Jedyny syn zaskoczył nas wiadomością, iż chce się ożenić a przecież ma dopiero 22 lata. Jednak z mężem postanowiliśmy nie protestować, bo sami pobraliśmy się bardzo młodo. Mój mąż miał ledwie 22, a ja byłam ledwo po maturze, dziewiętnastoletnia. Uznałam, iż widocznie taka ich droga. Poza tym narzeczona bardzo nam się spodobała: Małgosia studiowała z naszym synem, byli w tej samej grupie na uczelni. Kiedy przekonaliśmy się, iż decyzja już zapadła, zaczęliśmy przygotowania do ślubu. Uznaliśmy, iż skoro Wojtek to nasze jedyne dziecko, wyprawimy mu porządne wesele.
Jak tradycja każe, udaliśmy się z mężem z wizytą do rodziców Małgosi, naszej przyszłej synowej. W zasadzie kilka o niej wiedzieliśmy, widzieliśmy ją z Wojtkiem kilka razy, ale była sympatyczna. Opowiadała, iż mieszka z mamą na wsi, niedaleko naszego miasta. Umówiliśmy się więc na oficjalne spotkanie. Oczywiście, o naszym przyjeździe powiadomiliśmy przyszłą swatkę z wyprzedzeniem.
Mój mąż kupił kwiaty, ja upiekłam ciasto, i wyruszyliśmy w odwiedziny do przyszłej rodziny. Pierwsze, co nas zachwyciło po przyjeździe, to bardzo zadbane i czyściutkie podwórko.
Sam dom, choć już trochę wiekowy, był zadbany i niezwykle czysty. W progu przywitała nas pani Dorota matka Małgosi. Od razu wzbudziła naszą sympatię: elegancka, pogodna kobieta. Dorota zaprosiła nas do stołu. Zaserwowane jedzenie było naprawdę smaczne, widać było, iż bardzo się postarała. Miło spędziliśmy czas, Dorota okazała się świetną osobą, ale w kwestii ślubu nie podjęliśmy konkretnych ustaleń. Bardzo gwałtownie jednak Dorota wyjaśniła, iż nie ma pieniędzy na organizację wesela. Po jej słowach widzieliśmy, jak niezręcznie czuje się Małgosia, a nasz syn był wyraźnie rozczarowany takim obrotem sprawy. Wiedzieliśmy, iż Wojtek marzył o tym weselu głównie dlatego, iż to było marzenie Małgosi. Razem z mężem postanowiliśmy, iż nie zrezygnujemy z organizacji. Obiecaliśmy synowi, iż wyprawimy wesele własnym kosztem, a życie pokaże, co będzie dalej.
Powiedzieliśmy Dorocie, żeby zaprosiła ze swej strony tych gości, których uzna za najważniejszych przecież wiadomo, iż nikt nie przyjdzie z pustymi rękami. To, co goście przyniosą w kopertach, pokryje koszt ich miejsc przy stole w restauracji. Dorota długo wahała się, ale przekonaliśmy ją, by wsparła dzieci. W środę, tuż przed weselem, ktoś zadzwonił do naszych drzwi. W progu stała Dorota. Byliśmy bardzo zaskoczeni jej wizytą, zaprosiliśmy na herbatę. Dorota przez długi czas nie wiedziała, jak zacząć rozmowę, po czym wyjęła z torebki biały kopertę, a z niej pieniądze, niemal 10 tysięcy złotych. Okazało się, iż czuła się tak niekomfortowo z naszą propozycją, iż wzięła kredyt w banku, by dołożyć się do wesela. Błagaliśmy ją, żeby oddała te pieniądze z powrotem do banku; widzieliśmy u niej w domu, jak prosto i skromnie żyje z córką. Ale Dorota była nieugięta: decyzję podjęła. Wesele wyprawiliśmy hucznie.
Dzieci były bardzo szczęśliwe. Na samym weselu Dorota znowu pozytywnie nas zaskoczyła zobaczyliśmy, iż jest nie tylko rozsądną, ale i piękną kobietą. Dorota miała wtedy zaledwie 45 lat, była już dawno rozwiedziona, córkę wychowała sama. Na weselu była nie do poznania: fryzura, makijaż, nowa sukienka wszystko ją odmieniło. Zauważyli to nie tylko my, ale i wielu gości, w tym młodszy brat mojego męża Zbigniew. Zbyszek miał 46 lat, od dawna był po rozwodzie, od 10 lat mieszkał i pracował w Niemczech, ale na wesele siostrzeńca przyjechał specjalnie. Cały wieczór patrzył na Dorotę, a po weselu oznajmił, iż zostanie jeszcze kilka dni w Polsce. Przeczuwałam powód… Już w kolejną niedzielę jechaliśmy znowu do Doroty tym razem, żeby Zbyszek mógł się oficjalnie oświadczyć jej samej. Dorocie i Zbyszkowi bardzo dobrze się ułożyło. Wzięli ślub, a po kilku miesiącach Zbyszek zabrał żonę do siebie do Niemiec. Tak więc moja swatka stała się moją rodziną. Jest wspaniałą osobą i naprawdę zasługuje na szczęście.
