Naprawdę myślisz, iż będę gotować dla twojej matki każdego dnia? – wybuchnęła kobieta.

Krystyna wybuchnęła: – Naprawdę myślisz, iż będę gotować dla twojej matki każdego dnia?
– I jak długo to ma jeszcze trwać? – dodała, stawiając patelnię.
Krystyna ściskała łyżkę, palce białe.
– Nie wytrzymam już – krzyknęła.
Marcin stał w drzwiach, nie wiedział, czy wejść.
– Nie chcę wtrącać się – pomyślał.
Kotlety skwierczyły, zapach wciągał go w gardle.
– To smakuje dobrze – powiedział.
Październikowy dzień gasł za oknem.
– Słońce już nie świeci – zauważyła.
Cienie tańczyły na ścianach.
– Widać tylko cienie – pomyślała.
Marcin spojrzał na zegar.
– Czas ucieka – zawołał.
– Krystyna, dlaczego się tak denerwujesz? – powiedział cicho.
– Mama przyzwyczajona do domowego jedzenia.
– Wiem! – Krystyna rzuciła łyżkę na blat.
– Wiem wszystko!
– Może zatrudnimy pomoc domową? – zaproponował.
Krystyna uśmiechnęła się gorzko.
– I zapłacimy czym? – zapytał Marcin.
Krystyna odwróciła się do kuchenki.
– Nie mogę się zatrzymać – szepnęła.
Trzy miesiące temu Halina wróciła.
– Znowu tu – mruknęła.
Drzwi trzasknęły.
– Słyszę dźwięk – krzyknęła.
Krystyna otarła oczy.
– Mamo, jak spacer? – Marcin zapytał, idąc do przedpokoju.
Halina rozwiązywała chustę.
– Och, było miło, synku – próbowała się uśmiechnąć.
– Pamiętasz, jak skakałeś w liściach? – dodała.
– Przestań, przeziębisz się! – krzyknęła.
– Nie, nie, nie – krzyknęła.
– Przyniosę leki – krzyknęła.
– Nie śpiesz się, Krystyno – powiedziała Halina.
– Teraz jestem jak szpieg – powiedziała.
– Oto moi pomocnicy – dodała.
Krystyna spojrzała na fotografię.
– Jakże to było dawno? – zapytał Marcin.
Marcin pobiegł po wodę.
– Co dziś na kolację? – zapytał.
– Znowu kotlety? – dodała Halina.
– Wystarczyłaby zupa – powiedziała.
– Przecież je lubisz – Krystyna wbiła widelec.
– Dlaczego tak męczysz się? – zapytała Halina.
Krystyna przyznała, iż ciśnienie skacze.
– Potrzebujesz pomocy – zapytał Marcin.
– Pozwól sobie odpocząć – zapytał Marcin.
– To tylko obowiązek – zapytał Marcin.
– Będziesz gotować – zapytał Marcin.
– Potrzebujesz wsparcia – zapytał Marcin.
– Nie wiem – odpowiedziała Krystyna.
– Tak, naprawdę – odpowiedziała Halina.
– Nie ma nic lepszego niż spokój – powiedział Marcin.