Natalia szykowała kolację, gdy ktoś zapukał do drzwi.
Dziwne, pomyślała. Mają dzwonek, znajomi o tym wiedzą.
Otworzyła. Stała tam nieznajoma kobieta, w podobnym wieku.
– Dzień dobry. Czy pani Natalia?
– Tak, a pani to kto? Nie znamy się.
– I nie musimy. Jestem bliską znajomą pani męża.
– Leszka?
– Leszunia…
Natalia zmierzyła ją wzrokiem.
– Ach tak. Mówi pani o nim tak ciepło. Przywykłam już do takich wizyt.
– Nazywam się Halina. Chodzi o pewną sprawę.
– Niech się pani nie krępuje, Halu. Kochacie się z moim mężem?
– Skąd pani wie?
– Bo nie jest pani pierwsza, która mi to mówi.
Natalia oparła się o framugę drzwi.
– Mogę go wam oddać choćby dziś. Co wam naopowiadał?
– Wie pani, iż synowie są już dorośli, studiują.
– A może powiedział, iż jestem chora i musi zostać z uczciwości?
– Nie, tego nie mówił.
– Więc co? Że szef go zwolni, bo w firmie nie lubią rozwodów?
– Nie, to nie to.
Halina spuściła wzrok.
– Powiedział, iż trzeba poczekać, aż… pani ojciec odejdzie.
Natalia zamarła.
Jej ojciec nie miał jeszcze siedemdziesiątki. Był zdrowy, silny, nigdzie się nie wybierał.
– Chyba się pani pomyliła.
– Nie. Leszek mówił, iż gdy Anatol Władysławowicz odejdzie, zostawi was.
– Dlaczego nie wcześniej? Boi się mojego ojca?
– Nie boi się. Szanuje go. Ale mówi, iż po jego śmierci pani wprowadzi się do jego mieszkania.
Natalia poczuła, jak rośnie w niej gniew.
– Co?! Mój ojciec żyje i będzie żył jeszcze długo! A ja nigdzie się nie wyprowadzam. To moje mieszkanie, z czasów przed ślubem.
– Leszek mówił, iż mieszkanie zostanie jemu. Pani miała wziąć działkę, auto, garaż.
– Doprawdy? Ciekawe. Czemu nie poczekaliście, aż to się stanie?
Halina westchnęła.
– Nie jestem już młoda. Chcę wreszcie być szczęśliwa. Mieszkanie nieważne. Możemy żyć u mnie.
– Rozsądnie. Czego więc chce pani od mnie?
– Żeby pani go wypuściła. Tylko to.
– Zabierajcie go.
– Jak to?
– Nie trzymam go. Nigdy nie trzymałam.
Natalia spojrzała w okno.
– Kochałam go kiedyś bardzo. Potem myślałam, iż dzieci potrzebują ojca. Ostatnio myślałam, iż się uspokoił. Myliłam się.
– Więc pani go wypuści? Naprawdę?
– Oczywiście. Możecie choćby zabrać jego rzeczy już teraz.
– Nie, nie udźwignę tego. Leszek sam odbierze, gdy będzie gotowy.
– Niech się pani nie martwi. Dziś go wypuszczę. A jutro złożę pozew o rozwód.
Halina poruszyła się niespokojnie.
– Majątek podzielimy, jak sąd zdecyduje. Ale mieszkania nie oddam. Dostałam je od babci, remont opłacili rodzice. Ojciec ma wszystkie rachunki.
– Leszek nie zostanie na ulicy, proszę się nie martwić.
– Ja się o to nie martwię. On zawsze umiał się urządzić.
– Do widzenia, Natalio.
– Żegnaj, Halino. Mam nadzieję, iż się więcej nie zobaczymy.
Halina wyszła. Natalia zaczęła zbierać rzeczy męża.
Nie zamierzała się z nim kłócić. Wiedziała, jak sprawić, by sam odszedł.
Myślał, iż jak zawsze wróci bez problemu. Tym razem się przeliczył.
Do czego trzeba było dojść, myślała. Czeka, aż ojciec umrze, żeby zwolnić mieszkanie.
To moja wina, pomyślała dalej. Tyle lat przymykałam oczy na jego zdrady.
Dość, Leszku. Idź do swojej Haliny. Żyjcie sobie długo.
Składała jego koszule do walizki, jedną po drugiej.
Leszek wrócił z pracy i nie zauważył niczego dziwnego. Tylko odmówiła mu kolacji.
Nie zmartwiło go to. Liczył, iż pójdzie na „wieczorny spacer”, a potem wróci do domu.
– Dziękuję za kolację, kochanie. Pójdę się przejść.
No proszę, idź, pomyślała Natalia z goryczą.
– Oczywiście, najdroższy. W twoim wieku spacery są bardzo zdrowe.
– Jak to, w moim wieku?! – oburzył się Leszek.
Uważał się za mężczyznę w sile wieku.
– No w twoim, drogi. Masz ponad pięćdziesiąt lat. Nie jesteś już młody.
– Co?! Ja jeszcze…
– Kochanie, po co mi to tłumaczyć. Idź, Halina czeka.
