Nazywał się Wojciech.
Na zdjęciach wyglądał zwyczajnie.
Trzydzieści pięć lat, schludny, bez ekstrawagancji.
W opisie profilu pisał o „świadomości”.
O „rozwoju osobistym”, o „prawdziwej duszy”.
Coś mnie tknęło już na starcie.
Im głośniej mówią o duszy, tym bardziej szukają wygody.
Pisaliśmy do siebie kilka dni.
Wojciech zachowywał się poprawnie, prawie zawsze.
Czasem wyskakiwały dziwne nutki.
Najbardziej lubił mówić o kobietach i pieniądzach.
– Wszystko im potrzebne: restauracje, Mazury, telefony – pisał.
– Nikt nie patrzy na duszę, tylko by gapić się i rozmawiać.
Przytakiwałam delikatnie, zmieniając temat.
Każdy ma swoje rany, pomyślałam.
Może żona zabrała mu mieszkanie.
Może zabrała złudzenia.
Nie oceniam za wcześnie nikogo.
Nagle zaproponował spotkanie.
Za oknem był luty, prawdziwy, surowy.
Minus dwadzieścia stopni, z wiatrem jeszcze mroźniej.
Synoptycy ogłosili pomarańczowy alert.
RCB prosiło: nie wychodźcie bez potrzeby.
– Spotkajmy się w parku – napisał Wojciech.
– Przejdziemy się, poznamy bez zbędnej otoczki.
– Wojtku, na dworze minus dwadzieścia – odpisałam.
– Może kawiarnia byłaby lepsza?
Odpowiedź przyszła natychmiast.
– Do kawiarni nie chodzę, tam siedzą utrzymywane.
– Szukam kobiety do ognia, wody i mrozu.
– Jak chcesz, żebym wydał dwie stówki, to nie po drodze.
Ciekawość wzięła górę nade mną.
Chciałam zobaczyć tego wojownika uczuć.
– Dobrze – napisałam. – Park, 19:00, główne wejście.
Przygotowałam się solidnie.
Bielizna termoaktywna, polar, kombinezon narciarski.
Trapery, wełniane skarpety, czapka uszanka.
W lustrze zobaczyłam kogoś gotowego na zimowanie.
– Trzymaj się, Wojtku – mrugnęłam do odbicia.
Punktualnie stawiłam się pod parkiem.
Mróz szczypał w policzki, jedyne odkryte miejsce.
Śnieg skrzypiał, dokoła pusto.
Nawet utrzymanki wybrały ciepło domu.
Przy wejściu stał Wojciech.
W jesiennym płaszczu, podskakując z zimna.
Nos miał kolor dojrzałej śliwki.
Uszy purpurowe, ręce w kieszeniach.
– Cześć – powiedziałam spod szalika.
Spojrzał na mnie zdumiony.
Oczekiwał pewnie subtelnej wróżki w rajstopkach.
Zamiast tego zobaczył ratownika z ekspedycji.
– Cześć – wystukał zębami. – Nieźle się przygotowałaś.
– Miał być ogień i woda, zaczęłam od mrozu – odpowiedziałam.
Ruszyliśmy alejką w ciszy.
To była najbardziej oryginalna randka mojego życia.
– Jak Ci ta pogoda? – zapytałam.
– Orzeźwia… – wymamrotał, twarz mu zastygła.
– Zima sprawdza ludzi – dodał z trudem.
– Zgadzam się – kiwnęłam głową.
– Powiedz, czemu kawa to akt sprzedaży?
Mówił z trudem, gardło dusił mróz.
– Relacje powinny opierać się na zainteresowaniu, nie portfelu.
– Jak dziewczyna żąda kawy, to konsumentka.
– A jak nie chce zapalenia płuc? – spytałam.
– To wymówki – odparł, wciągając nosem powietrze.
– Kto chce, znajdzie sposób, trzeba się ubrać.
– Ja się ubrałam – rozłożyłam ręce.
– Ty jakoś nie bardzo. Marzniesz?
– Jest okej! – odburknął, trzęsąc się widocznie.
Minęło dziesięć minut spacerowania.
Doszliśmy do zamkniętego kiosku z kawą.
Wojciech spojrzał na niego jak na wybawienie.
– Może wrócimy? – zaproponował. – Wiatr się wzmógł.
– Dopiero zaczęliśmy! – ożywiłam się.
– Chciałeś poznać duszę, pogadajmy o literaturze.
– Znasz Jacka Londona? „Rozpalić ogień”?
– Facet zamarzł, bo olał mróz.
Jego mina nie miała już nic z duchowości.
– Wiesz co, muszę już iść…
Odwrócił się i zniknął w ciemności.
Zostałam sama, w pełnym rynsztunku zimowym.
Uśmiechnęłam się pod szalikiem.
Duszę szukał, a uciekł przed mrozem.
Niektórzy wojownicy nie przetrwają pierwszej bitwy.





![Kraków: Women’s Fashion Day za nami. Czerwony dywan na szachownicy [zdjęcia]](https://ikc.pl/wp-content/uploads/2026/11/womens-fashion-day-krakow-2026-p1361282.jpg)









