni w codziennym życiu. Musisz od dziś płacić za swoje utrzymanie i studia.
Lena pomyślała, iż to już nie żart, tylko rodzice się bardziej obrazili, niż sądziła.
Tato, słyszysz siebie? Okej, nie chcecie mnie karmić, ale uczelnia to świętość. Nie darujesz sobie, jeżeli nie będę miała dyplomu. I tak zapłacisz, znam cię.
Oczywiście, iż mogę nie zapłacić odpowiedział. Masz dziewiętnaście lat. Jesteś dorosła. Dorośli płacą za siebie sami. Mówiliśmy zawsze, iż będziemy cię wspierać, póki studiujesz i mieszkasz z nami, ale to oparte jest na wzajemnym szacunku i współuczestnictwie w życiu rodziny. Ty się z niego wycofałaś, więc wykluczasz z tego i nas.
Kinga, która bezskutecznie próbowała nakarmić synka, spojrzała niepewnie na męża Nie przesadzamy?
Lena rzuciła kawałek sera na talerz, wstała gwałtownie:
Nie będę może jeść, bo jeszcze narobicie mi długów!
Jedli we troje. Lena ubrała się w pokoju, specjalnie hałasując, wbiegła na uczelnię póki jeszcze miała opłacone semestry.
Nie przesadziliśmy? zapytała Kinga.
Andrzej jadł ser, który nie chciał przejść przez gardło.
Ale burknął:
To jest w sam raz! Skoro twierdzi, iż nic nie jest winna, to jako dorosła powinna placić za siebie. To konieczne, choć bolesne. Bo już przyzwyczaiła się jechać na innych
Lena rzadko teraz spotykała się z rodzicami. Wychodziła wcześnie, wracała późno. Nie jadła w domu. Kinga, choć Andrzej zakazał, delikatnie zapytała, czy córka nie głoduje, na co Lena spojrzała urażona i poszła dalej.
Trafiła jej się praca w kawiarni raz zastąpiła koleżankę, ta potem rzuciła pracę, i Lena została. Po zajęciach taszczyła tace przez cztery godziny, ale przynajmniej miała własne pieniądze.
Rodzice martwili się, ale twardo trwali przy swoim.
Znowu nie przyszła na kolację, Andrzej. Pewnie głodna. Wychowanie, wychowaniem, ale jak ona się zaharuje martwiła się Kinga.
Przestanie się buntować i zrozumie, iż w rodzinie liczy się wzajemna pomoc. Ona tylko dumę teraz pokazuje stwierdził Andrzej.
Po trzech miesiącach tego cichego konfliktu Lena powiedziała:
Okej, uznajcie, iż wasz szantaż się udał. Nie dam rady pracować po studiach. Płacą grosze Zgadzam się mogę zostawać z Kacprem kilka razy w tygodniu po trzy godziny. To będzie moja praca. Wygraliście. A tu macie pieniądze na mieszkanie, tyle ile udało się odłożyć.
Położyła na stole tysiąc złotych. Więcej nie miała. Rodzice nie przyjęli tych pieniędzy.
Lena nie chcieliśmy cię zranić. Nie szantażujemy cię. Opiekowaliśmy się tobą nie dlatego, iż musimy, tylko dlatego, iż cię kochamy. Jesteśmy twoimi rodzicami. Prosimy, okaż nam chociaż odrobinę zrozumienia i zaangażowania.
Zrozumiałam przepraszam powiedziała Lena, sama ich obejmując.
Bo w rodzinie wszyscy są dla siebie ważni czasem trzeba się poświęcić dla innych, by poczuć, iż jesteśmy razem na dobre i na złe.
