Najtrudniejsze w życiu z szczeniakiem to nie to, co większość ludzi myśli. To nie są spacery w des…

Wiesz co najtrudniejsze w życiu z psiakiem wcale nie jest to, co większość ludzi sobie wyobraża.
To nie są te spacery, kiedy pada jak z cebra, kiedy jest lodowato, kiedy nie przespałaś dobrze nocy, a w głowie masz mętlik i zmartwienia.
To nie są momenty, gdy zrezygnujesz z wyjazdu czy spotkania, bo słyszysz: Przyjdź, ale psa nie zabieraj.
To nie jest sierść na pościeli, ubraniach, choćby w talerzu.
To nie jest też to niekończące się mycie podłogi, wiedząc, iż za pół godziny znowu będzie jak było.
To nie są rachunki za wizyty u weterynarza, ani niepokój, iż coś przegapisz.
To nie utrata odrobiny wolności, bo wolność teraz to my.
I to też nie jest to, iż twoje serce już nie należy tylko do ciebie

To wszystko to miłość.
To wszystko to życie.
To wszystko sama wybrałaś.

Najtrudniejsze przychodzi powoli jak ból w kościach, gdy zmienia się pogoda. Jak taki krakowski chłód, kiedy wydaje się, iż jest ok, ale nagle przeszywa na wskroś.

Pewnego dnia po prostu zdajesz sobie sprawę:
on już nie może jak dawniej.
Próbuje ale nie daje rady.

Biegnie do ciebie jak zawsze tylko iż już inaczej.
Jego oczy wciąż szukają twoich, ale pojawia się w nich to zmęczenie, taki cichy sygnał:
Jestem tu, ale z każdym dniem jest mi trudniej.

Przypominasz sobie, jaki był kiedyś.
A widzisz go takim, jaki jest dziś cały twój, ufający ci bezgranicznie.

On zawsze w ciebie wierzył:
że będziesz obok,
że mu pomożesz,
że go uratujesz.

I przecież to robiłaś.

Ale teraz nie uratujesz go przed starością.

Najbardziej boli świadomość, iż dla ciebie był otuchą
a ty dla niego byłaś WSZYSTKIM:
całym życiem,
całym światem,
całą nadzieją.

A ty nie jesteś gotowa.
Nie jesteś gotowa puścić.
Nie chcesz patrzeć, jak odchodzi ten, który nauczył cię kochać bez granic.

A później przychodzi cisza.
Taka ciężka cisza.
Puste miejsce na poduszce.
Miska, której już nikt nie wylizuje.
I serce w kawałkach.

I znowu wychodzisz na zewnątrz.
Ale już sama.

I łapiesz się na tym, iż mówisz do powietrza:
No chodź, mój maluszku

Ale jakbym mogła cofnąć czas
wybrałabym to jeszcze raz.
Wybrałabym wszystko: zmęczenie, smutek, oddanie.

Bo ta miłość jest prawdziwa.

Mieć psa to wpuścić ogień do swojego życia.
Ogień, który grzeje cię na zawsze,
nawet wtedy, kiedy jego już nie ma.

Bo pies ma tylko jedno zadanie na tym świecie:
oddać ci serce całe, bez reszty.