Najtrudniejsze w mieszkaniu z szczeniakiem nie jest to, co większość ludzi sobie wyobraża.
Nie chodzi o wychodzenie z nim na spacer, gdy leje deszcz, gdy wichura mrozi zimnym oddechem świat, kiedy oczy pieką ze zmęczenia, a dusza nie chce się uspokoić.
Nie chodzi o rezygnację z wyjazdów, zaproszeń, bo słyszysz: Przyjdź, ale bez niego.
To nie sierść, która leży na kołdrze, na swetrze, choćby w zupie.
Nie o to chodzi, żeby w kółko szorować podłogę, dobrze wiedząc, iż za moment i tak znów będzie jak dawniej.
To nie rachunki u weterynarza ani strach, iż przeoczysz coś ważnego.
To nie jest ta trochę utracona wolność, bo wolność jest już my, a serce serce już nie jest tylko twoje.
To wszystko jest miłością.
To wszystko jest życiem.
Wszystko to sam wybrałeś, wybrałaś.
Najtrudniejsze przychodzi niepostrzeżenie jak ból, co stuka w kości, gdy powietrze nad Wisłą gęstnieje, a niebo staje się ciężkie, jak chłód na przystanku, który najpierw szczypie lekko, aż w końcu przenika do szpiku.
Któregoś dnia budzisz się i widzisz:
on już nie potrafi tak jak dawniej.
Stara się ale nie daje rady.
Biegnie do ciebie, jak zawsze ale coś w jego ruchu jest inne.
Patrzysz w te same brązowe oczy, ale w ich głębi pojawia się zmęczony blask:
Jestem tutaj, ale każdy dzień staje się dla mnie trochę trudniejszy.
Pamiętasz, jaki był.
I widzisz, jaki jest teraz twój cały, wierny aż po kres.
Zawsze wierzył w ciebie:
że zostaniesz przy nim,
że zdążysz pomóc,
że uratujesz.
I uratowałeś.
Ale nie uratujesz teraz przed starością.
Najboleśniejsze jest to, iż dla ciebie był radością,
a ty dla niego wszystkim.
Całym życiem, całym światem, całą nadzieją.
A ty nie jesteś gotowy.
Nie jesteś gotowa go puścić.
Nie jesteś gotów patrzeć, jak gaśnie ktoś, kto pokazał, czym jest miłość bez granic.
Potem przychodzi cisza.
Cisza, której ciężar czuć w całym pokoju.
Pustka na poduszce.
Miseczka, której już nikt nie wylizuje.
I roztrzaskane serce.
Wychodzisz znowu na zewnątrz ale już bez niego.
I łapiesz się na tym, iż mówisz do powietrza:
Chodź, moja malutka Leno
Ale gdyby tylko można było cofnąć czas
znowu wyrwałabym los na tej loterii.
Wybrałabym wszystko zmęczenie, smutek, oddanie.
Bo ta miłość jest prawdziwa.
Mieć psa to wpuścić ogień do mieszkania w kamienicy,
ogień, który grzeje jeszcze długo po tym, jak już zgaśnie.
Bo pies ma tylko jedno zadanie na tym świecie:
dać ci swoje serce.
