Najtrudniejsze w posiadaniu szczeniaka wcale nie jest to, co większość ludzi sobie wyobraża.
To nie jest wyprowadzanie go na spacer, gdy leje jak z cebra, mrozi jak na Syberii, nie spałeś po nocach albo serce ci chodzi jak oszalałe.
To nie jest odmawianie sobie wyjazdów czy spotkań, bo słyszysz: Przyjdź, ale bez psa.
To nie sierść wszędzie na pościeli, w zupie, przyklejona do ulubionych swetrów.
To choćby nie jest to nieszczęsne mycie podłogi po raz setny tego dnia, wiedząc, iż zaraz znowu będą ślady łap.
To nie są też rachunki u weterynarza, ani nieustanny lęk, iż coś przeoczysz.
To choćby nie ta utrata odrobiny wolności, bo wolność staje się my.
I nie to, iż twoje serce to już nie tylko twoje serce…
To wszystko nazywa się miłość.
To życie po polsku swojski, pełen czułości chaos.
To wszystko jest twój wybór.
Ale najtrudniejsze przychodzi powoli jak te bóle w kościach, gdy idzie zmiana pogody. Jak listopadowy wiatr, co na początku jest delikatny, ale w końcu wgryza się pod skórę.
Pewnego dnia po prostu dostrzegasz:
on już tak nie może, jak kiedyś.
Stara się ale nie może.
Biegnie do ciebie, jak zawsze ale już to nie ten sam bieg.
Te same oczy, patrzą na ciebie, ale teraz czujesz w nich zmęczenie, jakby ci mówił:
Jestem. Tylko coraz trudniej mi być.
I przypominasz sobie, jaki był kiedyś.
A widzisz go takim, jaki jest dziś cały twój, ufający do końca.
Zawsze w ciebie wierzył:
że z nim zostaniesz,
że mu pomożesz,
że go uratujesz.
I robiłeś to.
Ale od starości już go nie uratujesz.
Najbardziej boli wiedza, iż dla ciebie był pocieszeniem
a dla niego ty byłeś WSZYSTKIM:
całym jego życiem,
całym niebem,
całą nadzieją.
A ty jak każdy Polak nie jesteś na to gotowy.
Nie jesteś gotowy, by puścić.
Nie jesteś gotowy patrzeć, jak gaśnie ten, który nauczył cię kochać bez granic.
A potem przychodzi cisza.
Ta najcięższa:
Puste miejsce na poduszce.
Miseczka, której już nikt nie wylizuje.
I serce rozbite na kawałki.
Znów wychodzisz na dwór.
Ale już sam.
I łapiesz się na tym, iż mówisz do wiatru:
Chodź, moje malutkie
Ale gdybym mógł cofnąć czas
Wybrałbym go jeszcze raz.
Wybrałbym wszystko: zmęczenie, smutek, oddanie.
Bo ta miłość jest prawdziwa.
Mieć psa to jak wpuścić ogień do swojego życia.
Ogień, który będzie cię grzał już zawsze,
nawet jeżeli tego ognia nie będzie przy twojej nodze.
Bo pies ma tylko jedno zadanie na tym świecie:
podarować ci swoje serce.
