Mój mąż, Michał, i ja byliśmy razem ponad dwadzieścia lat. Nasze życie było spokojne i poukładane. W każdy weekend jeździliśmy na działkę pod Warszawą. Michał sprzątał mieszkanie, a ja gotowałem obiady. Wydawało mi się, iż tak będziemy żyć aż po starość. Aż nagle Michał oznajmił mi pewnego wieczoru:
Zosiu, przepraszam. Odchodzę. Poznałem inną kobietę i zakochałem się w niej!
Mimo moich 38 lat nie byłem naiwny. Doskonale widziałem, iż Michał ma inną. Starałem się nie robić z tego tragedii. Myślałem, iż i tak nigdy mnie nie zostawi. Życzliwe sąsiadki i znajome nie raz podsyłały mi zdjęcia Michała z kochanką. Tolerowałem to, licząc, iż mu przejdzie. Kiedy jednak nagle powiedział, iż odchodzi, byłem zszokowany.
Dobrze, iż chociaż nasza córka Ola była wtedy nad morzem z koleżankami. Żeby trochę się podnieść na duchu, powiedziałem przyjaciołom, iż Michał mnie zostawił.
Zwołaliśmy wtedy „radę konsultacyjną”. Jeden z kumpli doradził mi, żebym schudł i znalazł sobie inną kobietę. Drugi polecił gwałtownie pojechać do wróżki i ściągnąć Michała z powrotem. Trzeci znajomy też od razu podsunął pomysł, żebym poszukał nowej partnerki.
A Anka rzuciła tylko: Żyj jak żyłeś! Będzie ci łatwiej! Ale ja nie mogę żyć jak dawniej! Za bardzo boli! Musisz! Zobaczysz, z czasem ból minie. Uwierz mi, miałam już trzy rozwody. Sprzątaj, gotuj, chodź do pracy, oglądaj filmy, czytaj książki. Ale dla kogo mam gotować? Dla kogo? Dla nas! Codziennie będziemy do ciebie wpadać i wszystko wyjadać!
Podziękowałem za wszystkie rady. Sam jednak długo nie mogłem się zdecydować, której tak naprawdę posłuchać.
W końcu postanowiłem posłuchać rady, żeby pójść do wróżki. Wziąłem zdjęcie Michała z tamtą kobietą. Wróżka postawiła karty, odprawiła jakiś rytuał i powiedziała, iż za dwa tygodnie Michał wróci do mnie.
Nie wrócił ani za dwa tygodnie, ani za miesiąc. A ja na to oddałem pół pensji jakieś dwa tysiące złotych. Byłem strasznie samotny i smutny bez Michała. Zacząłem kupować w cukierni ogromne ilości ciast i ciastek. Po dwóch tygodniach stanąłem na wadze i wiedziałem już, iż tak dalej być nie może. Przytyłem siedem kilo w mgnieniu oka.
Wziąłem się wtedy na sposób. Zrobiłem generalne porządki, wyprałem wszystko, co się dało, przesadziłem kwiaty, poprzestawiałem meble. W mieszkaniu zrobiło się niesamowicie przytulnie i świeżo! Zapisałem się też na zajęcia z tańca musiałem zrzucić te kilogramy po zbyt dużej ilości serników i makowców. Codziennie gotowałem zupę, którą Michał uwielbiał. Wpadały wtedy do mnie koleżanki i zjadały wszystko co do okruszka. Gdy sobie szły, oglądałem Grę o tron.
Dużo wcześniej z Michałem słyszeliśmy o tym serialu, ale wiecznie nie mieliśmy kiedy zacząć. Teraz bardzo mi się spodobał oglądałem go co wieczór z przyjemnością. Aż któregoś wieczoru nagle otworzyły się drzwi. Michał wszedł do salonu. Rozejrzał się po mieszkaniu było czysto, pachniało jego ulubionym zielonym barszczem. Siedziałem spokojnie na kanapie z pilotem w ręku.
Zosiu, dobry wieczór. Przyszedłem zabrać te rzeczy, których ostatnio nie wziąłem. Jasne, już ci wszystko spakowałem. Masz jakąś torbę? Nie. Nic nie szkodzi, ja mam!
Spakowałem Michałowi rzeczy i wręczyłem mu torbę.
Ty zrobiłeś zielony barszcz? A jakże! Chcesz? Michał chwilę się wahał, ale pokiwał głową.
Nałożyłem mu dwie miski barszczu. Michał zjadł wszystko i powiedział: Dzięki, Zosiu! Już idę. Idź! Muszę jeszcze obejrzeć odcinek Gry o tron. Ach, pamiętasz, kiedyś chcieliśmy to razem obejrzeć? zapytał Michał cicho. Pamiętam odpowiedziałem.
Michał wyszedł. Ja chwilę popłakałem, potem obejrzałem resztę odcinka i poszedłem spać. Dwa tygodnie później Michał wrócił do mnie z walizką. Popatrzyłem na niego i sam nie wierzyłem, co się dzieje.
Zosiu, przepraszam cię! Tak bardzo cię kocham! Twoja zupa i barszcz, twoje przytulne mieszkanie… Wybacz, wybacz, iż pognałem za młodością. Tęskniłeś za barszczem, co? Za wszystkim! Ale najbardziej za tobą! No to wejdź. Tak mi wstyd przed tobą i naszą Olą. Nic jej nie powiesz? Nie powiem. Zjemy coś? Chętnie. Dziękuję ci…
